Το ξεκίνημα (;) της δίκης για το Μάτι

Για σήμερα Δευτέρα (31/10) είχε οριστεί η πρώτη δικάσιμος σχετικά με την καταστροφική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018 στο Μάτι και τον Νέο Βουτζά Αττικής, που άφησε πίσω της 104 νεκρούς και μια ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή.

Ο ορισμός, ωστόσο, της διαδικασίας απέχει πολύ από το τι πραγματικά συνέβη στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων. Οι λόγοι για τους οποίους τελικώς αναβλήθηκε η δίκη, προκαλούν - για ακόμη μια φορά - αλγεινή εντύπωση για τη λειτουργία της Δικαιοσύνης στην Ελλάδα. Και τα όσα αναμένεται να ζήσουν οι συμμετέχοντες στην μακρά, όπως αναμένεται, ακροαματική διαδικασία, θα προκαλέσουν έντονους προβληματισμούς.

Ας ξετυλίξουμε, όμως, το κουβάρι από την αρχή του. 

Οι κατηγορούμενοι 

Για την καταστροφή στο Μάτι και τον Νέο Βουτζά, θα δικαστούν συνολικά 21 άτομα. Παρά τις επίμονες προσπάθειες του ανακριτή της υπόθεσης, Αθανασίου Μαρνέρη, για την παραπομπή πέντε αξιωματούχων της Πυροσβεστικής σε βαθμό κακουργήματος, αυτοί θα δικαστούν, όπως και τα υπόλοιπα πρόσωπα - φυσικά και ο ηλικιωμένος που έκαιγε το μεσημέρι της επίδικης μέρας κλαδιά στο Νταού Πεντέλης, σε βαθμό πλημμελήματος.

Βασικότεροι εμπλεκόμενοι από πλευράς Πυροσβεστικής, ο τότε επικεφαλής της ΕΜΑΚ και της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, Στέφανος Κολοκούρης - που η τοποθέτηση του στην ηγεσία του Πυροσβεστικού Σώματος το 2020 προκάλεσε ευλόγως κύμα αντιδράσεων από τους πυρόπληκτους, ο τότε υπαρχηγός επιχειρήσεων του Π.Σ., Βασίλης Ματθαιόπουλος και ο τότε αρχηγός του Π.Σ., Σωτήρης Τερζούδης.

Βαρύνονται με κατηγορίες για έλλειψη σχεδίου έκτακτης ανάγκης, για προβληματική διαχείριση των εναέριων μέσων και για καθυστερημένη προσέλευση στο φλεγόμενο Μάτι. Περισσότερα για τις κατηγορίες, ΕΔΩ. 

Από πλευράς αυτοδιοίκησης, στο εδώλιο του κατηγορουμένου θα βρεθούν από την επόμενη εβδομάδα η πρώην περιφερειάρχης Αττικής, Ρένα Δούρου, για μη έγκαιρη κήρυξη της πληγείσας περιοχής σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ο πρώην αντιπεριφερειάρχης Ανατολικής Αττικής και νυν δήμαρχος Σαρωνικού, Πέτρος Φιλίππου, ο πρώην δήμαρχος Μαραθώνα, Ηλίας Ψινάκης και ο δήμαρχος Ραφήνας - Πικερμίου, Ευάγγελος Μπουρνούς.

Η δίκη της 31ης Οκτωβρίου

Φτάνουμε στο παρόν. Η πρώτη δικάσιμος είχε οριστεί για τις 10 σήμερα (31/10) το πρωί. Ήταν γνωστό στους δικαστικούς κύκλους ότι, εκτός των κατηγορουμένων, υπήρχαν και 213 μάρτυρες από την πλευρά της υποστήριξης κατηγορίας (περισσότερα για αυτό, στη συνέχεια του άρθρου). 

Η αίθουσα του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθήνας, όμως, στην οποία θα εκδικαζόταν η πολύκροτη υπόθεση δεν διέθετε επαρκή χώρο ούτε για τους συνηγόρους. Ως αποτέλεσμα, η Πρόεδρος ζήτησε να παρασταθούν μόνο οι συνήγοροι των κατηγορουμένων και να διεξαχθεί η δίκη εκ νέου από τις 7 Νοεμβρίου και μετά, σε μεγαλύτερη αίθουσα και με προσέλευση των συγγενών των θυμάτων σε ομάδες των 40-50 ατόμων.

