Το Headhunter στη Βαρυμπόμπη: Zoom στα καμένα της 3ης Αυγούστου 2021

Σε τρεις ημέρες, την ερχόμενη Τετάρτη (3/8), κλείνει ένας χρόνος από την καταστροφική πυρκαγιά στη Βόρεια Αττική, η οποία είχε ξεκινήσει από την περιοχή της Βαρυμπόμπης. Το Headhunter βρέθηκε εκεί το πρωί της περασμένης (29/7) Παρασκευής, για να καταγράψει εικόνες από την περιοχή, καθώς και να παρατηρήσει αν έχει αλλάξει κάτι σε αυτή μετά από μία ολόκληρη χρονιά.

Ας θυμηθούμε τι είχε συμβεί...

Ήταν περίπου τέσσερις το απόγευμα της Τρίτης, 3ης Αυγούστου του 2021, όταν οι φλόγες άρχισαν να καλύπτουν τη Βαρυμπόμπη, μία κοινότητα της Βόρειας Αττικής. Όπως καταγράφηκε στο πόρισμα των πραγματογνωμόνων της Πυροσβεστικής, τον Μάιο του 2022, η πύρινη λαίλαπα ξεκίνησε από έναν πυλώνα υψηλής τάσης του ΑΔΜΗΕ, στον οποίον υπήρχαν προβλήματα στη συντήρηση των μονωτήρων. Αυτός βρισκόταν 500 μέτρα από ένα γνωστό εστιατόριο της περιοχής, τον «Λεωνίδα». 

Αυτό, σε συνδυασμό με τις πολύ υψηλές θερμοκρασίες που επικρατούσαν εκείνη την ημέρα (40 βαθμοί Κελσίου), οδήγησε σε ταχεία ανάπτυξη το μέτωπο της φωτιάς, το οποίο κάλυψε στη συνέχεια το Ολυμπιακό Χωριό και τους Θρακομακεδόνες από δυτικά, ενώ κινήθηκε τόσο νοτιότερα, προς τις Αδάμες Κηφισίας, όσο και ανατολικότερα, προς Κρυονέρι και Άγιο Στέφανο.

(φώτο 2: και από την οδό Πυρακάνθου, που φαίνεται στη φωτογραφία, η φωτιά κατευθύνθηκε προς Θρακομακεδόνες)

Παρά το σχέδιο εκκένωσης της κοινότητας και τη μη ύπαρξη νεκρών, 100.000 στρέμματα πευκοδάσους στη Βαρυμπόμπη και γύρω από αυτήν παραδόθηκαν στις φλόγες. Επιπλέον, κάηκαν κατά το ήμισυ, κατά περιπτώσεις όμως και ολοσχερώς δεκάδες σπίτια και επιχειρήσεις. Ελάχιστες εκτάσεις, σαν από... θαύμα, ενώ είχε καεί καθετί ολόγυρά τους, έμειναν άθικτες (θα μιλήσουμε αργότερα στο άρθρο για αυτές).

Η ευθύνη για την απώλεια του ελέγχου της πύρινης λαίλαπας αποδόθηκε στις 3 Ιουνίου 2022, κατόπιν εισαγγελικής έρευνας, σε 107 (πρωτοφανής αριθμός κληθέντων, σύμφωνα με τον έμπειρο αστυνομικό συντάκτη, Βασίλη Λαμπρόπουλο) αξιωματικούς της Πυροσβεστικής, για λάθη και παραλείψεις τους. Τώρα, το αν η ευθύνη για την ανυπαρξία εναέριας επιτήρησης την 3η Αυγούστου 2021 αφορά την ίδια την ηγεσία της Πυροσβεστικής ή σχετίζεται με την έλλειψη εξοπλισμού, δεν είμαστε σε θέση να το γνωρίζουμε.

Τι κατέγραψε η κάμερα του «Η»

Στη Διασταύρωση Βαρυμπόμπης - διασταύρωση των λεωφόρων Ερυθραίας και Τατοΐου, που συνδέουν με Κηφισιά και Αχαρνές αντίστοιχα, όπως μπορείτε να παρατηρήσετε στο βίντεο, υπήρξε τους τελευταίους μήνες μία προσπάθεια αναδάσωσης από πλευράς του δήμου Αχαρνών, ωστόσο αυτή αφορά μόνο ένα πολύ μικρό τμήμα της καμένης γης.

Στις επιχειρήσεις που υπέστησαν σοβαρές ζημιές από την πυρκαγιά, ανήκουν και ο Ιππικός Όμιλος της Βαρυμπόμπης, ενώ το Κτήμα Δεξιώσεων Cavallari κάηκε ολότελα. Στα παράλογα της έρευνας, το γεγονός ότι το «Τατόι Club», χώρος αναψυχής για οικονομικά πολύ εύρωστες οικογένειες, καθώς και 2 επαύλεις επί της λεωφόρου Ερυθραίας, φαίνονται εντελώς απείραχτες από τη φωτιά, ενώ οτιδήποτε υπάρχει περιμετρικά αυτών, έχει μετατραπεί σε στάχτη.

Καίριο ερώτημα: μήπως υπήρξε ειδική μέριμνα για τις συγκεκριμένες εκτάσεις και για την προστασία τους διατέθηκαν, κατόπιν εντολής, μέσα πυρόσβεσης που θα μπορούσαν να διατεθούν στην κάλυψη της υπόλοιπης κοινότητας; Υπάρχει απάντηση σε αυτό;

Να σημειωθεί, επίσης, ότι η κατάσταση στο Κέντρο της Βαρυμπόμπης, από την οδό Χλόης και εφεξής, συγκριτικά με το πιο αραιοκατοικημένο υπόλοιπό της, φαντάζει καλύτερη. Συνομιλώντας με κατοίκους του Κέντρου, μάς δήλωσαν ότι έχουν προσπαθήσει πολύ να επαναφέρουν την εικόνα της περιοχής στα προ 2021 επίπεδα, και η αλήθεια είναι ότι η εικόνα της Πλατείας τούς δικαιώνει σε σημαντικό βαθμό.

(φώτο 3: από την κάτω πλευρά της Πλατείας Βαρυμπόμπης)

Σε γενικές γραμμές, όμως, δεν φαίνεται ότι έχει αλλάξει η κατάσταση προς το καλύτερο... Γιατί;

Υπάρχει ελπίδα στον ορίζοντα;

                                   

Αν και υπάρχει μία συγκρατημένη αισιοδοξία, αυτή ταυτίζεται με την πίστη για μία -όσο γίνεται- γρήγορη καταβολή αποζημιώσεων. Αυτό που καταγγέλλουν, όμως, οι περισσότεροι κάτοικοι είναι το γεγονός ότι χρειάζεται να περάσουν υπερβολικά πολλά στάδια για την είσπραξή τους.

Να δούμε, όμως, ποια είναι αυτά: αφού οι πυρόπληκτοι καταθέσουν οικοδομική μελέτη της καμένης έκτασης στο Ταμείο Αντιμετώπισης Φυσικών Καταστροφών, πρέπει μία ομάδα μηχανικών να επιθεωρήσει την έκταση.

