Το #me_too στον ελληνικό αθλητισμό: Υπάρχει εξέλιξη;

Το «Headhunter» επιστρέφει μετά από αρκετό καιρό, για να κλείσει το 2022 με ένα θέμα που είχε προαναγγελθεί μέσω των Social Media: μετά το άρθρο για τις συνθήκες προπόνησης των Ολυμπιονικών μας (διαβάστε το ΕΔΩ), ένα άρθρο για σεξουαλικά σκάνδαλα που έχουν αποκαλυφθεί στον χώρο του αθλητισμού στην Ελλάδα, είναι φυσικό και επόμενο να εμφανιστεί.

Το ζήτημα, ωστόσο, είναι το εξής: η κορυφαία Ελληνίδα ιστιοπλόος Σοφία Μπεκατώρου έδωσε, τον Ιανουάριο του 2021, θάρρος στα θύματα σεξουαλικών επιθέσεων να καταγγείλουν τους κακοποιητές ή βιαστές τους. Οι καταγγελίες, ωστόσο, πού βρίσκονται σήμερα;

Ας δούμε κάποιες πολύ χαρακτηριστικές περιπτώσεις, αφού για όλες είναι ανέφικτο να υπάρξει αναφορά σε ένα μόνο άρθρο. 

Σοφία Μπεκατώρου: η πρώτη διδάξασα

Στις 15 Ιανουαρίου 2021, στο πλαίσιο της διαδικτυακής ημερίδας «Σπάσε τη Σιωπή - Μίλησε, Μην ανέχεσαι», η χρυσή Ολυμπιονίκης είχε εκθέσει την σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη από τον Αριστείδη Αδαμόπουλο, τότε εξέχοντα παράγοντα της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας και μετέπειτα αντιπρόεδρο αυτής, το 1998, όταν αυτή ήταν 21 ετών και είχε μόλις πανηγυρίσει την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ (2000), με τη συναθλήτριά της, Αιμιλία Τσουλφά.

Δεν ήταν εύκολο να διαχειριστεί την ασέλγεια σε βάρος της, από έναν παράγοντα μάλιστα που και η ίδια είχε επισημάνει ότι αντιμετώπιζε, όπως και οι συναθλητές της, σαν πατέρα. Δεν ήταν εύκολο να μιλήσει για αυτό στους γονείς της, γιατί φοβόταν ότι θα της ζητούσαν να αποσυρθεί από την ιστιοπλοΐα. Το ίδιο και για τους συναθλητές της: δεν γνώριζε αν θα την στήριζαν ή αν θα προτιμούσαν τη σιωπή για να μην υπάρξουν εμπόδια στην αθλητική τους σταδιοδρομία. Γι'αυτό εκφράστηκε αρκετά χρόνια μετά.

Ωστόσο η καταγγελία δεν ήταν εφικτό να προχωρήσει δικαστικά, επειδή είχε παρέλθει η εικοσαετία - συγκεκριμένα πέρασαν 23 χρόνια - από τη διάπραξη του εν λόγω αδικήματος. Ο Αδαμόπουλος πέθανε φέτος (2022) τον Σεπτέμβριο. Ο θάνατος του πέρασε «στα ψιλά» από τα ΜΜΕ, με την είδηση να γίνεται γνωστή μόνο σε ιστοσελίδες. Τα όσα άφησε πίσω του, όμως, δεν πέθαναν: πρόλαβαν να γίνουν γνωστά και να αποτελέσουν κινητήριο δύναμη για πολλούς αθλητές.

Λίγες μέρες μετά: η υπόθεση της 12χρονης αθλήτριας πάλης 

Μπορεί το άθλημα στο οποίο περνάμε να μη σχετίζεται με την ιστιοπλοΐα, αλλά η υπόθεση αναδείχθηκε στα Μέσα Ενημέρωσης οκτώ μέρες μετά, στις 23 Ιανουαρίου του 2021, από τους γονείς του θύματος βιασμού. 

Ιούλιος του 2016. Μία 12χρονη αθλήτρια ελληνορωμαϊκής πάλης από περιοχή της Ανατολικής Αττικής, πηγαίνει, όπως και άλλες συναθλήτριες της, σε μία προπονητική κατασκήνωση, μαζί με τον 47χρονο προπονητή της. Στη διάρκεια αυτής, νοσεί από πυελονεφρίτιδα, ανεβάζει πυρετό και ο εν λόγω προπονητής της προτείνει να μείνει στο δωμάτιο του.

Η συνέχεια, ευνόητη. Και αυτό, σύμφωνα με πληροφορίες που παρουσίασε η ΕΡΤ το 2021, ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Είχαν αναπτυχθεί ολοκληρωμένες σχέσεις μεταξύ των δύο ήδη από τον Μάιο εκείνου του έτους - με σαφή πρόθεση και υπαιτιότητα του προπονητή - όπως απέδειξαν οι εξετάσεις της ανήλικης αθλήτριας, τον Οκτώβριο του 2016.

Μετά τις εξετάσεις, ο 47χρονος προφυλακίστηκε στην Τρίπολη - ακόμα κι αν ισχυρίστηκε ότι η κατηγορία ήταν αποκύημα φαντασίας και στόχο είχε να πληγεί η Ελληνική Ομοσπονδία Πάλης - και, έναν χρόνο αργότερα, κρίθηκε ένοχος για αποπλάνηση και κατάχρηση ανηλίκου σε ασέλγεια, με ποινή κάθειρξης 12 ετών. Ως και σήμερα, βρίσκεται στη φυλακή. Θα ισχύσει, όμως, μέχρι τέλους η ποινή; 

Επίσης γεννιούνται κι άλλα ερωτήματα: ο τότε πρόεδρος της Ομοσπονδίας, Κώστας Θάνος, όχι απλώς ισχυρίστηκε ότι δεν γνώριζε για το περιστατικό, αλλά δήλωσε επίσης ότι δεν γνώριζε ότι η δράση του 47χρονου στο άθλημα και ο σύλλογος τον οποιον είχε ιδρύσει, ήταν έκνομα (πράγμα που κατήγγειλε η δικηγόρος της οικογένειας της 12χρονης, Ειρήνη Μαρούπα). Λέει την αλήθεια; Θα μάς επιτρέψετε να έχουμε αμφιβολίες, λόγω του θέματος που ανοίγουμε αμέσως τώρα.

Επιχείρηση «βυθίσατε τον Πιλίδη»

Κατά το ρηθέν του Ανδρέα Παπανδρέου, «βυθίσατε το "Χόρα"», προκύπτει ο παραπάνω τίτλος, ο οποίος αποτυπώνει με τον πιο γλαφυρό τρόπο το σχέδιο της Ομοσπονδίας Πάλης να εξαφανίσει από το άθλημα τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή ελευθέρας πάλης (2021) Γιώργο Πιλίδη.

(το ιστορικό της φράσης «βυθίσατε το "Χόρα"») 

Γιατί αυτό; 

(φώτο: ο Κώστας Θάνος, πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Πάλης) 

Επειδή ήταν από τους πρώτους που μίλησαν για περιστατικά σαν το παραπάνω (της 12χρονης αθλήτριας), που ο Κώστας Θάνος φέρεται να συγκάλυπτε επί της θητείας του. Ξεκίνησε έρευνα, την οποία η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή σταμάτησε απότομα, όπως καταγγέλλει η Ειρήνη Μαρούπα. 

Επιπλέον, επειδή στο Survivor 5 είχε εκφραστεί ανοιχτά για την χειραγώγηση αποτελεσμάτων σε ελληνικά πρωταθλήματα, αλλά και συμμετοχές Ελλήνων παλαιστών στο εξωτερικό. 

Κατόπιν των παραπάνω, για να υπάρχει έρεισμα στα λεγόμενα της Ομοσπονδίας και της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, στήθηκε σκηνικό έντασης στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Πάλης, στις Σέρρες (Μάιος 2022). Μέλος του Δ.Σ. της ΕΛ.Ο.Π. με την σύζυγό του, τον απειλούσαν από την αρχή της διοργάνωσης ότι θα τον καταστρέψουν και ότι θα τον αφήσουν εκτός πάλης. Η πρόκληση ήταν επίμονη, ο πρωταθλητής σε ανύποπτο χρόνο δέχτηκε ράπισμα από τη σύζυγο του παράγοντα, με αποτέλεσμα να απαντήσει στο χτύπημα ομοίως και να φτάσει σε σημείο πλέον να απειλείται με σοβαρές ποινές αποκλεισμού από μελλοντικές διοργανώσεις.

Ποια η επόμενη μέρα του #me_too στον ελληνικό αθλητισμό;

Αν ο στόχος του #me_too στο πεδίο του αθλητισμού ήταν η αποκάλυψη των σκανδάλων και των κακοποιητικών συμπεριφορών στον χώρο, όπως έγραψε τον Μάιο του 2021 η Ξένια Κουναλάκη στην «Καθημερινή», τότε μιλάμε για έναν ημιτελή στόχο.

Γιατί αυτός δεν προϋποθέτει απαραίτητα την καταδίκη των θυτών, αλλά ούτε και την πρόληψη του φαινομένου στο μέλλον - δια του παραδειγματισμού από την καταδίκη όσων διέπραξαν ή επέτρεψαν να συμβεί κάποιο κακοποιητικό φαινόμενο, εν προκειμένω στον αθλητισμό. Επίσης δεν προϋποθέτει την προστασία των καταγγελόντων από τις επιθέσεις που θα δεχτούν από εκπροσώπους των Ομοσπονδιών.