Συνήγοροι των πυροπαθών, όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ζήτησαν επί τόπου η συνέχεια της δίκης να λάβει χώρα στην Αίθουσα Τελετών του Εφετείου, τη μεγαλύτερη δικαστική αίθουσα πανελληνίως, ενώ και ο Βασίλης Ταουξής είχε εκφράσει εξ αρχής τις ενστάσεις του σχετικά με την επιλογή της αίθουσας, μιλώντας ανοιχτά για σκοπιμότητες. 

Ξέσπασμα οργής από την πολιτική αγωγή

«Ντροπή! Διακόψετε να βρεθεί άλλη αίθουσα, σας μιλάμε από τα παράθυρα!», φώναζαν από τα παράθυρα οι δικηγόροι των εγκαυματιών, οι οποίοι δεν είχαν καταφέρει να εισέλθουν στην αίθουσα.

Επιπλέον, στην εξωτερική πλευρά των δικαστηρίων, οι συγγενείς των νεκρών της πυρκαγιάς τοποθέτησαν πανό, στο οποίο έγραφαν ότι οι 104 νεκροί περιμένουν δικαίωση. Η οποία, μέχρι στιγμής, δεν έχει έρθει, παρά τις όποιες πολιτικές εξαγγελίες. 

(φώτο: το πανό που ανήρτησαν οι συγγενείς των νεκρών. Credits: Στέλιος Στεφάνου, για το πρακτορείο Eurokinissi) 

Και άγνωστο είναι αν θα επέλθει. Προς το παρόν, οι εγκαυματίες θα πρέπει να ξαναζήσουν, με τη μορφή χρονικού, στις δικαστικές αίθουσες, το δράμα του καλοκαιριού του 2018. 

Δικαιοσύνη μετά κόπων και... πολλών βασάνων 

Η οργή των πυροπλήκτων αναμένεται να ενταθεί στη συνέχεια της ακροαματικής διαδικασίας. Μίας διαδικασίας που, εκτός των άλλων, χρειάστηκε τεσσεράμισι περίπου χρόνια για να ξεκινήσει. 

Λαμβάνοντας υπόψη τις ερωτήσεις που υφίστανται θύματα άλλων ειδεχθών εγκλημάτων από τους συνηγόρους υπεράσπισης (όπως στις καταγγελίες για βιασμούς και παρενοχλήσεις από Φιλιππίδη και Λιγνάδη), είναι σίγουρο ότι θα υπάρξει δικηγόρος από την πλευρά της υπεράσπισης, που θα ρωτήσει «εσείς τι κάνατε για να αντιμετωπίσετε την πυρκαγιά; Δεν είχατε μέσα να την περιορίσετε;» ή «γιατί αφήσατε κάποιο δικό σας πρόσωπο να πεθάνει, ενώ θα μπορούσατε να το σώσετε;».

Ή κάποια άλλα, παρεμφερή όμως, ερωτήματα. Που, υπό άλλες προϋποθέσεις, μπορεί να χαρακτηρίζονταν ακόμα και λογικά από σημαντικό ποσοστό ανθρώπων. 

Αλλά εδώ έχουμε μία εκατόμβη νεκρών και τους συγγενείς αυτών, που, έχοντας διαχειριστεί μια κατάσταση που υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια των αντοχών τους, καλούνται με τον πιο βίαιο τρόπο να ξαναρχίσουν τις ζωές τους. Από το μηδέν. Κάποιοι από τους εν ζωή πληγέντες έχουν ακόμη τα σημάδια της φωτιάς στα σώματα τους, όχι μόνο στις ψυχές τους.

Και η Δικαιοσύνη (σε συνεργασία με την πολιτική ηγεσία ίσως;) θέλησε να εξαντλήσει την υπομονή των πυροπαθών, με το να αποφασιστεί η διεξαγωγή της πρώτης δικασίμου σε μια πολύ μικρή αίθουσα, και να υπάρξει αναπόφευκτα η επίκληση της δικαιολογίας της έλλειψης χώρου. Αυτό, όμως, είναι το αποκορύφωμα: ήδη έχει μειωθεί αρκετά ο κατάλογος των κατηγορουμένων, από τους 27 στους 21, λόγω «έλλειψης στοιχείων». 