Μετά χρειάζεται επίσκεψη μηχανικού για υδραυλική μελέτη αυτής, λόγω γειτνίασης του ρέματος Χελιδονούς με τη Βαρυμπόμπη, με την μελέτη να παραδίδεται στην Περιφέρεια. Χρειάζεται, βέβαια, επιπλέον έγκριση της Πολεοδομίας Αχαρνών και του Αρχιτεκτονικού Συμβουλίου, ούτως ώστε να εκδοθεί αποζημίωση στους πυροπαθείς, η οποία καλύπτεται κατά 8/10 από το Κράτος.

Το αν υπάρχει, λοιπόν, ελπίδα για τους πληγέντες, είναι πολύ σχετικό... όπως και το αν θα εισπράξουν την αποζημίωση. Προσέξτε: δεν έχει καταβληθεί ούτε σε έναν συμπολίτη μας αποζημίωση... έναν χρόνο μετά!

Ευχαριστίες

Το Headhunter ευχαριστεί τον Ραφαήλ Κλαριδόπουλο, φοιτητή του τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του ΕΚΠΑ, για τη στήριξη της αυτοψίας, τη σκηνοθεσία στα περισσότερα εκ των βίντεο και για την υπομονή που επέδειξε σε δύσκολες καιρικά συνθήκες για ρεπορτάζ. Η συμβολή του στην ολοκλήρωση της διαδικασίας ήταν πολύ σημαντική.

Υπόθεση Άρτικ: πίσω από ένα καλοδομημένο status

(φώτο 1: η Πλατεία του Νέου Κόσμου)

Η αποψινή (24/7) υπόθεση του Headhunter είχε εμφανιστεί στην επικαιρότητα φέτος, περί τα τέλη Φεβρουαρίου, καθώς συλλογικότητες του αντιεξουσιαστικού χώρου κόλλησαν φέιγ βολάν σε κεντρικούς δρόμους και πεζοδρόμους της περιοχής του Νέου Κόσμου σχετικά, όπως θα δείτε παρακάτω, με τα ατιμώρητα ατοπήματα ενός καθηγητή εικαστικών και διευθυντή καλλιτεχνικού φροντιστηρίου, που εκτείνονται σε διάστημα τουλάχιστον δύο ετών πίσω.

Το ρεπορτάζ αυτό θα αναδεικνυόταν από εδώ τον Μάρτιο, αλλά ελλείψει επαρκών στοιχείων αυτό δεν ήταν εφικτό. 

Στον τόπο... του μαρτυρίου

Αν και τα φέιγ βολάν έχουν πλέον ξηλωθεί, το blog μας πρόλαβε να καταγράψει ένα εξ αυτών.

(φώτο 2: φέιγ βολάν από τη γωνία των οδών Μάχης Αναλάτου και Οβρένοβιτς) 

Αναφερόμαστε στο καλλιτεχνικό φροντιστήριο Άρτικ, που βρισκόταν απέναντι από την Πλατεία Νέου Κόσμου, και έχει κλείσει από το 2020. Ήταν ένα από τα λίγα καλλιτεχνικά φροντιστήρια στην Αττική, ίσως και στην Ελλάδα. Στους βασικούς σκοπούς του ήταν η προετοιμασία μαθητών και μαθητριών για τις εξετάσεις των Πανελληνίων, στα μαθήματα του ελεύθερου και του γραμμικού σχεδίου. 

Πρόσωπο υπεράνω υποψίας 

Ο διευθυντής του Άρτικ; Ο Ευάγγελος Παπαποστόλου, πρόσωπο με εξαιρετικό βιογραφικό στον χώρο της ζωγραφικής και με σπουδές, μεταξύ άλλων, τόσο στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όσο και στο βρετανικό Middlesex University.

Εκατοντάδες έργα του έχουν γίνει και εξακολουθούν να γίνονται γνωστά στους εικαστικούς κύκλους αλλά και εκτός αυτών, μέσω του διαδικτύου.

Μαζί του, μάλιστα, έχουν συνεργαστεί και πολύ γνωστοί καλλιτέχνες. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η παραχώρηση των χώρων του Άρτικ στον Σωκράτη Μάλαμα και την Κλέλια Ρένεση, για τα γυρίσματα του βίντεο κλιπ του τραγουδιού τους «Έγια Έγια», το 2019. Θα γινόταν ποτέ αυτό, αν Ρένεση και Μάλαμας γνώριζαν τι συνέβαινε «πίσω από κλειστές πόρτες»; 

Η τακτική που φαίνεται ότι ακολουθείτο

Ο καταγγελλόμενος, σύμφωνα με μαρτυρίες θυμάτων, εκμεταλλευόταν τη θέση εξουσίας του ως καθηγητή και επεκαλείτο την ιδέα της απελευθέρωσης, ώστε να βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να παρενοχλεί σεξουαλικά, αρκετές φορές κατ΄εξακολούθηση, μαθήτριες του. Κατόρθωνε να συγχέει τα όρια εκπαιδευτικής - φιλικής σχέσης, οικοδομώντας σχέσεις εμπιστοσύνης με αυτές. 

Η υπέρβαση των ορίων ξεκινούσε με χυδαία φρασεολογία και ανοίκεια αγγίγματα. Η πρακτική που εφάρμοζε, ωστόσο, δεν περιοριζόταν σ΄αυτά: φέρεται να επινοούσε ασκήσεις κατά τις οποίες απομόνωνε μαθήτριές του, για να ζωγραφίζουν γυμνές σε αίθουσες όπου μόνο εκείνος είχε πρόσβαση. 

Την πρακτική του αυτή συμπλήρωνε με ψυχολογική κακοποίηση -να αναφέρουμε εδώ ότι ένα από τα μαθήματα με τα οποία εξασφάλισε εκπαιδευτική επάρκεια ο Ε.Π. ήταν η Ψυχολογία της Εκπαίδευσης, την οποία φαίνεται πως γνώριζε αρτίως- κάνοντάς τις να προσκολλώνται πάνω του σε κάθε πτυχή της ζωής τους, ακόμα και στην πιο προσωπική. Κύριο σημείο των λεγόμενων του ήταν ότι μόνο μαζί του μπορούσαν να αποδώσουν καλλιτεχνικά. 

(φώτο 3: το έργο του Παπαποστόλου, Dreams Are Stupid. Τι γίνεται, όμως, όταν τα όνειρα ξεφεύγουν από τον χαρακτηρισμό αυτόν, κι αποκτούν άλλες διαστάσεις;) 

Η πιο αποκρουστική καταγγελία 

Μια εκ των πρώην μαθητριών του, τον κατήγγειλε στις Αρχές για παιδεραστία που λάμβανε χώρα για πέντε συναπτά έτη, πριν κλείσει το Άρτικ.