Άλλες καταγγελίες, από τον Ιανουάριο του 2021, έχουν πάρει την άγουσα για τις δικαστικές αίθουσες και έχει προκύψει απόφαση καταδικαστική για τους ενόχους. Άλλες πάλι, όχι ακόμα. Και πολλές υποθέσεις παρεγράφησαν.

Η Σοφία Μπεκατώρου έδωσε και εξακολουθεί να δίνει έναν τιτάνιο αγώνα κόντρα σε αυτά τα φαινόμενα. Το ίδιο και ο Γιώργος Πιλίδης. Και αντέχουν, παρά τα κακεντρεχή σχόλια μιας μειονότητας ανθρώπων. Το θέμα είναι να εξακολουθήσουν να έχουν την υποστήριξη της πλειονότητας των Ελλήνων. Το «Headhunter», πάντως, τους υποστηρίζει, όπως και κάθε άνθρωπο που καταγγέλλει τέτοια περιστατικά με στοιχεία και ονόματα.

Να είστε βέβαιες και βέβαιοι ότι θα υπάρξει και δεύτερο μέρος στο συγκεκριμένο θέμα.

Καλή χρονιά σε όλες κι όλους!! 

Ψαχνά: ποιος προκάλεσε τον θάνατο του Βαγγέλη Σαλή;

Ήταν Τρίτη 24 Μαΐου 2016, απόγευμα. Ήταν 16:30 όταν ο χρόνος σταμάτησε για τον 33χρονο αγρότη - και πατέρα ενός κοριτσιού 40 ημερών τότε - Βαγγέλη Σαλή, στην περιοχή της Καστέλλας Ψαχνών Ευβοίας. Από εκείνη τη στιγμή, η μνήμη του αναζητά δικαίωση.

Αλλά ποιος μπορεί να δικαιώσει τον εκλιπόντα, όταν υπάρχουν πρόσωπα και Αρχές που φέρουν διαρκώς κωλύματα στην προσπάθεια διερεύνησης; 

Ας εξετάσουμε, λοιπόν, μία ακόμα υπόθεση που - ως και σήμερα - απασχολεί το αστυνομικό ρεπορτάζ. Μέσα από το παρόν άρθρο ευελπιστούμε ότι θα γίνουν ξεκάθαρα πολλά σημεία της, που ακόμα και σήμερα θεωρούνται αμφισβητούμενα. 

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά... 

Το πρωί εκείνης της Τρίτης, ο νεαρός αγρότης φαίνεται ότι ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα, με το τρακτέρ που οδηγούσε. Θύμα του, ένας μοτοσυκλετιστής, ο οποίος υπέστη δύο κατάγματα. Ωστόσο, ο 33χρονος τον ακολούθησε στο νοσοκομείο και βεβαιώθηκε για την σταθερότητα της κατάστασης της υγείας του νεαρού.

Αργότερα, πέρασε από το σπίτι του, όπου τον περίμενε για μεσημεριανό γεύμα η 23χρονη - τότε - σύζυγός του. Μακαρόνια με κιμά, όπως βεβαιώνει ο εργάτης που τον βρήκε σε ημιθανή κατάσταση, καθώς κι ο δικηγόρος της οικογένειας, Άγγελος Πεπόνης (ο τελευταίος, στον φακό της εκπομπής «Φως στο Τούνελ», τον περασμένο Φεβρουάριο). Και όχι μόνο με κιμά... θα δείτε παρακάτω τι ακριβώς εννοούμε. 

Φεύγοντας, πέρασε από το καφέ όπου σύχναζε. Παρήγγειλε έναν καφέ και ένα κρουασάν, όπως συνήθιζε - κατά τα λεγόμενα του ιδιοκτήτη το 2017, στον Τ/Σ Έψιλον (σημερινό Open). Στη συνέχεια, βρήκε έναν καλό φίλο του, με τον οποίον μίλησαν για δουλειές, ενώ στη συνέχεια ο 33χρονος συνέχισε με το αγροτικό για το κτήμα του. Εκεί ξεκινά μία σειρά εφιαλτικων στιγμών. 

Οι τελευταίες στιγμές 

Κινήθηκε προς έναν οικίσκο, στον οποίο υπήρχαν, μεταξύ άλλων, κάποια γεωργικά εφόδια. Ένα πρόσωπο, άγνωστο μέχρι στιγμής στις Αρχές, τον κλείδωσε μέσα, ενώ άφησε τα κλειδιά του οικίσκου σε διαφορετικό σημείο από εκεί που τα άφηνε συνήθως ο εκλιπών αγρότης. Στο μεταξύ, ο Σαλής άρχισε να μην αισθάνεται καλά, έβγαζε αφρούς και έφτυνε αίμα και εμετό. 

Ο εργάτης του, ο Αλί, τον έψαχνε και τον βρήκε κλειδωμένο μέσα. Κατάφερε, μετά από λίγα λεπτά, να βρει τα κλειδιά. Προσπάθησε να τον σώσει, τον οδήγησε στην καρότσα του αγροτικού, αλλά κάποιος είχε αλλάξει θέση στα κλειδιά του οχήματος.

Η πρόκληση του θανάτου - Η συναυτουργία 

Ο Αλί κάλεσε ασθενοφόρο, ενώ ενημέρωσε τους συγγενείς του αποθανόντος αγρότη. Ήταν πλέον αργά, όταν το απόγευμα μετέφεραν τον Βαγγέλη Σαλή στο Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας. Δηλητηρίαση με φυτοφάρμακο. Και από εκεί ξεκινά νέο μυστήριο.

Στον προαναφερθέντα οικίσκο είχε βρεθεί ένα μπουκάλι με το εντομοκτόνο φυτοφάρμακο ντεμιστάρ. Ωστόσο, οι τοξικολογικές εξετάσεις βρήκαν στα σπλάχνα του νεκρού την ιδιαιτέρως τοξική ουσία methomyl, που εμπεριέχεται στο - επίσης εξαιρετικά θανατηφόρο για τον άνθρωπο - φυτοφάρμακο Lannate.

(φώτο: το εντομοκτόνο φυτοφάρμακο Lannate. Περισσότερα, λίγες σειρές παρακάτω) 

Το συγκεκριμένο, λοιπόν, φυτοφάρμακο χορηγήθηκε στο μεσημεριανό, καθώς οι γιατροί της Χαλκίδας δεν διαπίστωσαν καμία σχέση των τοξικών ουσιών με το κρουασάν που του έδωσαν στο καφέ.

Πέραν του ανθρώπου που δηλητηρίασε τον εκλιπόντα, όμως, υπάρχει και ένα ακόμα πρόσωπο. Αυτό που ακολούθησε τον Βαγγέλη Σαλή στο κτήμα και τον κλείδωσε στον ειδικό χώρο. Κοινώς, τον δεύτερο αυτουργό. 

Ο Αλί έχει επισημάνει ότι, την ώρα που μετακινούσε το αφεντικό του στην καρότσα του αγροτικού, είδε κάποιον συγγενή να παρακολουθεί από απόσταση. Τον φώναξε, αλλά εκείνος δεν πλησίασε. 

Η πτώση των προσωπείων 

Ηρθε, ωστόσο, η ώρα των προσώπων. Η - σήμερα - 29χρονη χήρα είναι το βασικό πρόσωπο που συμμετείχε στην θανάτωση του Βαγγέλη Σαλή. Ήταν το άτομο που μαγείρεψε το τελευταίο μεσημεριανό του θύματος και πατέρα της κόρης τους. Μάλιστα, για να προκαλέσει βέβαιο θάνατο, χρειάστηκε σημαντική ποσότητα Lannate, δεδομένης της αναγκαστικής περιορισμένης χρήσης τοξικών ουσιών σε αυτό, λόγω οδηγίας του 2010, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν). 

Η ενοχή της, όπως και η συγκάλυψη από τη μητέρα της και πεθερά του εκλιπόντος, αποδεικνύονται από την επιμονή στην υποστήριξη της εκδοχής ότι ο Σαλής αυτοκτόνησε εξαιτίας του τροχαίου που προκάλεσε το πρωί της μοιραίας μέρας. 

Και οι δύο γυναίκες θα είχαν άμεσο όφελος από τον θάνατο του Βαγγέλη: ο πρώην δικηγόρος της οικογένειας Σαλή, Σταύρος Γεωργίου, επεσήμανε σε συνέντευξη του στη Χριστίνα Λαμπίρη, τον Φεβρουάριο του 2017, ότι η οικογένεια ήταν εργατική και ευκατάστατη, είχε καταφέρει να αποκτήσει μεγάλη περιουσία. Όσα έσοδα είχε στις καταθέσεις του, θα περνούσαν στη διαχείριση της χήρας του. 

Το τρίτο πρόσωπο, όμως, ποιο είναι;

Τον πρόδωσαν οι αντιφάσεις

Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς. Ο ίδιος του ο αδερφός; Δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι αλήθεια. Ο Αντώνης Σαλής φαίνεται, σύμφωνα με μαρτυρίες στα κοινωνικά δίκτυα της δημοφιλούς ομάδας εξιχνιάσεων «Ίχνη στο Σκοτάδι» από ανθρώπους που γνώριζαν την οικογένεια, ότι διατηρούσε παράνομη σχέση με την 23χρονη σύζυγο του αδελφού του, ενώ και ο ίδιος ήταν νυμφευμένος. 