Γιατί να υπάρχουν ακόμη παράγοντες που να εμποδίζουν την απονομή δικαιοσύνης; Επειδή δικάζονται πρόσωπα που είχαν ή και έχουν θέσεις στην κρατική μηχανή; Γιατί να υποβαθμίζεται έτσι το κύρος των θεσμών δικαίου; 

Υπόθεση Κολωνού: πολλά τα αδιευκρίνιστα σημεία

Ήταν 11 Οκτωβρίου του 2022, όταν δόθηκε στη δημοσιότητα το όνομα του 53χρονου Ηλία Μίχου, ως κατά συρροήν βιαστή ενός 12χρονου κοριτσιού στην περιοχή του Κολωνού. Από εκείνη την ημέρα, έχουν ακουστεί πολλές διαφορετικές πληροφορίες σχετικά με την υπόθεση αυτή.

Αφορούν το πόσα και ποια άτομα βίασαν το κορίτσι, το αν ο κατηγορούμενος ήταν υπεύθυνος για άλλους βιασμούς, το ποιοι γνώριζαν ή δε γνώριζαν για τα εγκλήματα σε βάρος της νεαρής.

Μέσα σε 6 μέρες έχουν γραφτεί τόσα πολλά για αυτή την πολύκροτη υπόθεση, που ακόμα και εμείς νιώσαμε και νιώθουμε μπερδεμένοι. Καταθέτουμε, λοιπόν, εδώ, μία σειρά προβληματισμών πάνω σε όσα έχουν γραφεί και λεχθεί, σε μία δημοσίευση αλλιώτικη από άλλες του Headhunter.

Ο ρόλος της Ελισάβετ Λέκκα 

(το πρώην ζεύγος, σε παλιότερη φωτογραφία) 

Από τα πρώτα πράγματα που ακούστηκαν, ήταν ότι η πρώην (από 4 Οκτωβρίου) σύζυγος του καταγγελλόμενου, Ελισάβετ Λέκκα, υπήρξε το πρόσωπο που μεσολάβησε στη μάνα της 12χρονης, για να μην προχωρήσει δικαστικά το ζήτημα - αυτό πριν τη σύλληψη Μίχου. 

Η γυναίκα υποστηρίζει πράγματι ότι κατέβαλλε σε τρεις δόσεις από 100 ευρώ στη μητέρα του θύματος, ώστε η τελευταία «να πληρώσει ταξί για να μπορεί να πάει την κόρη της στον γιατρό». Ωστόσο, αντιτίθεται στον ισχυρισμό ότι δωροδόκησε την 37χρονη για την αποσιώπηση του ζητήματος, ενώ υποστηρίζει ότι η μάνα ψευδόταν σχετικά με το ότι δεν πήγε να καταθέσει στην Αστυνομία. 

Θα προβούμε σε μια συντηρητική εκτίμηση ότι, από τη στιγμή που ο Μίχος και η Λέκκα ζούσαν σε διάσταση επί τριετίας (σίγουρα), με τον πρώτο να έχει τη δυνατότητα να κρύβει καταστάσεις επί μακρόν, μπορεί και να μη γνώριζε πριν τον Σεπτέμβριο, οπότε και η μητέρα της 12χρονης τής έστειλε στιγμιότυπα συνομιλιών με τον 53χρονο.

Είναι διακεκριμένη μαστροπός η 37χρονη; 

Παρουσιάστηκαν κατά καιρούς ορισμένα στοιχεία ως ενοχοποιητικά για τη μητέρα του κοριτσιού, η οποία βαρύνεται με διακεκριμένη μαστροπεία. Πόσα από αυτά, όμως, στέκουν;

Το Wi-Fi του σπιτιού: ο έμπειρος δημοσιογράφος Βασίλης Λαμπρόπουλος ανέφερε την περασμένη Παρασκευή (14/10) ότι, από τη στιγμή που η εφαρμογή από την οποία έκλεινε τα ραντεβού η 12χρονη - η ίδια; - ήταν συνδεδεμένη στο δίκτυο του σπιτιού της μητέρας, με την οποία το παιδί έμενε, αυτό είναι ενοχοποιητικό στοιχείο. Είναι σαν να ισχυρίζομαι εγώ ότι, επειδή έχω ένα Wi-Fi στο σπίτι που μένω, αν ποτέ κατηγορηθώ για το Χ, Ψ σκάνδαλο, είναι συνυπεύθυνος με μένα κι οποιοσδήποτε άλλος το χρησιμοποιεί εντός της οικίας.