Βάσει των όσων δήλωσε - και που, δυστυχώς, μόνο το Athens Indymedia έχει αναδείξει την υπόθεση της στο Διαδίκτυο, όπως συνάγεται από ενδελεχή έρευνα του γράφοντος - ο καταγγελλόμενος επέβαλε μυστικότητα της σχέσης, στο πλαίσιο της οποίας απαγόρευε στην κοπέλα να μιλά για τη σχέση που διατηρούσαν, ενώ η κοπέλα μπορούσε να χρησιμοποιεί μόνον ένα, διαφορετικό από το δικό της, κινητό και συγκεκριμένες εφαρμογές, ώστε να ελέγχει κι ότι τα μηνύματά τους διαγράφονταν (λειτουργία κρυπτογράφησης μηνυμάτων). 

Την είχε εγκλωβίσει έτσι σε μια σχέση στην οποία ο ίδιος φαίνεται πως είχε τον απόλυτο έλεγχο: την έκανε να νιώθει απόλυτα εξαρτημένη απ΄αυτόν οικονομικά, κοινωνικά - δεσμεύοντας την να δουλεύει και να μένει μαζί του κι αποκλείοντας την κοινωνικοποίησή της, ενώ όταν η κοπέλα προσπάθησε να απεμπλακεί, την απείλησε ότι θα τη διώξει απ΄το φροντιστήριό του, δύο μήνες πριν δώσει τις εξετάσεις της. 

Κι όλα αυτά, ενώ για τη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχουν φήμες περί ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης και συνακόλουθης έκτρωσης της πρώην μαθήτριας. Αν αληθεύει αυτό, τότε δεν μιλάμε απλώς για απάνθρωπη, κτηνώδη συμπεριφορά, αλλά για κάτι πολύ πιο ανατριχιαστικό. 

Αναγνωρίζουμε πραγματικά τους ανθρώπους γύρω μας; 

Δεν γίνεται να απαντήσουμε με τρόπο απόλυτο σε αυτό το ερώτημα. 

Ο εν λόγω καθηγητής (και τέως διευθυντής φροντιστηρίου) είχε μία καταξίωση στον χώρο του, κάτι που έκανε πολλούς συμπολίτες μας να εμπιστευτούν το μέλλον των παιδιών τους, που είχαν κλίση στη ζωγραφική και το σχέδιο, σε αυτόν. Και αρκετοί εξ αυτών εξαπατήθηκαν από την πρώτη εντύπωση.

Υπήρξαν άνθρωποι που παραξενεύτηκαν όταν είδαν το Άρτικ να κλείνει οριστικά. Εμείς δεν αντιμετωπίζουμε πλέον αυτό το γεγονός με περιέργεια. 

Αντιμετώπιζουμε με περιέργεια το ότι ο Ε.Π. συνεχίζει μέχρι και σήμερα να παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα σε υποψήφιους για την ΑΣΚΤ. Και η πιθανότητα να έχει αλλάξει η στάση του από το 2020 ως σήμερα, φαντάζει πολύ μικρή... 

Στιγμές τρόμου πίσω απ' τον Λόφο Στρέφη

Αίσθηση προκαλούν ορισμένες καταγγελίες γυναικών, τόσο κατοίκων της Νεάπολης της Αθήνας, όσο και περαστικών, ότι έπεσαν θύματα σεξουαλικών επιθέσεων την προηγούμενη εβδομάδα (μεταξύ 10 και 15 Ιουλίου), στη διασταύρωση των οδών Ιουστινιανού και Μιχαήλ Ψελλού. 

Σύμφωνα με πληροφορίες του Headhunter, τα περιστατικά λάμβαναν χώρα κατά κύριο λόγο τις μεσημβρινές ώρες, ενώ οι υπεύθυνοι για αυτή τη σειρά επιθέσεων, σύμφωνα με ένα από τα τρία - μέχρι τώρα γνωστά - θύματα, είναι τουλάχιστον τρεις.

Οι δράστες, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, είναι αλλοδαποί, ενώ είχαν πολύ καλή γνώση της ευρύτερης περιοχής, καθώς φαίνεται ότι διέμεναν σε σπίτι κοντά σε κατάληψη, στη βόρεια πλευρά των Εξαρχείων. 

Το σχέδιο δράσης 

Η επιλογή του σημείου δράσης δεν ήταν, όπως φαίνεται, τυχαία. Αρκετά κοντά σε αυτό βρίσκεται ο Λόφος του Στρέφη, ένα μέρος το οποίο, λόγω των πολλών μονοπατιών εντός του, καθώς και της μεγάλης έκτασης του, προσφέρει τη δυνατότητα εύκολης διαφυγής. Εκεί, οι φερόμενοι ως βιαστές έφταναν αφού πρώτα ανέβαιναν τα σκαλοπάτια της οδού Ψελλού. 

(φώτο: τα σκαλιά της οδού Μιχαήλ Ψελλού) 

Δύο από τις τρεις γυναίκες ανέφεραν ότι τα περιστατικά συνέβησαν την Παρασκευή 15 Ιουλίου. Το πρώτο, γύρω στις 4 το απόγευμα και το δεύτερο, λίγες ώρες αργότερα, περί τις 7 το απόγευμα. Υπήρξε, ωστόσο, κι ένα περιστατικό την Πέμπτη 14 Ιουλίου. 

Ο τρόπος με τον οποίον κινήθηκαν οι δράστες ήταν ίδιος: πρόκληση πνιγμού στο θύμα, από το λαιμό, μέχρι απώλειας των αισθήσεων. Η συνέχεια περιελάμβανε σύρσιμο της λιπόθυμης σε μία πυλωτή, επί της οδού Ιουστινιανού. Τον ξυλοδαρμό ακολουθούσε απόπειρα βιασμού, αλλά οι γυναίκες ανακτούσαν τις αισθήσεις τους, φώναζαν και ο ξεσηκωμός των γειτόνων από τις φωνές ανάγκαζε τους δράστες να τραπούν σε φυγή. 

Η στάση της Αστυνομίας - Το μαρτύριο των θυμάτων 

Ένα στοιχείο, ωστόσο, που προκαλεί εντύπωση, είναι η στάση της Αστυνομίας απέναντι στα σοκαριστικά συμβάντα. 

Στο συμβάν της 14ης Ιουλίου που αναφέρθηκε προηγουμένως... στον Λόφο Στρέφη, όπου είχαν καταφύγει οι επιτιθέμενοι, έφτασε η Αστυνομία, της οποίας η άρνηση να τους καταδιώξει εκεί ελλείψει δυνάμεων μοιάζει οξύμωρη, καθώς η περιοχή των Εξαρχείων κατατάσσεται στις πιο καλά επανδρωμένες από αστυνομικό προσωπικό (λόγω και των πολλαπλών αναφορών που υπάρχουν επί αρκετά χρόνια, για ταραχές στην περιοχή). 

Στο Αστυνομικό Τμήμα Εξαρχείων, όπου οδηγήθηκε η επιζώσα και ο ένας δράστης της επίθεσης, ο οποίος συνελήφθη ύστερα από αναγνώριση της γυναίκας με τη βοήθεια περαστικού, οι αστυνομικοί φαίνεται να την αντιμετώπισαν με απαξιωτικό τρόπο, όπως αυτή κατήγγειλε στο Athens Indymedia. 

Και δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά που αντιδρούν έτσι εκπρόσωποι του Σώματος...  