Ως προς τα στοιχεία ενοχής:

Ήταν ο πρώτος που δήλωσε πως γνώριζε για την κατανάλωση φυτοφαρμάκου, τουλάχιστον αυτό δήλωσε στον οδηγό ταξί που κάλεσε για να μεταφέρει τον - σε ημιθανή κατάσταση - αδερφό του στο Νοσοκομείο της Χαλκίδας. Αυτό δήλωνε στην Τατιάνα Στεφανίδου, τον Νοέμβριο του 2016. Στην ίδια συνέντευξη, θα διαπιστώσετε ότι ο Αντώνης Σαλής αποφεύγει να απαντήσει σε καίρια ερωτήματα της παρουσιάστριας, ενώ σε κάποια εξ αυτών υπεκφεύγει και αλλάζει θέμα. 

(παρατηρήστε από το 13:44 και μετά... τα όσα ισχυρίζεται ο οδηγός ταξί, κος Δημήτρης, οδηγούν σε αντίφαση τον Αντώνη Σαλή) 

Έξι χρόνια μετά, στην κάμερα του Mega και στην εκπομπή της Αγγελικής Νικολούλη δεν ανέφερε τίποτα για το πώς ο Βαγγέλης οδηγήθηκε στην Χαλκίδα, ούτε για τον οδηγό ταξί. Αντιθέτως, γνώριζε με περισσότερες λεπτομέρειες κι από τον εργάτη του αδελφού του τις αναντιστοιχίες στη θέση και των δύο κλειδιών, καθώς και τις τελευταίες κινήσεις του αδελφού του, σε τέτοιο βαθμό που τις αναπαρέστησε ακριβώς, μπροστά στην κάμερα. 

Επιπλέον, στην ίδια εμφάνιση του μιλούσε όντας απόλυτα ψύχραιμος (εν αντιθέσει με προγενέστερες εμφανίσεις, ως και έναν χρόνο μετά την απώλεια), ακόμα και στα τελευταία του λόγια στο βίντεο που ακολουθεί, που είναι σπαραξικάρδια, ο ίδιος παραμένει ανέκφραστος. Ύποπτη στάση, που θυμίζει πολύ έντονα αυτή του ζεύγους Δασκαλάκη - Πισπιρίγκου, όταν έδωσαν τηλεοπτική συνέντευξη τον περασμένο Φεβρουάριο στον δημοσιογράφο του Τ/Σ Star, Γιώργο Σόμπολο.

Πρόσωπα υπεράνω υποψίας και κρίσιμη ολιγωρία των Αρχών

Για να κλείσουμε το τελευταίο θέμα, ο αδελφός του θύματος είναι ο ιδανικός «υπεράνω πάσης υποψίας». Στην κάμερα μιλούσε με τα καλύτερα λόγια για τον αδελφό του. Έχοντας την καλή έξωθεν μαρτυρία, θα μπορούσε εύκολα, ανεμπόδιστα, και χωρίς να προλάβει ή να αντιληφθεί η Αστυνομία, να απομακρύνει ευρήματα που θα μπορούσαν να διευκολύνουν το έργο της. Όπως η επίμαχη μπλούζα στην οποία, κατά δήλωση του Αντώνη, αλλά και του Αλί, βρέθηκαν αίμα και εμετός.

Από εκεί και ύστερα, υπάρχει ολιγωρία της Αστυνομίας. Ο αδελφός του θύματος τόνισε, σε δηλώσεις του στο «Φως στο Τούνελ», ότι παρέδωσε λειψά στοιχεία η Αστυνομία, μισά ο πρώτος ανακριτής της υπόθεσης. Έστω ότι μπορεί να κριθεί ως λογικό, εφόσον υπήρξε παρέμβαση συγγενικού προσώπου σε στοιχεία που θα μπορούσαν άμεσα να υποδείξουν τους ενόχους. 

Τότε γιατί το Αστυνομικό Τμήμα Διρφύων - Μεσσαπίων, στο οποίο υπάγονται τα Ψαχνά Ευβοίας, ήθελε εξ αρχής να αποκλείσει το σενάριο περί εγκληματικής ενέργειας, βγάζοντας πόρισμα ότι πρόκειται για αυτοκτονία; 

Επίσης, ως προς τη Δικαιοσύνη: γιατί κανείς δικαστικός λειτουργός των Αθηνών δεν έλαβε υπόψη την απόφαση του εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Χαλκίδας, τον Φεβρουάριο του 2017, ότι το έγκλημα είναι ανθρωποκτονία και όχι αυτοκτονία, και θα πρέπει να διερευνηθεί περαιτέρω ως ανθρωποκτονία; Γιατί χρειάστηκε πέντε ολόκληρα χρόνια, ως τον Φεβρουάριο του 2022, για να επιβεβαιωθεί αυτό και στα ποινικά δικαστήρια της Αθήνας; 

Και γιατί το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθήνας αποφάσισε ότι δεν γίνεται δεκτή η άρση τηλεφωνικού απορρήτου όλων των προσώπων που σχετίζονται άμεσα με την υπόθεση; Αυτό είναι το τελευταίο στοιχείο που θα μπορούσε να ξεκαθαρίσει απόλυτα, χωρίς καμία αμφιβολία, τους υπεύθυνους για τον χαμό του 33χρονου αγρότη και πατέρα, καθώς και το πολύ καλά σκηνοθετημένο σχέδιο αυτών.

ΥΓ. Η ξαδέρφη και η μάνα του Βαγγέλη Σαλή περιμένουν την δικαίωση της μνήμης του. Ως πότε θα αντέξουν αυτό το ψυχικό βασανιστήριο; 

Το ξεκίνημα (;) της δίκης για το Μάτι

Για σήμερα Δευτέρα (31/10) είχε οριστεί η πρώτη δικάσιμος σχετικά με την καταστροφική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018 στο Μάτι και τον Νέο Βουτζά Αττικής, που άφησε πίσω της 104 νεκρούς και μια ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή.

Ο ορισμός, ωστόσο, της διαδικασίας απέχει πολύ από το τι πραγματικά συνέβη στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων. Οι λόγοι για τους οποίους τελικώς αναβλήθηκε η δίκη, προκαλούν - για ακόμη μια φορά - αλγεινή εντύπωση για τη λειτουργία της Δικαιοσύνης στην Ελλάδα. Και τα όσα αναμένεται να ζήσουν οι συμμετέχοντες στην μακρά, όπως αναμένεται, ακροαματική διαδικασία, θα προκαλέσουν έντονους προβληματισμούς.

Ας ξετυλίξουμε, όμως, το κουβάρι από την αρχή του. 

Οι κατηγορούμενοι 

Για την καταστροφή στο Μάτι και τον Νέο Βουτζά, θα δικαστούν συνολικά 21 άτομα. Παρά τις επίμονες προσπάθειες του ανακριτή της υπόθεσης, Αθανασίου Μαρνέρη, για την παραπομπή πέντε αξιωματούχων της Πυροσβεστικής σε βαθμό κακουργήματος, αυτοί θα δικαστούν, όπως και τα υπόλοιπα πρόσωπα - φυσικά και ο ηλικιωμένος που έκαιγε το μεσημέρι της επίδικης μέρας κλαδιά στο Νταού Πεντέλης, σε βαθμό πλημμελήματος.

Βασικότεροι εμπλεκόμενοι από πλευράς Πυροσβεστικής, ο τότε επικεφαλής της ΕΜΑΚ και της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, Στέφανος Κολοκούρης - που η τοποθέτηση του στην ηγεσία του Πυροσβεστικού Σώματος το 2020 προκάλεσε ευλόγως κύμα αντιδράσεων από τους πυρόπληκτους, ο τότε υπαρχηγός επιχειρήσεων του Π.Σ., Βασίλης Ματθαιόπουλος και ο τότε αρχηγός του Π.Σ., Σωτήρης Τερζούδης.

Βαρύνονται με κατηγορίες για έλλειψη σχεδίου έκτακτης ανάγκης, για προβληματική διαχείριση των εναέριων μέσων και για καθυστερημένη προσέλευση στο φλεγόμενο Μάτι. Περισσότερα για τις κατηγορίες, ΕΔΩ. 

Από πλευράς αυτοδιοίκησης, στο εδώλιο του κατηγορουμένου θα βρεθούν από την επόμενη εβδομάδα η πρώην περιφερειάρχης Αττικής, Ρένα Δούρου, για μη έγκαιρη κήρυξη της πληγείσας περιοχής σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ο πρώην αντιπεριφερειάρχης Ανατολικής Αττικής και νυν δήμαρχος Σαρωνικού, Πέτρος Φιλίππου, ο πρώην δήμαρχος Μαραθώνα, Ηλίας Ψινάκης και ο δήμαρχος Ραφήνας - Πικερμίου, Ευάγγελος Μπουρνούς.

Η δίκη της 31ης Οκτωβρίου

Φτάνουμε στο παρόν. Η πρώτη δικάσιμος είχε οριστεί για τις 10 σήμερα (31/10) το πρωί. Ήταν γνωστό στους δικαστικούς κύκλους ότι, εκτός των κατηγορουμένων, υπήρχαν και 213 μάρτυρες από την πλευρά της υποστήριξης κατηγορίας (περισσότερα για αυτό, στη συνέχεια του άρθρου). 

Η αίθουσα του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθήνας, όμως, στην οποία θα εκδικαζόταν η πολύκροτη υπόθεση δεν διέθετε επαρκή χώρο ούτε για τους συνηγόρους. Ως αποτέλεσμα, η Πρόεδρος ζήτησε να παρασταθούν μόνο οι συνήγοροι των κατηγορουμένων και να διεξαχθεί η δίκη εκ νέου από τις 7 Νοεμβρίου και μετά, σε μεγαλύτερη αίθουσα και με προσέλευση των συγγενών των θυμάτων σε ομάδες των 40-50 ατόμων.