Το IBAN: είναι κατανοητό, μετά από τόσες μέρες, ότι η 12χρονη λειτουργούσε υπό την πίεση του «προστάτη» της. Οι περισσότερες κινήσεις της έφτασαν να ελέγχονται από τον εν λόγω κατηγορούμενο. Ο Λαμπρόπουλος ισχυρίστηκε στο ίδιο ρεπορτάζ ότι η οικογένεια του θύματος ήταν διαλυμένη. Άρα, σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή, με μια εντολή του Μίχου, θα μπορούσε να ψάξει το IBAN της τραπεζικής κάρτας της μητέρας της, για να πραγματοποιηθούν οι συναλλαγές. Στο δικαστήριο, η κόρη γνώριζε ακριβώς τα ποσά όλων των συναλλαγών, ακόμα κι αυτών που δεν είχε εμπλοκή η ίδια ονομαστικά. Πράγμα που ενισχύει τον ισχυρισμό της μητέρας της. Γιατί δεν το έψαξε κανείς δημοσιογράφος αυτό;

Το SMS: το ρεπορτάζ του ανέφερε ότι η 12χρονη, στις 20 Αυγούστου 2022, έγραψε μήνυμα στη μητέρα της, λέγοντας ότι έλαβε 50 ευρώ. Χωρίς να διευκρινίζεται από ποιον ελήφθησαν τα χρήματα, με τον δημοσιογράφο να συνδέει το μήνυμα με τον βασικό συγκατηγορούμενο του Μίχου, τον 42χρονο Γιάννη Σοφιανίδη. Ίσως το πιο δυνατό στοιχείο του ρεπορτάζ, καθώς βρέθηκε από την ανίχνευση εφαρμογών σε κινητό της 12χρονης πρότερη επαφή την ίδια μέρα. 

Bonus Track, οι αντιδράσεις: σήμερα, Δευτέρα 17/10, κατέθετε η 37χρονη. Καθ' όλη τη διάρκεια της απολογίας της, και μετά την κράτηση της, δεν μπορούσε να συνέλθει από το σοκ της κατηγορίας, δε σταμάτησε στιγμή να κλαίει. Το ίδιο και δύο από τα παιδιά της: η 12χρονη και ο μεγαλύτερος γιος της, 19 ετών. Αν η μάνα εξέδιδε το ίδιο της το παιδί, θα αντιδρούσαν και οι δύο πλευρές έτσι; Τόσο θέατρο παίζουν πια;

Είναι και παραμένει δύσκολο να προκύψει συμπέρασμα περί ύπαρξης αδικημάτων για την 37χρονη, καθώς τα περισσότερα στοιχεία είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο να συνδεθούν με αυτήν. Επιπλέον, ο πρώτος χρονικά που απέδωσε αυτή την κατηγορία (της μαστροπείας) στη μητέρα, ήταν ο ίδιος ο κατηγορούμενος.

Ο ρόλος των ΜΜΕ προκαλεί απορίες 

Δεν είναι μόνο αυτά τα ζητήματα που προβληματίζουν. Η στάση των ΜΜΕ, απέναντι σε έναν άνθρωπο που είχε πολύ καλές σχέσεις με αξιωματούχους της παρούσης - κι όχι μόνο - πολιτικής, αστυνομικής και θρησκευτικής ηγεσίας, δημιουργεί ακόμα περισσότερα ερωτηματικά.