Κατόπιν αυτού, το μαρτύριο της επιζώσας συνεχίστηκε στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, όπου στη βάρδια δεν βρισκόταν ιατροδικαστής, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να περιμένει μία ολόκληρη ημέρα, ώστε να εξεταστεί η πιθανότητα βιασμού.

Τι μπορεί να αλλάξει; Υπάρχει περιθώριο αλλαγής; 

Το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα δεν μπορούν να κινηθούν όλοι οι πολίτες στους δρόμους της πόλης τους με ασφάλεια, είναι από μόνο του άσχημο για μία χώρα που θέλει να αποκαλείται προηγμένη. Αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ανισότητα; 

Η πραγματικότητα, ωστόσο, μάς αφήνει με μία άλλη εικόνα, που μάς γεμίζει πίκρα... 

Οι κρατικές υπηρεσίες, στις οποίες κατέφυγε ένα από τα τρία θύματα, δεν στάθηκαν στο πλευρό της καταγγέλλουσας, ενώ κανονικά θα έπρεπε να διερευνήσουν εγκαίρως την πιθανότητα να υπήρξε γενετήσια πράξη από πλευράς των βιαστών, στο διάστημα κατά το οποίο αυτή είχε χάσει τις αισθήσεις της.

Φυσικά και πρέπει να σταθούμε στο πλευρό των θυμάτων βιασμών και παρενοχλήσεων, ανεξαρτήτως καταγωγής, ηλικίας και λοιπών κριτηρίων των βιαστών. 

Το ερώτημα που μένει, όμως, είναι το εξής: αρκεί μόνο αυτό; Ή πρέπει να υπάρξει αλλαγή νοοτροπίας, καθώς και τρόπου αντιμετώπισης του συγκεκριμένου εγκλήματος, σε φορείς όπως η Ελληνική Αστυνομία; Και αυτή με τη σειρά της, αυτή η εξέλιξη γίνεται να συμβεί βραχυπρόθεσμα; 

Απέναντι στη μεγαλύτερη (ως τώρα) υπόθεση παιδικής πορνογραφίας στην Ελλάδα

Ίσως είναι η σημαντικότερη είδηση του αστυνομικού δελτίου των τελευταίων ημερών στην Ελλάδα, μια και άπτεται ενός πολύ ευαίσθητου θέματος για την κοινωνία: της παιδικής πορνογραφίας, κατ' επέκταση και της παιδοφιλίας. Πριν μερικές ημέρες, την Παρασκευή 3 Ιουνίου, συνελήφθη στη Δράμα ένας 43χρονος ημεδαπός, για κατοχή 2,5 εκατομμυρίων αρχείων (εικόνες και βίντεο), μεγέθους 3,5 TerraBytes, σχετιζόμενων με πορνογραφία παιδιών 6 ως 15 ετών. 

Το προφίλ του κατηγορουμένου 

Σύμφωνα με πληροφορίες του iefimerida.gr, εργαζόταν σε σούπερ μάρκετ της πόλης εδώ και 18 χρόνια και ζούσε με την ηλικιωμένη μητέρα του, καθώς είχε χάσει τον πατέρα του, ενώ ήταν ανύπαντρος. Γείτονας της οικογένειας μίλησε την Κυριακή (12/6) στην εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι», του Τ/Σ Mega για έναν κλειστό χαρακτήρα, για έναν άνθρωπο που δεν είχε παρέες, αλλά χαιρετούσε και μιλούσε με παιδιά της γειτονιάς, όταν αυτά έρχονταν στο μέρος που εργαζόταν. 

Ο 43χρονος φέρεται να συγκέντρωνε επί χρόνια το σκληρό υλικό παιδικής πορνογραφίας, στο οποίο απεικονίζονται μικρά παιδιά και έφηβοι, ενώ στη συνέχεια το μοίραζε μέσω διαφόρων ιστοσελίδων και διαδικτυακών υπηρεσιών, μέσω του dark web.

Οι έρευνες Europol και ΕΛ.ΑΣ, η σύλληψη και η κράτηση 

Εντός του 2021, οι γαλλικές αρχές ξεκίνησαν εκτεταμένη έρευνα, με την ονομασία «Tor’s hammer», κατά την οποία σκάναραν όλο το dark web για άτομα που δραστηριοποιούνται εκεί και διακινούν υλικό παιδικής πορνογραφίας. Μέσα από αυτή την επιχείρηση προέκυψαν στοιχεία, για τα οποία ενημέρωσαν την Europol και ακολούθησε συνεργασία με την Ελληνική Αστυνομία, την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών και διατάχθηκε η διενέργεια Προκαταρκτικής Εξέτασης για την περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης.

Από την ψηφιακή ανάλυση των στοιχείων και των ψηφιακών ιχνών του κατηγορουμένου και κατόπιν σχετικής αλληλογραφίας με τους εμπλεκόμενους παρόχους υπηρεσιών διαδικτύου, προέκυψαν τα στοιχεία του ατόμου, ενώ εξακριβώθηκε και ο τόπος κατοικίας του. Αστυνομικοί της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος Βορείου Ελλάδος μετέβησαν για έρευνα στην οικία του, όπου και επιβεβαιώθηκε η εμπλοκή του στην υπόθεση, ενώ βρέθηκαν και κατασχέθηκαν 4 σκληροί δίσκοι, συνολικής χωρητικότητας 15 Terrabytes.

Ο συλληφθείς κρίθηκε προσωρινά κρατούμενος στις 6 Ιουνίου και οδηγήθηκε στις φυλακές Γρεβενών, ενώ οι Αρχές ανακοίνωσαν ότι χρησιμοποιούν ειδικό λογισμικό για την ταχεία ανίχνευση δεδομένων αναφορικά με το ποια είναι τα παιδιά - θύματα της πορνογραφίας και με το ποιοι είναι οι κακοποιητές ή βιαστές τους. 

Η ξεχασμένη υπόθεση της Καβάλας, η πρώτη μεγάλη στα ελληνικά χρονικά 

Ήταν 21 Σεπτεμβρίου του 2006, όταν η Καβάλα έγινε το επίκεντρο της προσοχής. Ένας φοιτητής Ιατρικής, 25 ετών, που χρωστούσε μόλις ένα μάθημα για το πτυχίο του, συνελήφθη και οδηγήθηκε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Καβάλας. Ο λόγος; Η κορυφαία, ως εκείνη τη χρονιά, υπόθεση παιδικής πορνογραφίας. 

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Τάσου Τεργιάκη, ο 25χρονος κατείχε χιλιάδες βιντεοκασέτες, αλλά και υλικό στον ηλεκτρονικό του υπολογιστή (εικόνες και βίντεο) με ξυλοδαρμούς και βιασμούς βρεφών - από 2 μηνών, άρα μιλάμε για υλικό βρεφοφιλίας- και παιδιών ως 10 ετών. Το υλικό προέρχεται κατά κύριο λόγο από ορφανοτροφεία χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά και από τα Βαλκάνια, όπως διαπίστωσε η τότε πρόεδρος της ΕΚΠΟΙΖΩ, Τάνια Κυριακίδη.