Συνήγοροι των πυροπαθών, όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ζήτησαν επί τόπου η συνέχεια της δίκης να λάβει χώρα στην Αίθουσα Τελετών του Εφετείου, τη μεγαλύτερη δικαστική αίθουσα πανελληνίως, ενώ και ο Βασίλης Ταουξής είχε εκφράσει εξ αρχής τις ενστάσεις του σχετικά με την επιλογή της αίθουσας, μιλώντας ανοιχτά για σκοπιμότητες. 

Ξέσπασμα οργής από την πολιτική αγωγή

«Ντροπή! Διακόψετε να βρεθεί άλλη αίθουσα, σας μιλάμε από τα παράθυρα!», φώναζαν από τα παράθυρα οι δικηγόροι των εγκαυματιών, οι οποίοι δεν είχαν καταφέρει να εισέλθουν στην αίθουσα.

Επιπλέον, στην εξωτερική πλευρά των δικαστηρίων, οι συγγενείς των νεκρών της πυρκαγιάς τοποθέτησαν πανό, στο οποίο έγραφαν ότι οι 104 νεκροί περιμένουν δικαίωση. Η οποία, μέχρι στιγμής, δεν έχει έρθει, παρά τις όποιες πολιτικές εξαγγελίες. 

(φώτο: το πανό που ανήρτησαν οι συγγενείς των νεκρών. Credits: Στέλιος Στεφάνου, για το πρακτορείο Eurokinissi) 

Και άγνωστο είναι αν θα επέλθει. Προς το παρόν, οι εγκαυματίες θα πρέπει να ξαναζήσουν, με τη μορφή χρονικού, στις δικαστικές αίθουσες, το δράμα του καλοκαιριού του 2018. 

Δικαιοσύνη μετά κόπων και... πολλών βασάνων 

Η οργή των πυροπλήκτων αναμένεται να ενταθεί στη συνέχεια της ακροαματικής διαδικασίας. Μίας διαδικασίας που, εκτός των άλλων, χρειάστηκε τεσσεράμισι περίπου χρόνια για να ξεκινήσει. 

Λαμβάνοντας υπόψη τις ερωτήσεις που υφίστανται θύματα άλλων ειδεχθών εγκλημάτων από τους συνηγόρους υπεράσπισης (όπως στις καταγγελίες για βιασμούς και παρενοχλήσεις από Φιλιππίδη και Λιγνάδη), είναι σίγουρο ότι θα υπάρξει δικηγόρος από την πλευρά της υπεράσπισης, που θα ρωτήσει «εσείς τι κάνατε για να αντιμετωπίσετε την πυρκαγιά; Δεν είχατε μέσα να την περιορίσετε;» ή «γιατί αφήσατε κάποιο δικό σας πρόσωπο να πεθάνει, ενώ θα μπορούσατε να το σώσετε;».

Ή κάποια άλλα, παρεμφερή όμως, ερωτήματα. Που, υπό άλλες προϋποθέσεις, μπορεί να χαρακτηρίζονταν ακόμα και λογικά από σημαντικό ποσοστό ανθρώπων. 

Αλλά εδώ έχουμε μία εκατόμβη νεκρών και τους συγγενείς αυτών, που, έχοντας διαχειριστεί μια κατάσταση που υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια των αντοχών τους, καλούνται με τον πιο βίαιο τρόπο να ξαναρχίσουν τις ζωές τους. Από το μηδέν. Κάποιοι από τους εν ζωή πληγέντες έχουν ακόμη τα σημάδια της φωτιάς στα σώματα τους, όχι μόνο στις ψυχές τους.

Και η Δικαιοσύνη (σε συνεργασία με την πολιτική ηγεσία ίσως;) θέλησε να εξαντλήσει την υπομονή των πυροπαθών, με το να αποφασιστεί η διεξαγωγή της πρώτης δικασίμου σε μια πολύ μικρή αίθουσα, και να υπάρξει αναπόφευκτα η επίκληση της δικαιολογίας της έλλειψης χώρου. Αυτό, όμως, είναι το αποκορύφωμα: ήδη έχει μειωθεί αρκετά ο κατάλογος των κατηγορουμένων, από τους 27 στους 21, λόγω «έλλειψης στοιχείων». 

Γιατί να υπάρχουν ακόμη παράγοντες που να εμποδίζουν την απονομή δικαιοσύνης; Επειδή δικάζονται πρόσωπα που είχαν ή και έχουν θέσεις στην κρατική μηχανή; Γιατί να υποβαθμίζεται έτσι το κύρος των θεσμών δικαίου; 

Υπόθεση Κολωνού: πολλά τα αδιευκρίνιστα σημεία

Ήταν 11 Οκτωβρίου του 2022, όταν δόθηκε στη δημοσιότητα το όνομα του 53χρονου Ηλία Μίχου, ως κατά συρροήν βιαστή ενός 12χρονου κοριτσιού στην περιοχή του Κολωνού. Από εκείνη την ημέρα, έχουν ακουστεί πολλές διαφορετικές πληροφορίες σχετικά με την υπόθεση αυτή.

Αφορούν το πόσα και ποια άτομα βίασαν το κορίτσι, το αν ο κατηγορούμενος ήταν υπεύθυνος για άλλους βιασμούς, το ποιοι γνώριζαν ή δε γνώριζαν για τα εγκλήματα σε βάρος της νεαρής.

Μέσα σε 6 μέρες έχουν γραφτεί τόσα πολλά για αυτή την πολύκροτη υπόθεση, που ακόμα και εμείς νιώσαμε και νιώθουμε μπερδεμένοι. Καταθέτουμε, λοιπόν, εδώ, μία σειρά προβληματισμών πάνω σε όσα έχουν γραφεί και λεχθεί, σε μία δημοσίευση αλλιώτικη από άλλες του Headhunter.

Ο ρόλος της Ελισάβετ Λέκκα 

(το πρώην ζεύγος, σε παλιότερη φωτογραφία) 

Από τα πρώτα πράγματα που ακούστηκαν, ήταν ότι η πρώην (από 4 Οκτωβρίου) σύζυγος του καταγγελλόμενου, Ελισάβετ Λέκκα, υπήρξε το πρόσωπο που μεσολάβησε στη μάνα της 12χρονης, για να μην προχωρήσει δικαστικά το ζήτημα - αυτό πριν τη σύλληψη Μίχου. 

Η γυναίκα υποστηρίζει πράγματι ότι κατέβαλλε σε τρεις δόσεις από 100 ευρώ στη μητέρα του θύματος, ώστε η τελευταία «να πληρώσει ταξί για να μπορεί να πάει την κόρη της στον γιατρό». Ωστόσο, αντιτίθεται στον ισχυρισμό ότι δωροδόκησε την 37χρονη για την αποσιώπηση του ζητήματος, ενώ υποστηρίζει ότι η μάνα ψευδόταν σχετικά με το ότι δεν πήγε να καταθέσει στην Αστυνομία. 

Θα προβούμε σε μια συντηρητική εκτίμηση ότι, από τη στιγμή που ο Μίχος και η Λέκκα ζούσαν σε διάσταση επί τριετίας (σίγουρα), με τον πρώτο να έχει τη δυνατότητα να κρύβει καταστάσεις επί μακρόν, μπορεί και να μη γνώριζε πριν τον Σεπτέμβριο, οπότε και η μητέρα της 12χρονης τής έστειλε στιγμιότυπα συνομιλιών με τον 53χρονο.

Είναι διακεκριμένη μαστροπός η 37χρονη; 

Παρουσιάστηκαν κατά καιρούς ορισμένα στοιχεία ως ενοχοποιητικά για τη μητέρα του κοριτσιού, η οποία βαρύνεται με διακεκριμένη μαστροπεία. Πόσα από αυτά, όμως, στέκουν;

Το Wi-Fi του σπιτιού: ο έμπειρος δημοσιογράφος Βασίλης Λαμπρόπουλος ανέφερε την περασμένη Παρασκευή (14/10) ότι, από τη στιγμή που η εφαρμογή από την οποία έκλεινε τα ραντεβού η 12χρονη - η ίδια; - ήταν συνδεδεμένη στο δίκτυο του σπιτιού της μητέρας, με την οποία το παιδί έμενε, αυτό είναι ενοχοποιητικό στοιχείο. Είναι σαν να ισχυρίζομαι εγώ ότι, επειδή έχω ένα Wi-Fi στο σπίτι που μένω, αν ποτέ κατηγορηθώ για το Χ, Ψ σκάνδαλο, είναι συνυπεύθυνος με μένα κι οποιοσδήποτε άλλος το χρησιμοποιεί εντός της οικίας.