Βασικότερο όλων: γιατί οι κάμερες βρίσκονταν επί μέρες έξωθεν του σπιτιού της οικογένειας της 12χρονης; Σε τι αποσκοπούσε η πολύωρη παρουσία των συνεργείων ορισμένων σταθμών;

Επίσης γιατί, μετά την κράτηση του στις φυλακές Γρεβενών, τίθεται ολοένα και περισσότερο στο απυρόβλητο της κριτικής ο βασικός κατηγορούμενος και η έρευνα στρέφεται σε άλλα πρόσωπα από την οικογένεια του Ηλία Μίχου και σε μεμονωμένες περιπτώσεις - μη επιφανών - παιδεραστών από τη λίστα των 213; Αν είναι να καταδικαστούν βιαστές του κοριτσιού, να καταδικαστούν όλοι, ανεξαρτήτως γνωριμιών και κοινωνικής καταξίωσης. Και όσοι γνωρίζουν τους επιφανείς βιαστές, όπως κάποιοι γείτονες της οικογένειας έχουν δηλώσει, να καταθέσουν οσονούπω. 

Και το καλύτερο: η απόλυση του Παναγιώτη Μίχου, γιου του κατά συρροήν βιαστή, από τα Μέσα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Μαρινάκη. Στην ανακοίνωση της απόλυσης από τον ΔΟΜ, αναφέρεται ότι ο νεαρός συντάκτης αποδέχθηκε τα εγκλήματα του πατέρα του και προσπάθησε να τα αποσιωπήσει. Αποδέχθηκε; Ενώπιον ποιου; Το προφανές είναι, ενώπιον είτε του προισταμένου του, είτε ενώπιον της ιδιοκτησίας. Ηξεραν άνθρωποι στο «Βήμα» από νωρίς για την υπόθεση Ηλία Μίχου και δεν έλεγαν τίποτα; Ή μήπως έλεγαν ψέματα οι διοικούντες τον ΔΟΜ; Κάτι από τα δύο μόνο μπορεί να ισχύει, τα δύο σενάρια έχουν ίσες πιθανότητες.

(η ανάρτηση του Παναγιώτη Μίχου, όταν απολύθηκε από τον ΔΟΜ) 

Εν κατακλείδι 

Με όλα αυτά υπόψη, γεννιέται ένα μεγάλο ερώτημα: μήπως υπάρχει δικαστική πλάνη για να αθωωθεί ένα πρόσωπο που έχει βλάψει ανεπανόρθωτα τη ζωή ενός κοριτσιού (και άγνωστο είναι ακόμα αν υπάρχουν κι άλλα θύματα του); Αυτός είναι ο σεβασμός στο πρόσωπο ενός θύματος αμέτρητων βιασμών; 

Επίσης, έχει περισσέψει σεβασμός στο τεκμήριο αθωότητας της 37χρονης, μέχρι πραγματικής και ακλόνητης απόδειξης του εναντίου; Έφτασα σήμερα, 17/10 του σωτηρίου έτους 2022, να διαβάζω σε ομάδες του Διαδικτύου με κύρος, όπως τα «Ίχνη στο Σκοτάδι», σχόλια του τύπου «επιτέλους ήρθε η ώρα της», «θάνατο να έχει», από άτομα που ασχολούνται αρκετά τακτικά με ζητήματα αστυνομικού ρεπορτάζ. Η λέξη κρίμα είναι το λιγότερο που μπορεί να γραφεί. 

Θα ξεκαθαρίσω κάτι: υποστηρίζω ανοιχτά την καταδίκη κάθε Μίχου και κάθε Σοφιανίδη. Για τα τρία πρόσωπα που εστίασα (σύζυγος και γιος του παιδεραστή, αλλά και η μάνα του θύματος), όμως, υπάρχουν αρκετά αδιευκρίνιστα σημεία ως προς τις κατηγορίες εις βάρος τους, τα οποία ανέφερα παραπάνω και πρέπει να ληφθούν υπόψη από τη Δικαιοσύνη.

Αν αποδειχθούν με στοιχεία και με ακλόνητες ενδείξεις ένοχοι, είτε γιατί γνώριζαν κι απέκρυπταν πράγματα, είτε γιατί προωθούσαν την απαξίωση του θύματος, τότε να δεχθούν τις δέουσες ποινές. 