(η αναφορά στο θέμα, από το 1:31:47 του βίντεο) 

Εκείνη την ημέρα είχαν συγκεντρωθεί εκατοντάδες πολίτες έξω από την Εισαγγελία, όπως καταγράφηκε από πλάνα του Τ/Σ Alter και τη δημοσιογράφο Μαρία Κλουντζού. Φαίνεται, ωστόσο, ότι δεν δόθηκε συνέχεια στην υπόθεση από την τοπική κοινωνία, ενώ στοιχεία για την ποινή που δέχτηκε και για το μέλλον του τότε φοιτητή δεν είναι εύκολο να βρεθούν.

Τι γίνεται μόλις «ξεθωριάζουν» τέτοιες υποθέσεις;

Πρόκειται για μία εύλογη απορία. Κάθε φορά που έρχεται στο φως μία βαρυσήμαντη περίπτωση παιδικής πορνογραφίας, τα Media αναφέρονται σε αυτήν ως «η μεγαλύτερη υπόθεση», μέχρι να έρθει η επόμενη: τα δημοσιογραφικά κλισέ έχουν την τιμητική τους στα ρεπορτάζ. Η ουσία, όμως, που βρίσκεται; 

Κάποια στιγμή, οι συγκεκριμένες υποθέσεις μένουν εκτός δημοσιότητας. Από τη στιγμή που κάτοχος πορνογραφικού υλικού δεν μπορεί να τιμωρηθεί με ποινή άνω των 5 ετών, έχει τη δυνατότητα να αποφυλακιστεί σύντομα και να επαναλάβει (ίσως) τη δραστηριότητα του, ακόμα κι αν αλλάξει τελείως τόπο διαμονής.

Με τον φοιτητή από την Καβάλα φαίνεται πως έγινε έτσι. Πολύς κόσμος δεν γνωρίζει αν και που ζει ο 25χρονος, αν έγινε πτυχιούχος Ιατρικής και αν εξασκεί το επάγγελμα του. Κι αν αποτελεί ακόμη (σε περίπτωση που ζει) και σήμερα κίνδυνο για τα παιδιά;

Επίσης και μόνο στη σκέψη ότι ο 43χρονος από τη Δράμα μπορεί να αφεθεί ελεύθερος σε λίγους μήνες ή σε κάποια χρόνια, ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας αντιδρά, τουλάχιστον τώρα. Αλλά η ελληνική κοινή γνώμη μπορεί πολύ εύκολα να ξεχάσει... 

Μιλάμε για αυτές τις υποθέσεις, επειδή συνέβησαν. Κάποιοι παραμέλησαν τα άτομα αυτά, δεν αναγνώρισαν τα ψυχικά τραύματα που μπορεί να είχαν (και να έχουν) από την οικογένεια τους, από φίλους, γνωστούς, ήδη από τα παιδικά τους χρόνια και τους ώθησαν, έστω άθελα, στην αγάπη για την παιδική πορνογραφία, όσο αρρωστημένη κι αν ακούγεται. Μια «αγάπη» που τους καταδίκασε για το υπόλοιπο της ζωής τους, όπως καταδίκασε και τα θύματα τους. 

Τα Ελευσίνια (νοσοκομειακά) Μυστήρια

Δεν είναι η πρώτη φορά που το Θριάσιο Νοσοκομείο, στην Ελευσίνα, εμφανίζεται στην επικαιρότητα με αφορμή κάποιο τραγικό περιστατικό που να σχετίζεται με γιατρό του. Ο θάνατος της 38χρονης νοσηλεύτριας Ελένης Γερακάρη το περασμένο Σάββατο (28/5), ωστόσο, φέρνει (ξανά) στο φως ένα τραγικό χρονικό ανεξιχνίαστων θανάτων εν ενεργεία ιατρών, που βαραίνει το εν λόγω νοσοκομείο.

Ελένη Γερακάρη: πώς φτάσαμε στον θάνατο της; 

Ήταν νοσηλεύτρια στη Μονάδα Καρδιοαναπνευστικής Ανάνηψης - Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Θριασίου Νοσοκομείου, στο οποίο εργαζόταν από το 2007 - ως ειδικευόμενη τότε - και μητέρα ενός παιδιού.

Λίγες ώρες πριν την - χαρακτηριζόμενη ως - αυτοκτονία, το μοιραίο Σάββατο, 28 Μαΐου, η αδικοχαμένη γιατρός κανόνιζε να πάει για μπάνιο με τους συναδέλφους της. Κι όμως, λίγες ώρες μετά, βρέθηκε κρεμασμένη σε πόμολο πόρτας, με κορδόνι από μπουρνούζι.

Η φερόμενη ως αυτοκτονία της 38χρονης νοσηλεύτριας φαίνεται πως έχει ως αιτία το γεγονός ότι εξετέθη - από πρόσωπο μέχρι στιγμής άγνωστο - η προσωπική της ζωή στον χώρο εργασίας της, με αποτέλεσμα τον διασυρμό της. Πάντως το θέμα έχει προβληματίσει και τον πρόεδρο της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλη Γιαννάκο, ο οποίος σε δηλώσεις του ανέφερε: «Έκανε σχέδια και κρεμάστηκε με τη ζώνη από το πόμολο; Δεν το πιστεύει κανείς. Κάτι άλλο συμβαίνει…»

Η κηδεία της έγινε δύο μέρες αργότερα, στην ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Νεάπολη Λακωνίας.

Η αλήθεια πίσω από τον χαμό του Παρασκευά Ελευθεριάδη

Τα... Μυστήρια του Θριασίου, ωστόσο, φαίνεται ότι έχουν την αφετηρία τους πολλά χρόνια πίσω. Ήταν 15 Ιουνίου του 2000 όταν ο διευθυντής της Μαιευτικής Κλινικής του Θριασίου, Παρασκευάς Ελευθεριάδης, εντοπίστηκε νεκρός μέσα στο γραφείο του, μετά από αναφορά που είχε κάνει προς τα όργανα της διοίκησης του νοσοκομείου, λόγω του θανάτου της 37χρονης Κλημεντίνης Μακρή, η οποία έχασε την ζωή της κατά τον τοκετό, την 1η Δεκεμβρίου του 1999.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της τότε δημοσιογράφου Υγείας της εφημερίδας «Τα Νέα», Δέσποινας Κουκλάκη, ο Μιχάλης Μπέλτσιος, μέλος του Δ.Σ. του νοσοκομείου το 2000, υπογράμμιζε ότι «είναι αντιδεοντολογικό και απαράδεκτο, πριν καν ταφεί ο άτυχος συνάδελφός μας, κάποιοι να σπεύσουν να τον «βαφτίσουν» ψυχοπαθή και με έντονα ψυχολογικά προβλήματα», καθώς ακουγόταν από άλλες πηγές της Αστυνομίας ότι «αυτοκτόνησε για προσωπικούς λόγους, με γεωργικό φάρμακο και δύο σύριγγες».