Το IBAN: είναι κατανοητό, μετά από τόσες μέρες, ότι η 12χρονη λειτουργούσε υπό την πίεση του «προστάτη» της. Οι περισσότερες κινήσεις της έφτασαν να ελέγχονται από τον εν λόγω κατηγορούμενο. Ο Λαμπρόπουλος ισχυρίστηκε στο ίδιο ρεπορτάζ ότι η οικογένεια του θύματος ήταν διαλυμένη. Άρα, σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή, με μια εντολή του Μίχου, θα μπορούσε να ψάξει το IBAN της τραπεζικής κάρτας της μητέρας της, για να πραγματοποιηθούν οι συναλλαγές. Στο δικαστήριο, η κόρη γνώριζε ακριβώς τα ποσά όλων των συναλλαγών, ακόμα κι αυτών που δεν είχε εμπλοκή η ίδια ονομαστικά. Πράγμα που ενισχύει τον ισχυρισμό της μητέρας της. Γιατί δεν το έψαξε κανείς δημοσιογράφος αυτό;

Το SMS: το ρεπορτάζ του ανέφερε ότι η 12χρονη, στις 20 Αυγούστου 2022, έγραψε μήνυμα στη μητέρα της, λέγοντας ότι έλαβε 50 ευρώ. Χωρίς να διευκρινίζεται από ποιον ελήφθησαν τα χρήματα, με τον δημοσιογράφο να συνδέει το μήνυμα με τον βασικό συγκατηγορούμενο του Μίχου, τον 42χρονο Γιάννη Σοφιανίδη. Ίσως το πιο δυνατό στοιχείο του ρεπορτάζ, καθώς βρέθηκε από την ανίχνευση εφαρμογών σε κινητό της 12χρονης πρότερη επαφή την ίδια μέρα. 

Bonus Track, οι αντιδράσεις: σήμερα, Δευτέρα 17/10, κατέθετε η 37χρονη. Καθ' όλη τη διάρκεια της απολογίας της, και μετά την κράτηση της, δεν μπορούσε να συνέλθει από το σοκ της κατηγορίας, δε σταμάτησε στιγμή να κλαίει. Το ίδιο και δύο από τα παιδιά της: η 12χρονη και ο μεγαλύτερος γιος της, 19 ετών. Αν η μάνα εξέδιδε το ίδιο της το παιδί, θα αντιδρούσαν και οι δύο πλευρές έτσι; Τόσο θέατρο παίζουν πια;

Είναι και παραμένει δύσκολο να προκύψει συμπέρασμα περί ύπαρξης αδικημάτων για την 37χρονη, καθώς τα περισσότερα στοιχεία είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο να συνδεθούν με αυτήν. Επιπλέον, ο πρώτος χρονικά που απέδωσε αυτή την κατηγορία (της μαστροπείας) στη μητέρα, ήταν ο ίδιος ο κατηγορούμενος.

Ο ρόλος των ΜΜΕ προκαλεί απορίες 

Δεν είναι μόνο αυτά τα ζητήματα που προβληματίζουν. Η στάση των ΜΜΕ, απέναντι σε έναν άνθρωπο που είχε πολύ καλές σχέσεις με αξιωματούχους της παρούσης - κι όχι μόνο - πολιτικής, αστυνομικής και θρησκευτικής ηγεσίας, δημιουργεί ακόμα περισσότερα ερωτηματικά.

Βασικότερο όλων: γιατί οι κάμερες βρίσκονταν επί μέρες έξωθεν του σπιτιού της οικογένειας της 12χρονης; Σε τι αποσκοπούσε η πολύωρη παρουσία των συνεργείων ορισμένων σταθμών;

Επίσης γιατί, μετά την κράτηση του στις φυλακές Γρεβενών, τίθεται ολοένα και περισσότερο στο απυρόβλητο της κριτικής ο βασικός κατηγορούμενος και η έρευνα στρέφεται σε άλλα πρόσωπα από την οικογένεια του Ηλία Μίχου και σε μεμονωμένες περιπτώσεις - μη επιφανών - παιδεραστών από τη λίστα των 213; Αν είναι να καταδικαστούν βιαστές του κοριτσιού, να καταδικαστούν όλοι, ανεξαρτήτως γνωριμιών και κοινωνικής καταξίωσης. Και όσοι γνωρίζουν τους επιφανείς βιαστές, όπως κάποιοι γείτονες της οικογένειας έχουν δηλώσει, να καταθέσουν οσονούπω. 

Και το καλύτερο: η απόλυση του Παναγιώτη Μίχου, γιου του κατά συρροήν βιαστή, από τα Μέσα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Μαρινάκη. Στην ανακοίνωση της απόλυσης από τον ΔΟΜ, αναφέρεται ότι ο νεαρός συντάκτης αποδέχθηκε τα εγκλήματα του πατέρα του και προσπάθησε να τα αποσιωπήσει. Αποδέχθηκε; Ενώπιον ποιου; Το προφανές είναι, ενώπιον είτε του προισταμένου του, είτε ενώπιον της ιδιοκτησίας. Ηξεραν άνθρωποι στο «Βήμα» από νωρίς για την υπόθεση Ηλία Μίχου και δεν έλεγαν τίποτα; Ή μήπως έλεγαν ψέματα οι διοικούντες τον ΔΟΜ; Κάτι από τα δύο μόνο μπορεί να ισχύει, τα δύο σενάρια έχουν ίσες πιθανότητες.

(η ανάρτηση του Παναγιώτη Μίχου, όταν απολύθηκε από τον ΔΟΜ) 

Εν κατακλείδι 

Με όλα αυτά υπόψη, γεννιέται ένα μεγάλο ερώτημα: μήπως υπάρχει δικαστική πλάνη για να αθωωθεί ένα πρόσωπο που έχει βλάψει ανεπανόρθωτα τη ζωή ενός κοριτσιού (και άγνωστο είναι ακόμα αν υπάρχουν κι άλλα θύματα του); Αυτός είναι ο σεβασμός στο πρόσωπο ενός θύματος αμέτρητων βιασμών; 

Επίσης, έχει περισσέψει σεβασμός στο τεκμήριο αθωότητας της 37χρονης, μέχρι πραγματικής και ακλόνητης απόδειξης του εναντίου; Έφτασα σήμερα, 17/10 του σωτηρίου έτους 2022, να διαβάζω σε ομάδες του Διαδικτύου με κύρος, όπως τα «Ίχνη στο Σκοτάδι», σχόλια του τύπου «επιτέλους ήρθε η ώρα της», «θάνατο να έχει», από άτομα που ασχολούνται αρκετά τακτικά με ζητήματα αστυνομικού ρεπορτάζ. Η λέξη κρίμα είναι το λιγότερο που μπορεί να γραφεί. 

Θα ξεκαθαρίσω κάτι: υποστηρίζω ανοιχτά την καταδίκη κάθε Μίχου και κάθε Σοφιανίδη. Για τα τρία πρόσωπα που εστίασα (σύζυγος και γιος του παιδεραστή, αλλά και η μάνα του θύματος), όμως, υπάρχουν αρκετά αδιευκρίνιστα σημεία ως προς τις κατηγορίες εις βάρος τους, τα οποία ανέφερα παραπάνω και πρέπει να ληφθούν υπόψη από τη Δικαιοσύνη.

Αν αποδειχθούν με στοιχεία και με ακλόνητες ενδείξεις ένοχοι, είτε γιατί γνώριζαν κι απέκρυπταν πράγματα, είτε γιατί προωθούσαν την απαξίωση του θύματος, τότε να δεχθούν τις δέουσες ποινές. 

Ιλίσια: Κύμα καταγγελιών για σεξουαλικές επιθέσεις

(φώτο: Άλσος Ιλισίων, λίγο πριν την έξοδο στη λεωφόρο Ούλωφ Πάλμε) 

Βράδυ Παρασκευής 16 Σεπτεμβρίου 2022, λίγο πριν τις 9. Μία νεαρή γυναίκα περπατούσε στην Ούλωφ Πάλμε, με κατεύθυνση προς Παγκράτι. Στο δεξί της χέρι ήταν το Άλσος των Ιλισίων και στο αριστερό η Φοιτητική Εστία του ΕΚΠΑ, έξωθεν της οποίας βρίσκονται εδώ και λίγες μέρες αστυνομικοί. Ως εδώ, όλα μοιάζουν να κινούνται στο πλαίσιο μιας κάποιας, μιας σχετικής - φαινομενικής κανονικότητας.

(φώτο: η Φοιτητική Εστία του ΕΚΠΑ, έναντι του τόπου του εγκλήματος) 

Ωστόσο, μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, όλα ανατράπηκαν. Τι ακριβώς έγινε πριν μερικά βράδια στην κεντρική λεωφόρο των Ιλισίων; Και γιατί είναι τόσο σημαντικό να αναφέρουμε το συγκεκριμένο περιστατικό;

Οι απαντήσεις, στη συνέχεια του άρθρου... 

Παρενόχληση... εν ψυχρώ! 

Όπως η ίδια κατήγγειλε, εκείνο το βράδυ κινείτο προς το Παγκράτι και κάποια στιγμή, έφτασε στο ύψος της Πύλης του ΕΚΠΑ. Σε μια στιγμή, δέχθηκε ένα υγρό στο πρόσωπο της, το οποίο προερχόταν από το Άλσος των Ιλισίων, το οποίο - ειδικά τις βραδινές ώρες, και λόγω του υποφωτισμού - θεωρείται αρκετά επικίνδυνο μέρος.

Πέρασαν κάποια λεπτά μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι επρόκειτο για σπέρμα. Τον αρχικό πανικό και την αηδία που αισθάνθηκε η άτυχη γυναίκα διαδέχτηκαν οι εκκλήσεις για βοήθεια. Για καλή της τύχη, δύο περαστικές την βοήθησαν να καθαρίσει το στίγμα και να συνέλθει από το σοκ που αισθάνθηκε.

Μία διερχόμενη νεαρή, που αντιλήφθηκε το συμβάν και έσπευσε προς το σημείο, εξήγησε στο θύμα της επίθεσης και στις άλλες δύο κυρίες ότι έχει βρεθεί και αυτή στην ίδια θέση.