Ιλίσια: Κύμα καταγγελιών για σεξουαλικές επιθέσεις

(φώτο: Άλσος Ιλισίων, λίγο πριν την έξοδο στη λεωφόρο Ούλωφ Πάλμε) 

Βράδυ Παρασκευής 16 Σεπτεμβρίου 2022, λίγο πριν τις 9. Μία νεαρή γυναίκα περπατούσε στην Ούλωφ Πάλμε, με κατεύθυνση προς Παγκράτι. Στο δεξί της χέρι ήταν το Άλσος των Ιλισίων και στο αριστερό η Φοιτητική Εστία του ΕΚΠΑ, έξωθεν της οποίας βρίσκονται εδώ και λίγες μέρες αστυνομικοί. Ως εδώ, όλα μοιάζουν να κινούνται στο πλαίσιο μιας κάποιας, μιας σχετικής - φαινομενικής κανονικότητας.

(φώτο: η Φοιτητική Εστία του ΕΚΠΑ, έναντι του τόπου του εγκλήματος) 

Ωστόσο, μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, όλα ανατράπηκαν. Τι ακριβώς έγινε πριν μερικά βράδια στην κεντρική λεωφόρο των Ιλισίων; Και γιατί είναι τόσο σημαντικό να αναφέρουμε το συγκεκριμένο περιστατικό;

Οι απαντήσεις, στη συνέχεια του άρθρου... 

Παρενόχληση... εν ψυχρώ! 

Όπως η ίδια κατήγγειλε, εκείνο το βράδυ κινείτο προς το Παγκράτι και κάποια στιγμή, έφτασε στο ύψος της Πύλης του ΕΚΠΑ. Σε μια στιγμή, δέχθηκε ένα υγρό στο πρόσωπο της, το οποίο προερχόταν από το Άλσος των Ιλισίων, το οποίο - ειδικά τις βραδινές ώρες, και λόγω του υποφωτισμού - θεωρείται αρκετά επικίνδυνο μέρος.

Πέρασαν κάποια λεπτά μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι επρόκειτο για σπέρμα. Τον αρχικό πανικό και την αηδία που αισθάνθηκε η άτυχη γυναίκα διαδέχτηκαν οι εκκλήσεις για βοήθεια. Για καλή της τύχη, δύο περαστικές την βοήθησαν να καθαρίσει το στίγμα και να συνέλθει από το σοκ που αισθάνθηκε.

Μία διερχόμενη νεαρή, που αντιλήφθηκε το συμβάν και έσπευσε προς το σημείο, εξήγησε στο θύμα της επίθεσης και στις άλλες δύο κυρίες ότι έχει βρεθεί και αυτή στην ίδια θέση.

Μιλάμε για «δράκο» των Ιλισίων;

Και εδώ είναι που σοβαρεύει η υπόθεση... Υπάρχει προϊστορία στις σεξουαλικές αυτές επιθέσεις από τον - αγνώστων στοιχείων - κακοποιητή; Το Headhunter έψαξε και σάς καταθέτει κάποιες μόνο εκ των περιπτώσεων, τις οποίες είτε κατήγγειλαν τα θύματα ή άλλοι κάτοικοι του Ζωγράφου στα κοινωνικά δίκτυα, είτε γνωστοποίησαν συλλογικότητες του αντιεξουσιαστικού χώρου. Είναι άγνωστο το πόσα τέτοια περιστατικά δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας.

Εν έτει 2018 (Ιούλιο και Οκτώβριο) δύο φοιτήτριες κατήγγειλαν ότι ο άγνωστος τις επιτέθηκε με σπέρμα, την μια εξ αυτών μάλιστα δύο φορές εντός του Ιουλίου 2018 -σύμφωνα με τα Φοιτητικά Νέα- ελάχιστα μέτρα μακριά από τη στάση λεωφορείων «Φοιτητική Εστία», από την κάτω πλευρά της Ούλωφ Πάλμε. 

Στις 3 Ιουλίου - σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουμε - του 2021 όταν μια φοιτήτρια περπατούσε έξω από το πάρκο, κοντά στη στάση «Φοιτητική Εστία» και ο θύτης εκσπερμάτισε πετυχαίνοντας το πρόσωπό της, όντας κρυμμένος πίσω από τους πυκνούς θάμνους του «Μαύρου Δάσους», όπως αποκαλούν οι περιοίκοι - και όχι μόνο - το συγκεκριμένο Άλσος.