Η εκδοχή της αυτοκτονίας απορρίφθηκε και δικαστικά, μετά τις αιτιάσεις του δικηγόρου της οικογένειας Μακρή, του γνωστού μέχρι και σήμερα ποινικολόγου Σταύρου Γεωργίου (τις οποίες μπορείτε να δείτε ΕΔΩ).

Ήταν ένας άνθρωπος που δεχόταν πιέσεις από τη διοίκηση του νοσοκομείου, προκειμένου να μη μπορεί να ασκήσει το λειτούργημά του. Προσέβαλαν τη μνήμη του, αλλά δικαιώθηκε σε έναν βαθμό τρία χρόνια μετά τον θάνατο του, όταν στοιχειοθετήθηκε η ενοχή του γυναικολόγου Μιχαήλ Αβαταγγέλου για τον θάνατο της Κλημεντίνης Μακρή. Η ενοχή την οποία ο Ελευθεριάδης είχε αποκαλύψει, γεγονός που έμελλε να του κοστίσει τη ζωή.

Και ένας νοσηλευόμενος γιατρός... επί πανδημίας

Το συγκεκριμένο τραγικό συμβάν σημειώθηκε το πρωί της Κυριακής 21 Μαρτίου 2021. Ο άνδρας, ηλικίας 41 ετών και γιατρός στο επάγγελμα νοσηλευόταν στην Β' Παθολογική Κλινική στο Θριάσιο. 

Όταν οι νοσηλευτές δεν τον βρήκαν στον θάλαμο, άρχισαν να τον αναζητούν. Η σορός του βρέθηκε λίγο μετά τις 09.30 στο προαύλιο του νοσοκομείου, αφού πρώτα φαίνεται ότι χτύπησε σε μπάρα κατά την πτώση από τον 4ο όροφο του Νοσοκομείου. Ο γιατρός εργαζόταν σε άλλο νοσοκομείο του ΕΣΥ και αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας.

Η αυτοκτονία του είχε αποδοθεί στην κακή πρόγνωση της ασθενείας του, ωστόσο τα ακριβή αίτια που τον οδήγησαν στο απονενοημένο διάβημα δεν έχουν αποσαφηνιστεί μέχρι σήμερα... φήμες, πάντως, λένε ότι οι σκληρές συνθήκες που επικρατούσαν στα νοσοκομεία την περίοδο της καραντίνας έφτασαν στα όρια των ψυχικών αντοχών του τον νοσηλευόμενο γιατρό. 

Γιατί δεν ανέφερε τότε κάποιο Μέσο Ενημέρωσης αυτό το ενδεχόμενο, κατά την μελέτη της αυτοκτονίας του 41χρονου;

Τρία περιστατικά, δύο τρόποι θανάτου, μια σκέψη 

Η διοίκηση του Θριασίου, σε κάθε μία από τις τρεις περιπτώσεις, αναφερόταν εξ αρχής σε αυτοκτονία λόγω ψυχολογικών προβλημάτων, χωρίς τη διάθεση να δώσει συνέχεια στις έρευνες. Το κρίσιμο ερώτημα είναι το γιατί συμβαίνει αυτό: μήπως έχει να κρύψει κάτι η διεύθυνση του Νοσοκομείου και χρεώνει τις αυτοκτονίες σε ψυχολογικά προβλήματα ή σε κάτι το ασαφές;

Η δικαιοσύνη μπορεί να δικαίωσε εν μέρει (γιατί η ενοχή Αβαταγγέλου αποδείχθηκε, η δολοφονία όμως έμεινε ανεξιχνίαστη) τη μνήμη του Παρασκευά Ελευθεριάδη, ωστόσο ο ίδιος δεν μπορεί να επανέλθει στη ζωή. 

Τουλάχιστον μπορεί και οφείλει να δικαιώσει τη μνήμη της Ελένης Γερακάρη, αλλά από εκεί και ύστερα να ακούει τις καταγγελίες γιατρών για ατασθαλίες συναδέλφων τους, καθώς και να τους προστατεύει όταν βρίσκονται σε ανάγκη, ούτως ώστε να μην έχουμε άλλους δολοφονημένους ή αυτόχειρες γιατρούς του καθήκοντος. Πόσω μάλλον στο «χιλιοτραυματισμένο» ηθικά Θριάσιο. 

Αν και είναι δύσκολο, εμείς εδώ στο Headhunter εξακολουθούμε να ελπίζουμε... 

Βαγγέλης Παπαθανασίου: έφυγε... με έναν καημό

Την περασμένη Τρίτη (17/5), έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 79 ετών, ο μεγάλος Έλληνας μουσικοσυνθέτης Βαγγέλης Παπαθανασίου, γνωστός στο εξωτερικό με το προσωνύμιο Vangelis, βυθίζοντας σε θλίψη ολόκληρο τον κόσμο. Ο θάνατος του επήλθε κατόπιν επιπλοκών του κορωνοϊού, σε νοσοκομείο των Παρισίων και μετά από εξάμηνη νοσηλεία. Πριν πεθάνει, όμως, άφησε πίσω του μια διπλή παρακαταθήκη: η μία της πτυχή αφορά το μουσικό του έργο και η άλλη αφορά το μεγάλο του παράπονο από την Ελλάδα, και ιδιαίτερα από τον Βόλο, τον τόπο όπου μεγάλωσε.

Όταν η ζωή και το έργο του Vangelis... μιλούν από μόνα τους 

Ο Ευάγγελος - Οδυσσέας Παπαθανασίου, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε το 1943 στην Αγριά της Μαγνησίας, ένα επίνειο που βρίσκεται επτά χιλιόμετρα έξω από τον Βόλο. 

Μουσικό ταλέντο εκ φύσεως, ήδη από τα τέσσερα του χρόνια πειραματιζόταν με αυτοσχέδια μουσικά όργανα ή με σκεύη που λειτουργούσαν ως όργανα, ενώ στα έξι του ξεκίνησε να συνθέτει τις πρώτες του, έστω πειραματικές, μουσικές συνθέσεις. Λίγα χρόνια αργότερα, σε μία από τις πρώτες παραστάσεις του, κι ενώ ήταν μαθητής του δημοτικού, εντυπωσίασε ακόμα και τον λογοτέχνη Στράτη Μυριβήλη.

Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου κατάφερε, μεγαλώνοντας, να επηρεάσει την ανάπτυξη της ηλεκτρονικής και ορχηστρικής μουσικής, ενώ θεωρείται ο πρωτοπόρος του ηλεκτρονικού ήχου. Βραβεύτηκε με Όσκαρ για την μουσική της ταινίας «Οι δρόμοι της φωτιάς», το 1982, αλλά δεν πήγε να το παραλάβει: η σεμνότητα και ταπεινοφροσύνη του δεν του το επέτρεπαν. Επίσης, επένδυσε μουσικά πλήθος άλλων κινηματογραφικών ταινιών όπως: Blade Runner, 1492: Χριστόφορος Κολόμβος, Αλέξανδρος, Ελ Γκρέκο και πολλές άλλες. Είχε συνεργαστεί με τον Ντέμη Ρούσο στο συγκρότημα «Aphrodite's Child», αλλά και με την κορυφαία ηθοποιό Ειρήνη Παππά. Το έργο του «Μυθωδία» επελέγη από τη NASA ως η επίσημη μουσική για την αποστολή της, 2001 Space Odyssey, ενώ το 2002 συνέθεσε το μουσικό σήμα του Μουντιάλ.

Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου έχει και αστεροειδή που έχει λάβει το όνομά του, τον 6354 Vangelis. 

Η επιθυμία για επιστροφή στον Βόλο - Το παράπονο

Την Παρασκευή (20/5) μίλησε στην εκπομπή «Ώρα Ελλάδος» του Τ/Σ Open η ανιψιά του μουσικοσυνθέτη, Ελένη Παπαθανασίου. Ερωτώμενη από τους παρουσιαστές σχετικά με το μεγάλο παράπονο του αειμνήστου θείου της, εκείνη απάντησε:

«Δυστυχώς το 2007, στο τελευταίο ταξίδι του στον Βόλο, που είχε έρθει με κορυφαίους επιστήμονες της NASA, του είχαν αρνηθεί να πάει μια βόλτα με την «Αργώ» (αντίγραφο της τριήρους) στον Παγασητικό και από τότε πείσμωσε και δεν ήρθε ξανά στον Βόλο. Ήταν ένα τεράστιο ατόπημα». Και συμπλήρωσε: 

«Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας τον Μάιο του 2018, τον είχε ανακηρύξει επίτιμο διδάκτορα και ο τότε πρύτανης, κύριος Πετράκος, είχε ταξιδέψει στο Παρίσι για να τον τιμήσει με τον χρυσό σταυρό. Δυστυχώς η πόλη του Βόλου δεν τον τίμησε όπως και όταν έπρεπε. Το είχε κάνει ο δήμος Αγριάς, γιατί γεννήθηκε στην Αγριά, που βρίσκεται περίπου επτά χιλιόμετρα από τον Βόλο και του είχε δώσει ένα στεφάνι από Ελιά, γιατί αυτό είχε ζητήσει». 

Όταν κάποιοι αποδείχθηκαν (πολύ) κατώτεροι των περιστάσεων 

Νωρίτερα στο παρόν άρθρο έγινε αναφορά στην επιθυμία του Βαγγέλη Παπαθανασίου να πάει βόλτα με το αντίγραφο της «Αργούς». Η τοπική κοινωνία του Βόλου, καθώς και ο τότε δήμαρχος, Αλέξανδρος Βούλγαρης, γνώριζαν ότι ο συνθέτης είχε αναλάβει να καλύψει ο ίδιος τα έξοδα της βόλτας και της χρήσης του πλοίου. Ωστόσο, τόσο ο τότε δήμαρχος Βόλου όσο και ο πλοίαρχος της «Αργούς» αρνήθηκαν την προσφορά του, για λόγους που μέχρι σήμερα δεν έχουν γίνει γνωστοί.

Εξαιτίας της αδιαφορίας συγκεκριμένων... αρμοδίων, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου μίσησε τον τόπο που μεγάλωσε, τον ένιωθε πλέον ξένο (ενώ δεν ένιωσε ποτέ έτσι για την γενέτειρα του, την Αγριά, που τον τίμησε όπως ο ίδιος το επιθυμούσε: με μία λιτή τελετή και με την κατάθεση, αντί τιμητικής πλακέτας, ενός κλάδου ελιάς από την γη της Αγριάς). Είναι τραγικό να μην υπάρχει μία πρέπουσα υποδοχή και αποδοχή ενός τέτοιου ανθρώπου (όσο ζούσε) από τον ίδιο του τον τόπο. 

Να τον γνωρίζει και να τον θαυμάζει όλη η οικουμένη για την μουσική που της προσέφερε - που ελπίζουμε να ακούγεται για πολλές ακόμα δεκαετίες - και μία δημοτική αρχή να τον εμποδίζει να οργανώσει μια εκδήλωση που θα έμενε στην ιστορία. Αν, όμως, θελήσει να οργανώσει μία συναυλία στον Βόλο ή σε οποιοδήποτε σημείο της Ελλάδας κάποιος σαν τον Αντώνη Ρέμο ή την Άννα Βίσση (βάζω τυχαία αυτά τα δύο ονόματα), η υποδοχή από την εκάστοτε δημοτική αρχή μάλλον ενθουσιώδης θα είναι, και το κοινό θα δώσει μάχη για ένα εισιτήριο ή ένα αυτόγραφο. 

Κλείνουμε με την πολύ εύστοχη αναφορά του Βολιώτη γιατρού Γιώργου Χαρίτου, από σημερινή (23/5) τοποθέτηση του στο magnesianews.gr: «Είχα την αίσθηση ότι ο Βαγγέλης πάντα ασχολούνταν με το Βόλο πολύ περισσότερο, από ότι ο Βόλος με τον Βαγγέλη. Ίσως μας περισσεύουν οι προσωπικότητες βλέπετε εδώ και δεν έχουμε τον χρόνο να τον χωρέσουμε στο «στενό» μας πρόγραμμα». 

Ποιος ευθύνεται για την αυτοκτονία του 14χρονου Μάκη;

Ήταν ξημερώματα Σαββάτου (14/5) όταν ο Μάκης, ένας μαθητής Β' Γυμνασίου από τα Σεπόλια, έβαλε τέλος στη ζωή του, σφίγγοντας μία ζώνη στο λαιμό του και αφού κρεμάστηκε από το κρεβάτι του.  Επτά λεπτά χρειάστηκαν για να επέλθει ο θάνατος... ο φυσικός θάνατος. Γιατί κάτι στον ψυχισμό του 14χρονου είχε ραγίσει πολύ νωρίτερα. Το bullying από μία ομάδα σεσημασμένων συμμαθητών και το διαζύγιο των γονιών του φαίνεται πως ήταν οι βασικότεροι από τους λόγους που οδήγησαν στο απονενοημένο διάβημα. Βέβαια, οι καταστάσεις πίσω από αυτή την πρόταση έχουν πολύ περισσότερη ουσία .

Το προφίλ του 14χρονου μαθητή 

Ο αδικοχαμένος μαθητής, ο οποίος ήταν και αθλητής παγκρατίου, χαρακτηρίζεται από συμμαθητές και από γονείς αυτών ως ένα παιδί έξω καρδιά, που ό,τι κι αν του συνέβαινε, το εκλάμβανε ως αστείο και ακόμη και μπροστά στους συμμαθητές του χαμογελούσε. Πολλές φορές, όμως, έκλεινε μέσα του τον πόνο και δεν ήθελε να τον δείχνει. Συχνά απομονωνόταν: θα πήγαινε στα άλλα παιδιά, θα αντάλλαζαν λίγες κουβέντες, αλλά μετά θα απομακρυνόταν. 

Κομβικό σημείο στη ζωή του, ο χωρισμός των γονιών του, που τόν άφηνε πολύ προβληματισμό για καιρό. Αυτό φαίνεται ότι τον επηρέασε και ως προς το ποια άτομα θα ήταν αυτά στα οποία (δεν) θα εκμυστηρευόταν ο Μάκης τα όσα βίωνε. Ο αδερφός του δεν γνώριζε τίποτα, ενώ η γιαγιά γνώριζε μόνο για ένα περιστατικό κλοπής εις βάρος του εγγονού της. 