Μιλάμε για «δράκο» των Ιλισίων;

Και εδώ είναι που σοβαρεύει η υπόθεση... Υπάρχει προϊστορία στις σεξουαλικές αυτές επιθέσεις από τον - αγνώστων στοιχείων - κακοποιητή; Το Headhunter έψαξε και σάς καταθέτει κάποιες μόνο εκ των περιπτώσεων, τις οποίες είτε κατήγγειλαν τα θύματα ή άλλοι κάτοικοι του Ζωγράφου στα κοινωνικά δίκτυα, είτε γνωστοποίησαν συλλογικότητες του αντιεξουσιαστικού χώρου. Είναι άγνωστο το πόσα τέτοια περιστατικά δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας.

Εν έτει 2018 (Ιούλιο και Οκτώβριο) δύο φοιτήτριες κατήγγειλαν ότι ο άγνωστος τις επιτέθηκε με σπέρμα, την μια εξ αυτών μάλιστα δύο φορές εντός του Ιουλίου 2018 -σύμφωνα με τα Φοιτητικά Νέα- ελάχιστα μέτρα μακριά από τη στάση λεωφορείων «Φοιτητική Εστία», από την κάτω πλευρά της Ούλωφ Πάλμε. 

Στις 3 Ιουλίου - σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουμε - του 2021 όταν μια φοιτήτρια περπατούσε έξω από το πάρκο, κοντά στη στάση «Φοιτητική Εστία» και ο θύτης εκσπερμάτισε πετυχαίνοντας το πρόσωπό της, όντας κρυμμένος πίσω από τους πυκνούς θάμνους του «Μαύρου Δάσους», όπως αποκαλούν οι περιοίκοι - και όχι μόνο - το συγκεκριμένο Άλσος.

(φώτο: σύνθημα της συλλογικότητας «Φεμινιστική Πρωτοβουλία Ανατολικών», 23 Ιουλίου 2021)

Επίσης, στις 9 Ιανουαρίου του 2022 έλαβε χώρα αντίστοιχο περιστατικό με θύμα 22χρονη, λίγα λεπτά μετά τις 11 το βράδυ, την ώρα που η νεαρή κοπέλα επέστρεφε από την εργασία της, στο ύψος ακριβώς της προαναφερθείσας στάσης. 

Αν και κάποιοι θα χαρακτηρίσουν την παρακάτω φράση ως κλισέ ή υπερβολική, με βεβαιότητα μιλάμε για έναν ασύλληπτο «δράκο» των Ιλισίων. Το μείζον ερώτημα είναι γιατί δεν έχει συλληφθεί ακόμα...

Ο μυστήριος ρόλος της Αστυνομίας

Η απάντηση στο τελευταίο ερώτημα είναι μάλλον προφανής. Το αρμόδιο αστυνομικό τμήμα (το Α.Τ. Καισαριανής απέχει λιγότερο από 100 μέτρα από το επίμαχο σημείο) παρέπεμπε το ζήτημα στις καλένδες, ενώ μετά το 2021 θεωρείται «φυσιολογικό» από αξιωματικούς του εν λόγω τμήματος το ότι λαμβάνουν χώρα τέτοια περιστατικά απέναντι από τη Φοιτητική Εστία του ΕΚΠΑ.

(φώτο: το Α.Τ. Καισαριανής, επί της οδού Χίου) 

Η αρχική γραμμή που ακολούθησαν, από τον Οκτώβριο του 2018, ήταν η διαβεβαίωση στις καταγγέλλουσες ότι «έχει συσταθεί ειδική ομάδα για τον εντοπισμό του δράστη». Το αφήγημα αυτό, ωστόσο, κατέπεσε... αλλά το διαδέχτηκε η αδιαφορία, ενίοτε συνοδευόμενη από γραφειοκρατικές στρεβλώσεις.

Η χειρότερη εκδοχή αυτού εμφανίστηκε στην περίπτωση που σάς παρουσιάσαμε στην αρχή, που είναι και η πιο πρόσφατη. Η νεαρή κινήθηκε προς τους άνδρες της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας, περίπου 20 άτομα της ΟΠΠΙ βρίσκονταν στην Πύλη. Αυτά, όμως, δήλωσαν αναρμόδια και με πλήρη φυσικότητα της είπαν μόνο να καλέσει την Αστυνομία.

(φώτο: παρατεταγμένοι αστυνομικοί της ΟΠΠΙ, έξωθεν της Πύλης του ΕΚΠΑ) 

Εμφανίστηκε αργοπορημένα κλιμάκιο της ομάδας ΔΙΑΣ, που κράτησε απλώς τα στοιχεία της καταγγέλλουσας, χωρίς να της επισημάνουν ότι χρειαζόταν δείγμα του σπέρματος για να αποδείξει επίσημα την επίθεση. Και ενώ στις 17 Σεπτεμβρίου 2022 πήγε στο Α.Τ. Καισαριανής για κατάθεση μήνυσης κατ' αγνώστων, ο Αξιωματικός Υπηρεσίας φαίνεται ότι υποβάθμισε τη σοβαρότητα του γεγονότος, λέγοντας στην κοπέλα μόνο ότι «έχει δίκιο», χωρίς το θέμα να εξετάζεται περαιτέρω.

Μείζον το πρόβλημα... πού είναι οι λύσεις;

Μπορεί να είμαστε τυφλοί και να μην τις έχουμε αντιληφθεί... αλλά δεν νομίζω ότι συμβαίνει αυτό. 

Ένας εφαψίας, κακοποιητής, ταραχοποιός ή όπως άλλως θέλετε είναι ελεύθερος εδώ και χρόνια, διαπράττει τα εγκλήματα του (με νομική ορολογία τα αποκαλούμε προσβολές γενετήσιας αξιοπρέπειας) και εξαφανίζεται χωρίς να προλάβει να καταλάβει κανείς προς ποια κατεύθυνση.

Γιατί η Αστυνομία, ειδικά όταν βρίσκεται τόσο κοντά στον τόπο του εγκλήματος, δεν παρεμβαίνει στοχευμένα, αλλά προτιμά την αδράνεια; Φυσικά, η απόφαση της Αστυνομίας αντανακλά - κατά κάποιον τρόπο - και τη βούληση της Πολιτείας. 

Σε μια εποχή που πολιτικοί, ΜΜΕ και διασημότητες ενθαρρύνουν τα θύματα παρενοχλήσεων και βιασμών να μιλούν για όσα βιώνουν, ώστε να τιμωρηθούν οι θύτες, αυτό που δεν έχει εξασφαλιστεί είναι ο σεβασμός σε όσες κι όσους καταγγέλλουν τέτοια περιστατικά, αλλά και η κινητοποίηση για τη σύλληψη και παραδειγματική τιμωρία των εγκληματιών. 

Εστιάζοντας στις συνθήκες προπόνησης των αθλητών στίβου στην Ελλάδα

Συμμετέχουν σε πανελλήνια πρωταθλήματα, σε ευρωπαϊκές και παγκόσμιες διοργανώσεις, πολλές φορές και στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι, δε, αρκετές οι φορές που αθλήτριες και αθλητές στίβου δοξάζουν την Ελλάδα με τις διακρίσεις τους, κάνουν έναν ολόκληρο λαό να αισθάνεται υπερήφανος.

Υπερήφανη δηλώνει, σε τέτοιες περιπτώσεις, και η Πολιτεία... αυτή, ωστόσο, αξίζει να είναι; Έχουν αντιληφθεί οι αξιωματούχοι τόσων κυβερνήσεων τις συνθήκες υπό τις οποίες προπονούνται οι αγωνιζόμενοι στον χερσαίο, αλλά και στον υγρό στίβο; Και, φυσικά, έχουν προσπαθήσει να προσφέρουν κάτι καλύτερο στους αθλητές;

Το Headhunter επιστρέφει απόψε και καλύπτει ένα χρόνιο και σημαντικό ζήτημα.

Πρόβλημα 1ο: όλα ξεκινούν από τις υποδομές 

Ακόμα κι όσοι δεν είχαν ακούσει ως τον Αύγουστο το όνομα της Ελίνας Τζένγκο, το έμαθαν από τη στιγμή που αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια Ευρώπης στον ακοντισμό, με τα χρώματα της Ελλάδας. 

Ωστόσο, από όσους την είχαμε δει σε προγενέστερες διοργανώσεις -από το 2018 και ύστερα- οι περισσότεροι δεν είχαμε αντιληφθεί σε πόσο ενάντιες (sic) συνθήκες προπονείτο η Ελίνα. Στον τόπο που ζει, την Νέα Καλλικράτεια Χαλκιδικής, προπονείται, όπως και αρκετοί συναθλητές της, σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου διαστάσεων 5 × 5 του αθλητικού κέντρου της πόλης. Ένα γήπεδο μικρό και με φθαρμένο ταρτάν, που είναι άγνωστο πόσα χρόνια έχει να συντηρηθεί...

Η επταθλήτρια - και συντοπίτισσα της Τζένγκο - Αναστασία Ντραγκομίροβα, μάλιστα, δήλωνε στην κάμερα του Open την 21η Αυγούστου ότι το ακόντιο, που από μόνο του έχει αξία περίπου χιλίων ευρώ, με μία δυνατή βολή της Ελίνας θα έπεφτε στον κοντινό γκρεμό - χωρίς δυνατότητα ανάκτησης του. 