(φώτο: σύνθημα της συλλογικότητας «Φεμινιστική Πρωτοβουλία Ανατολικών», 23 Ιουλίου 2021)

Επίσης, στις 9 Ιανουαρίου του 2022 έλαβε χώρα αντίστοιχο περιστατικό με θύμα 22χρονη, λίγα λεπτά μετά τις 11 το βράδυ, την ώρα που η νεαρή κοπέλα επέστρεφε από την εργασία της, στο ύψος ακριβώς της προαναφερθείσας στάσης. 

Αν και κάποιοι θα χαρακτηρίσουν την παρακάτω φράση ως κλισέ ή υπερβολική, με βεβαιότητα μιλάμε για έναν ασύλληπτο «δράκο» των Ιλισίων. Το μείζον ερώτημα είναι γιατί δεν έχει συλληφθεί ακόμα...

Ο μυστήριος ρόλος της Αστυνομίας

Η απάντηση στο τελευταίο ερώτημα είναι μάλλον προφανής. Το αρμόδιο αστυνομικό τμήμα (το Α.Τ. Καισαριανής απέχει λιγότερο από 100 μέτρα από το επίμαχο σημείο) παρέπεμπε το ζήτημα στις καλένδες, ενώ μετά το 2021 θεωρείται «φυσιολογικό» από αξιωματικούς του εν λόγω τμήματος το ότι λαμβάνουν χώρα τέτοια περιστατικά απέναντι από τη Φοιτητική Εστία του ΕΚΠΑ.

(φώτο: το Α.Τ. Καισαριανής, επί της οδού Χίου) 

Η αρχική γραμμή που ακολούθησαν, από τον Οκτώβριο του 2018, ήταν η διαβεβαίωση στις καταγγέλλουσες ότι «έχει συσταθεί ειδική ομάδα για τον εντοπισμό του δράστη». Το αφήγημα αυτό, ωστόσο, κατέπεσε... αλλά το διαδέχτηκε η αδιαφορία, ενίοτε συνοδευόμενη από γραφειοκρατικές στρεβλώσεις.

Η χειρότερη εκδοχή αυτού εμφανίστηκε στην περίπτωση που σάς παρουσιάσαμε στην αρχή, που είναι και η πιο πρόσφατη. Η νεαρή κινήθηκε προς τους άνδρες της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας, περίπου 20 άτομα της ΟΠΠΙ βρίσκονταν στην Πύλη. Αυτά, όμως, δήλωσαν αναρμόδια και με πλήρη φυσικότητα της είπαν μόνο να καλέσει την Αστυνομία.

(φώτο: παρατεταγμένοι αστυνομικοί της ΟΠΠΙ, έξωθεν της Πύλης του ΕΚΠΑ) 

Εμφανίστηκε αργοπορημένα κλιμάκιο της ομάδας ΔΙΑΣ, που κράτησε απλώς τα στοιχεία της καταγγέλλουσας, χωρίς να της επισημάνουν ότι χρειαζόταν δείγμα του σπέρματος για να αποδείξει επίσημα την επίθεση. Και ενώ στις 17 Σεπτεμβρίου 2022 πήγε στο Α.Τ. Καισαριανής για κατάθεση μήνυσης κατ' αγνώστων, ο Αξιωματικός Υπηρεσίας φαίνεται ότι υποβάθμισε τη σοβαρότητα του γεγονότος, λέγοντας στην κοπέλα μόνο ότι «έχει δίκιο», χωρίς το θέμα να εξετάζεται περαιτέρω.

Μείζον το πρόβλημα... πού είναι οι λύσεις;

Μπορεί να είμαστε τυφλοί και να μην τις έχουμε αντιληφθεί... αλλά δεν νομίζω ότι συμβαίνει αυτό. 

Ένας εφαψίας, κακοποιητής, ταραχοποιός ή όπως άλλως θέλετε είναι ελεύθερος εδώ και χρόνια, διαπράττει τα εγκλήματα του (με νομική ορολογία τα αποκαλούμε προσβολές γενετήσιας αξιοπρέπειας) και εξαφανίζεται χωρίς να προλάβει να καταλάβει κανείς προς ποια κατεύθυνση.

Γιατί η Αστυνομία, ειδικά όταν βρίσκεται τόσο κοντά στον τόπο του εγκλήματος, δεν παρεμβαίνει στοχευμένα, αλλά προτιμά την αδράνεια; Φυσικά, η απόφαση της Αστυνομίας αντανακλά - κατά κάποιον τρόπο - και τη βούληση της Πολιτείας. 