Η περιπέτεια, εντός και εκτός του 54ου Γυμνασίου Αθηνών

Οδός Καλαμά 2, στα Σεπόλια. Από εκεί ξεκινά η περιπέτεια του αυτόχειρα μαθητή., από το Γυμνάσιο όπου φοιτούσε. Επί σχεδόν ένα χρόνο, πολλοί συμμαθητές και οι καθηγητές του αντιλαμβάνονταν ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά: ο Μάκης δεχόταν βία από μία συγκεκριμένη ομάδα ατόμων στο σχολείο του, ωστόσο δεν γινόταν κάτι γι' αυτό. 

Δεν είχε αρκετούς φίλους να τον υποστηρίξουν, ούτε μιλούσε πολύ με συμμαθητές του, όπως επισημαίνει μία συμμαθήτρια του Μάκη σε δήλωση της, στο protothema.gr. Άτομα με παραβατικές τάσεις φαίνεται ότι δημιουργούν ομάδες στις περιοχές του Κολωνού, των Σεπολίων και των Πατησίων, απειλούν παιδιά και δεν αρκούνται σε αυτό. 

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, την περασμένη Παρασκευή (13/5) μία ομάδα ατόμων τού πετούσε νεράντζια από το σχολείο μέχρι το σπίτι του, τον έφτυναν πολλοί από αυτή την ομάδα, του πέταγαν νερά και απειλούσαν να τον μαχαιρώσουν. Τρεις μήνες πριν πεθάνει, είχε δεχθεί ξανά μια τέτοια επίθεση, και είχε αναφέρει στον φίλο του ότι ήταν απλώς μία πλάκα και δεν έδωσε περαιτέρω έκταση σε αυτό, παρά μόνο τού απηύθυνε μία ερώτηση που τον σόκαρε: «Αν αυτοκτονήσω ή αν πάθω κάτι ποτέ, τι θα κάνεις;».

Διευθυντής: Γνώριζε ή δε γνώριζε; 

Και ευλόγως προκύπτει το ερώτημα αν γνώριζε ή όχι ο Διευθυντής της σχολικής μονάδας για τα παραπάνω περιστατικά. Ο κύριος Νικόλαος Νικολόπουλος, λοιπόν, σε δηλώσεις του στον Τ/Σ ΑΝΤ1, επιμένει πως δεν υπήρξε ποτέ καταγγελία ούτε υπέπεσε στην αντίληψη καθηγητών περιστατικό bullying σε βάρος του Μάκη. 

Μητέρα ενός συμμαθητή του, όμως, που μίλησε υπό τον όρο διατήρησης της ανωνυμίας της στον ΑΝΤ1, δήλωσε ότι «από όσα μας έχουν πει τα παιδιά μας, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι γνωρίζει τα πάντα ο διευθυντής. Το θέμα είναι γιατί προσπαθεί να συγκαλύψει τα παιδιά αυτά, που είναι σαν συμμορία. Τσακώνονται στον Κολωνό, τσακώνονται παντού, είναι «σεσημασμένα», τα γνωρίζει και η Αστυνομία τα παιδιά». 

Δεν είναι εύκολο, όμως, να μιλήσουμε για συγκάλυψη ευθυνών, δεδομένης και της δυσκολίας διαχείρισης των συγκεκριμένων ομάδων ατόμων, ωστόσο όλο και περισσότεροι γονείς αυτές τις ημέρες, σύμφωνα με το thetoc.gr, επιβεβαιώνουν την αδράνεια του συγκεκριμένου διευθυντή κατά τους προηγούμενους μήνες. 

Το ενδεχόμενο του blackout challenge 

Η εισαγγελική έρευνα διενεργείται από την Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και αντικείμενο της είναι να διαπιστωθεί εάν στοιχειοθετείται το ποινικό αδίκημα της συμμετοχής σε αυτοκτονία. Το κινητό του μαθητή έχει δοθεί για εκτεταμένο έλεγχο στις Αρχές, ώστε να διαπιστωθούν τα αίτια της αυτοκτονίας σε κινήσεις ή συζητήσεις του μέσω του Διαδικτύου. Έτσι, εξετάζεται το ενδεχόμενο να συμμετείχε το παιδί στο «blackout challenge», ή σε κάποιο παρόμοιο φονικό παιχνίδι, γνωστής πλατφόρμας των Μέσων Κοινωνικών Δικτύωσης. 

Πρόκειται για ένα επικίνδυνο παιχνίδι στο οποίο το εκτιθέμενο στις δοκιμασίες άτομο δένει κάτι στο λαιμό του και προσπαθεί να το βγάλει χωρίς να πνιγεί, ενώ παράλληλα το βιντεοσκοπεί και το αναρτά. Ενδεχόμενο που, βέβαια, συγκεντρώνει όλο και λιγότερες πιθανότητες, με το πέρασμα των ημερών.

Εύρεση συννέφου για πτώση... πάλι;

Η είδηση του θανάτου του 14χρονου μαθητή βρήκε μια κοινωνία που αντιμετώπιζε το θέμα σαν να ήταν πρωτόγνωρο γεγονός. Το bullying δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο και παραβατικές ομάδες στα σχολεία, δυστυχώς, δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο, ιδιαίτερα μετά τον διπλό εγκλεισμό (λόγω κορωνοϊού) της περιόδου 2020-21.

Άκουσα ακόμα και γνωστούς μου να διερωτώνται αν ένας αθλητής στο παγκράτιο μπορεί να δέχεται σχολική βία. Το bullying δεν γνωρίζει φραγμούς από αθλήματα, κοινωνική ή οικονομική κατάσταση και τα σχετικά: τα άτομα που έχουν διάθεση επιβολής μπορούν πολύ εύκολα να παραβλέψουν κάθε τέτοιο παράγοντα, αν στοχοποιήσουν έναν συμμαθητή τους, πόσω μάλλον αν δεν έχει πολλούς φίλους.

Το γεγονός ότι ένας νέος είναι αθλούμενος και εξασκεί το σώμα του, και μάλιστα μέσω του παγκρατίου, δεν τον καθιστά άτρωτο απέναντι σε μανιώδεις επιθέσεις σεσημασμένων και φανατισμένων ατόμων. Μπορούμε να το κατανοήσουμε αυτό; 

Ας συλλυπηθούμε για αυτή την αθώα ψυχή που χάθηκε τόσο άδικα, και δικαίως θα το πράξουμε. Μολαταύτα, πιο σημαντικό από αυτό είναι να καταλάβουν οι υπόλοιποι γονείς τι πρότυπα να δίνουν στα παιδιά τους: σίγουρα όχι αντίστοιχα με αυτά των θυτών της υπόθεσης. Αυτό εξαρτάται από τους ίδιους, τον χαρακτήρα και τα βιώματα τους. Οψόμεθα...

(πηγή εικόνας: in.gr)