Βέβαια, το ζήτημα των προβληματικών εγκαταστάσεων είχε προβληθεί εκτενώς και το 2016, μετά τα δύο μετάλλια της Άννας Κορακάκη στη σκοποβολή, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βραζιλίας, το 2016 (χρυσό και χάλκινο). 

Μάλιστα, η χρυσή Ολυμπιονίκης του 2016 έχει αναφέρει πώς ειδικά πριν το Ρίο, το σκοπευτήριο της Δράμας, όπου και γίνονταν οι προπονήσεις της, ήταν γεμάτο ποντίκια, σε περίπτωση βροχής τα νερά διαπερνούσαν το σκοπευτήριο, ενώ κατά τους χειμερινούς μήνες ειδικά, οι προπονήσεις ήταν δύσκολο να πραγματοποιηθούν... όμως ξεπέρασε αυτές τις δυσκολίες ούσα προσηλωμένη στον στόχο της, με τη στήριξη της οικογένειας της. 

Το Κράτος, όπως δήλωσε και η ίδια η Κορακάκη το 2019, στην Ελεονώρα Μελέτη, δεν βοήθησε. 

Πρόβλημα 2ο: εγκαταστάσεις και όργανα χωρίς κρατικό έλεγχο 

Πέρσι, συγκεκριμένα τον Απρίλιο του 2021, ο προπονητής των Ολυμπιονικών στους κρίκους Λευτέρη Πετρούνια και Βλάση Μάρα, Δημήτρης Ράφτης εξέφραζε την αγανάκτηση του για την κατάσταση των οργάνων στο προπονητικό κέντρο του Αγίου Κοσμά, στο Ελληνικό.

(φώτο: ο Δημήτρης Ράφτης με τον υπερ-αθλητή του, Λευτέρη Πετρούνια) 

Στη συνέντευξη που έδωσε στις 6 Απριλίου 2021, στην δημοσιογράφο Σπυριδούλα Σπανέα, δήλωνε ότι τα προβλήματα στις συγκεκριμένες εγκαταστάσεις, που όφειλαν η Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία και ο πρώην πρόεδρος - ήταν 14 χρόνια στη θέση - της Αθανάσιος Βασιλειάδης να αντιμετωπίσουν, παρέμεναν άλυτα, παρά τις καταγγελίες αθλητών και προπονητών στην ΕΓΟ.

Η συνέντευξη είχε δοθεί μόλις λίγες μέρες αφότου έσπασαν οι ασύμμετροι ζυγοί, κατά την προπόνηση αθλήτριας. Επιπλέον, ο διακεκριμένος προπονητής επεσήμανε ότι στην παραλαβή των νέων οργάνων οι προπονητές αναγκάστηκαν να επιληφθούν της τοποθέτησης αυτών, σε ένα προπονητήριο μάλιστα που δε διαθέτει κρατική άδεια, όπως τονίζει. Στο σκάμμα της γυμναστικής έχουν βρεθεί περιττώματα τρωκτικών, ενώ δημιουργούνται αρκετά τακτικά και ζητήματα με το ταπί στο κλειστό.

Πρόβλημα 3ο: εκδικητική πολιτική των κρατικών ομοσπονδιών

Η περίπτωση του Θοδωρή Ιακωβίδη, Ολυμπιονίκη στην άρση βαρών, στην κατηγορία των 96 κιλών, ειδικά όταν ολοκλήρωσε τη δράση του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, ήταν η πιο χαρακτηριστική. 

Εισέπραττε από την Ομοσπονδία Άρσης Βαρών μηνιαίως μόλις 250€ για τα οδοιπορικά του έξοδα, και αυτά ήταν όλα τα έσοδα του! Ήταν, μάλιστα, από τους αθλητές που είχαν καταγγείλει τη διοίκηση του Πύρρου Δήμα από το 2018, ότι είχε αποκλείσει αθλητές από τους ξενώνες του Αγίου Κοσμά και ότι αναγκάζονταν να τρώνε από συσσίτια ενορίας στην Καλλιθέα - τότε ο Ιακωβίδης είχε τιμωρηθεί με εξάμηνο αποκλεισμό με διετή αναστολή. 

Παραλίγο, μάλιστα, να μη συμμετάσχει στους περσινούς Ολυμπιακούς Αγώνες: ο δημοσιογράφος Λάμπρος Πάσχος επισημαίνει ότι απέσυραν τη συμμετοχή τους αθλητές άλλων χωρών και από σπόντα βρέθηκε στη λίστα της Ελλάδας για το Τόκιο (γεγονός το οποίο ο αθλητής πληροφορήθηκε τελευταία στιγμή). 

(το επίμαχο σημείο, στο 7:08 του βίντεο) 

Παρόμοια και η περίπτωση του Ολυμπιονίκη ιστιοπλόου μας, Βύρωνα Κοκκαλάνη, ο οποίος κατά την επιστροφή του από το Τόκιο άφησε αιχμές εναντίον της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας, που, όπως ο ίδιος ανέφερε:

«εκδίωκε τον προπονητή μου (σ.σ. τον Νίκο Κακλαμανάκη) ποινικά, είναι στα δικαστήρια. Έχουμε ανθρώπους που χλευάζουν την προετοιμασία μας και περιμένουν το κακό αποτέλεσμα για να βγουν και να μιλήσουν δημόσια και να πουν πράγματα για μας. Εγώ δεν μπόρεσα να αντέξω την πίεση και ψυχολογικά έπεσα πάρα πολύ, μου κόστισε. Περίμενα να φέρω το καλύτερο αποτέλεσμα, αλλά δυστυχώς αυτό δεν ήρθε».

Για την ιστορία, ο Κοκκαλάνης τερμάτισε στην 11η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, στο αγώνισμα της ιστιοπλοΐας, κατηγορία RS:X.

Η Πολιτεία... ευγνωμονούσα;

Όταν κάποιος στον χώρο του κλασικού αθλητισμού γίνεται γνωστός στο ευρύ κοινό, ή οι δυσκολίες που βιώνει παρουσιάζονται από τα Μέσα Ενημέρωσης, μόνο τότε η Πολιτεία - διαχρονικά, εδώ και δεκαετίες - βγάζει συγχαρητήριες ανακοινώσεις και επευφημίες, ή ανακοινώσεις ότι στέκεται δίπλα στους αθλητές που βρίσκονται σε ανάγκη. 

Υπάρχουν άνθρωποι στον χώρο της πολιτικής που έχουν παρατηρήσει πόσο άσχημο είναι αυτό, αλλά οι περισσότεροι, όπως ο Πρόεδρος της Βουλής, Κωνσταντίνος Τασούλας, αρκούνται στο να δηλώσουν ότι αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει... χωρίς να παρουσιάζουν κάποιον τρόπο.

Ως συντονιστής αυτού του blog, εγώ ο Αποστόλης Λάλος, παίρνω ξεκάθαρη θέση.

Πιστεύω ότι ορθώς έπραξε ο χρυσός Ολυμπιονίκης Κωπηλασίας στο Τόκιο, Στέφανος Ντούσκος, και δεν αναφέρθηκε ούτε μια στιγμή στην συνεισφορά του ελληνικού κράτους στην εξέλιξη του.

Και πιστεύω ότι ορθώς και η Κατερίνα Στεφανίδη και πολλοί άλλοι Έλληνες αθλητές έπραξαν και προπονούνται σε άλλες χώρες, αφού η Ελλάδα κατορθώνει κυρίως να τους περιορίσει, ηθικά και αγωνιστικά. 

Και αυτή είναι η πραγματικότητα, δυστυχώς ή ευτυχώς. Η Πολιτεία θα έπρεπε να έχει αναλάβει δράση δεκαετίες τώρα, και να μένει πιστή κάθε μέρα, στο πλευρό των αθλητών μας. Όχι να παριστάνει την ευγνωμονούσα... 

Headhunter's Throwbacks, μέρος 3ο: Η ιστορία της Νατάσα Κάμπους

Αν και το Headhunter δεν έχει ασχοληθεί ως τώρα με υποθέσεις από το εξωτερικό, μάλλον ήρθε η ώρα να γίνει κι αυτό. Και μαζί του, και η επαναφορά στο αστυνομικό δελτίο. 

Στις 23 Αυγούστου έκλεισαν 16 χρόνια από την απελευθέρωση της Νατάσα Κάμπους, μιας γυναίκας από το προάστιο Ρένμπαν της Βιέννης. Μία από τις μεγαλύτερες σε διάρκεια απαγωγές στην παγκόσμια ιστορία, καθώς η 18χρονη - τότε - Κάμπους είχε ζήσει οκτώ χρόνια σ' ένα υπόγειο μπουντρούμι. Η αλήθεια, όμως, γύρω από την απαγωγή, δεν έχει λάβει την δέουσα προβολή από τα ΜΜΕ στο Εξωτερικό και στην Ελλάδα: καιρός να τη φωτίσουμε εμείς.

Μία πρώτη εικόνα της απαχθείσας

Η Νατάσα Κάμπους γεννήθηκε το 1988 και μεγάλωσε σε μία οικογένεια που την αντιμετώπιζε σαν τον τελευταίο τροχό της αμάξης λίγα χρόνια μετά τη γέννηση της, καθώς η προσοχή των γονιών εστιαζόταν στις δύο μεγαλύτερες αδελφές της, οι οποίες πλέον είχαν ενηλικιωθεί.

Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τον χωρισμό των γονιών της λίγο πριν το τέλος του Δημοτικού (στην Αυστρία είναι τετρατάξιο), την οδήγησε σε κατάθλιψη - την οποία αντιμετώπιζε με την κατανάλωση σημαντικών ποσοτήτων φαγητού - καθώς και σε σειρά άλλων ψυχολογικών ζητημάτων, εξαιτίας των οποίων δεχόταν bullying από συμμαθητές της.

Ένα τέτοιο πρόσωπο, λοιπόν, που όμως αναζητούσε την απαγκίστρωση από το πρόσωπο της μητέρας της, κρίθηκε από τον - τότε 36χρονο - Βόλφγκανγκ Πρίκλοπιλ (φώτο) , έναν πρώην εργαζόμενο της εταιρίας ηλεκτρικών ειδών Siemens που ήταν ψυχολογικά ασταθής, ως ιδανικό υποψήφιο θύμα, στο οποίο θα επιχειρούσε να κυριαρχήσει με πάσης φύσεως βία - με εξαίρεση τη σεξουαλική.

Η απαγωγή

Ήταν 2 Μαρτίου του 1998 όταν η 10χρονη Νατάσα πήγαινε για πρώτη φορά μόνη της στο σχολείο της. Στη διαδρομή προς το σχολείο, αντίκρισε ένα λευκό βαν και κάποιον να βγαίνει εκτός. Στην προσπάθεια της να τον προσπεράσει, ο Πρίκλοπιλ την αρπάζει και την κλείνει στην καρότσα του οχήματος. 

Την οδηγεί στο σπίτι του, περίπου μισή ώρα μετά την απαγωγή φτάνουν στην ήμι - έρημη πόλη Στράσοφ. Το υπόγειο μικρό δωμάτιο του μικροαστικού σπιτιού που αυτός έμενε, θα εγκλώβιζε για οκτώμισι χρόνια την απαχθείσα σε πέντε τετραγωνικά μέτρα. 

(φώτο: το εξωτερικό της οικίας Πρίκλοπιλ) 

Από την πρώτη στιγμή, ο δράστης προσπαθούσε να της εμπεδώσει ότι αυτός ήταν κυρίαρχος πάνω της... αυτό, μάλιστα, ήταν και το νόημα της απαγωγής για τον απαγωγέα: ήθελε να νιώθει κυρίαρχος έναντι κάποιου προσώπου, θέλοντας να καλύψει την απώλεια του πατέρα του, με την παρουσία ενός ατόμου που δεν θα τον εγκατέλειπε ποτέ - ακόμα κι αν χρειαζόταν η βία κι ο εκφοβισμός για να επιτευχθεί αυτό.

Συνθήκες διαβίωσης 

Μέσα σε 3096 μέρες, ήτοι περίπου 8,5 έτη, η Νατάσα Κάμπους εξελίχθηκε απότομα από παιδί σε ενήλικη, αναπτύσσοντας άμυνες και αντιδράσεις που ούτε η ίδια περίμενε, προκειμένου να επιζήσει και η ζωή της στο μπουντρούμι να αποκτήσει μία επίφαση φυσιολογικότητας. 

Μέσα σε αυτό το διάστημα, ζούσε τις απότομες αλλαγές συμπεριφοράς του Πρίκλοπιλ, από τη στοργή στον έντονο θυμό και τα βίαια ξεσπάσματα - τα οποία άλλες φορές μετουσιώνονταν σε πολύ βαριά χτυπήματα, κατάγματα και μώλωπες από το κεφάλι ως τα πόδια, άλλες φορές σε εξαντλητική εργασία εντός του σπιτιού (αυτό μετά τα πρώτα τέσσερα χρόνια της απαγωγής), άλλες φορές σε μαρτύριο δια της πείνας. 

Και αυτό γιατί; Για να μην έχει δυνάμεις όχι απλώς να δραπετεύσει, αλλά ούτε καν να το σκέφτεται, αλλά στην ουσία ποτέ δεν το έβαλε κάτω... και ήρθε η κατάλληλη στιγμή, την 23η Αυγούστου 2006!

Η απελευθέρωση 

Η διαφυγή της από το σπίτι του δράστη και η μεταφορά της στην Αστυνομία, αφού εισέβαλε στον κήπο παρακείμενου σπιτιού, ζητώντας απεγνωσμένα βοήθεια από τους ιδιοκτήτες, ήταν οι τελευταίες στιγμές μίας περίεργης οκταετίας. Μαζί με την αυτοκτονία του απαγωγέα της, όταν διαπίστωσε ότι έπαψε να έχει τον έλεγχο της Νατάσα. 

Ωστόσο άνοιγε ένας νέος κύκλος, που για την Κάμπους ήταν δυσβάσταχτος. Η αποκάλυψη ότι ζούσε ένα θύμα απαγωγής που ανεζητείτο για οκτώ χρόνια, την έφερε αντιμέτωπη με τη λύσσα του Τύπου της Αυστρίας και άλλων κρατών της Κεντρικής Ευρώπης για μία δήλωση, μία φωτογραφία ή μία συνέντευξη. Καταστάσεις που καθιστούσαν δυσκολότερη ακόμα και την πρώτη δια ζώσης επικοινωνία με τους γονείς και τις αδελφές της. 

(απόσπασμα από μία εκ των τριών συνεντεύξεων της Κάμπους, στο γερμανικό δίκτυο RTL, Σεπτέμβριος του 2006) 

Ως το 2008, ακόμα και οι πιο απλές κοινωνικές διεργασίες έμοιαζαν δύσκολες στην ενήλικη, πλέον, Νατάσα, η οποία προσπαθούσε να θέσει τη ζωή της σε πραγματικές βάσεις...  

Η στάση των ΜΜΕ: σωρεία ανακριβειών και ψεμάτων 

Τα Μέσα Ενημέρωσης της Αυστρίας δημιούργησαν σάλο γύρω από την εν λόγω υπόθεση απαγωγής, και στην προσπάθεια τους να κερδίσουν κοινό, διέδιδαν πολλές ψευδείς αναφορές και ειδήσεις, κάποιες μάλιστα, υποστηριζόμενες και από την Αστυνομία! 

Α) μιλούσαν για ύπαρξη συνεργών του Πρίκλοπιλ, τους οποίους μάλιστα μέσω των τριών συνεντεύξεων που έδωσε για την απαγωγή της, η Κάμπους φέρεται να συγκάλυπτε. Η μόνη αλήθεια είναι ότι ο δράστης έδρασε μόνος του, όπως και δικαστικά αποδείχθηκε το 2010, ενώ είχε ελάχιστους φίλους και γνωστούς. Επίσης αυτός ανέφερε το ψευδοεπιχείρημα περί ύπαρξης συνεργών το πρώτο διάστημα της απαγωγής στη Νατάσα, καθαρά για εκφοβισμό. 

Β) ακόμα και σε ελληνικά ΜΜΕ (προεξάρχοντος μέχρι και σήμερα του «Πρώτου Θέματος») γίνεται αναφορά στο φαινόμενο ως παράδειγμα του «Συνδρόμου της Στοκχόλμης». Έτσι, σύμφωνα με αυτά, η απαχθείσα ένιωθε ότι ήταν ευχάριστη η ζωή της με τον δράστη και την αναπολούσε μετά την απελευθέρωση της... Δηλαδή δεν μπορεί να προτιμούσε η Κάμπους να παλέψει για να ζήσει όσο γίνεται πιο ανώδυνα την απαγωγή της, από το να προκαλέσει την καταδίκη της εξαιτίας σπασμωδικών κινήσεων και σχεδίων διαφυγής;

Να σημειωθεί εδώ ότι ουδέποτε έπεσε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης από τον δράστη, όπως ισχυριζόταν ΜΜΕ της εποχής... που παρουσίαζαν την νεαρή ως «σκλάβα του σεξ». Υπέστη, όμως, κάθε άλλη μορφή βίας, σε υπερβολικο βαθμό. 

Γ) τα Μέσα Ενημέρωσης προσπάθησαν να αποδώσουν τα εύσημα στους αστυνομικούς για την εύρεση της Νατάσα Κάμπους! Η οποία, στην πραγματικότητα, μόνη της ξέφυγε από το σπίτι του απαγωγέα της. Θα πρέπει να προστεθεί, επίσης, ότι μέσα στο διάστημα που η Κάμπους ήταν έγκλειστη στο σπίτι του Στράσχοφ, υπήρξαν δύο καταγγελίες που «φωτογράφιζαν» τον Πρίκλοπιλ και το σπίτι του, ωστόσο οι αστυνομικοί που ανέλαβαν την έρευνα δεν έψαξαν περαιτέρω το ζήτημα και αρκέστηκαν σε απλές διερευνητικές ερωτήσεις στον δράστη!

Ωστόσο τα ψεύδη αυτά γίνονταν πιστευτά στο ευρύ κοινό... Ξέρετε γιατί;

Όπως πολύ σωστά γράφει η ίδια η Κάμπους στο βιβλίο της «3096 μέρες» (που είναι η εξιστόρηση των βιωμάτων της περιόδου της απαγωγής), στην κοινωνία επικρατεί μία συγκεκριμένη αντίληψη για το καλό και μια αντίστοιχη για το κακό.

(φώτο: η Κάμπους, κατά την παρουσίαση του βιβλίου της, το 2010)

Και επειδή έκανε το «λάθος» να μην χαρακτηρίσει αρνητικά τον απαγωγέα της, αλλά να τον κρίνει ως ψυχιατρικά ασθενή, στοχοποιήθηκε και αυτή: επειδή δεν επιβεβαίωσε την άποψη της κοινωνίας για το κακό στην περίπτωση του Πρίκλοπιλ...