Σε μια εποχή που πολιτικοί, ΜΜΕ και διασημότητες ενθαρρύνουν τα θύματα παρενοχλήσεων και βιασμών να μιλούν για όσα βιώνουν, ώστε να τιμωρηθούν οι θύτες, αυτό που δεν έχει εξασφαλιστεί είναι ο σεβασμός σε όσες κι όσους καταγγέλλουν τέτοια περιστατικά, αλλά και η κινητοποίηση για τη σύλληψη και παραδειγματική τιμωρία των εγκληματιών. 

Εστιάζοντας στις συνθήκες προπόνησης των αθλητών στίβου στην Ελλάδα

Συμμετέχουν σε πανελλήνια πρωταθλήματα, σε ευρωπαϊκές και παγκόσμιες διοργανώσεις, πολλές φορές και στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι, δε, αρκετές οι φορές που αθλήτριες και αθλητές στίβου δοξάζουν την Ελλάδα με τις διακρίσεις τους, κάνουν έναν ολόκληρο λαό να αισθάνεται υπερήφανος.

Υπερήφανη δηλώνει, σε τέτοιες περιπτώσεις, και η Πολιτεία... αυτή, ωστόσο, αξίζει να είναι; Έχουν αντιληφθεί οι αξιωματούχοι τόσων κυβερνήσεων τις συνθήκες υπό τις οποίες προπονούνται οι αγωνιζόμενοι στον χερσαίο, αλλά και στον υγρό στίβο; Και, φυσικά, έχουν προσπαθήσει να προσφέρουν κάτι καλύτερο στους αθλητές;

Το Headhunter επιστρέφει απόψε και καλύπτει ένα χρόνιο και σημαντικό ζήτημα.

Πρόβλημα 1ο: όλα ξεκινούν από τις υποδομές 

Ακόμα κι όσοι δεν είχαν ακούσει ως τον Αύγουστο το όνομα της Ελίνας Τζένγκο, το έμαθαν από τη στιγμή που αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια Ευρώπης στον ακοντισμό, με τα χρώματα της Ελλάδας. 

Ωστόσο, από όσους την είχαμε δει σε προγενέστερες διοργανώσεις -από το 2018 και ύστερα- οι περισσότεροι δεν είχαμε αντιληφθεί σε πόσο ενάντιες (sic) συνθήκες προπονείτο η Ελίνα. Στον τόπο που ζει, την Νέα Καλλικράτεια Χαλκιδικής, προπονείται, όπως και αρκετοί συναθλητές της, σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου διαστάσεων 5 × 5 του αθλητικού κέντρου της πόλης. Ένα γήπεδο μικρό και με φθαρμένο ταρτάν, που είναι άγνωστο πόσα χρόνια έχει να συντηρηθεί...

Η επταθλήτρια - και συντοπίτισσα της Τζένγκο - Αναστασία Ντραγκομίροβα, μάλιστα, δήλωνε στην κάμερα του Open την 21η Αυγούστου ότι το ακόντιο, που από μόνο του έχει αξία περίπου χιλίων ευρώ, με μία δυνατή βολή της Ελίνας θα έπεφτε στον κοντινό γκρεμό - χωρίς δυνατότητα ανάκτησης του. 

Βέβαια, το ζήτημα των προβληματικών εγκαταστάσεων είχε προβληθεί εκτενώς και το 2016, μετά τα δύο μετάλλια της Άννας Κορακάκη στη σκοποβολή, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βραζιλίας, το 2016 (χρυσό και χάλκινο). 

Μάλιστα, η χρυσή Ολυμπιονίκης του 2016 έχει αναφέρει πώς ειδικά πριν το Ρίο, το σκοπευτήριο της Δράμας, όπου και γίνονταν οι προπονήσεις της, ήταν γεμάτο ποντίκια, σε περίπτωση βροχής τα νερά διαπερνούσαν το σκοπευτήριο, ενώ κατά τους χειμερινούς μήνες ειδικά, οι προπονήσεις ήταν δύσκολο να πραγματοποιηθούν... όμως ξεπέρασε αυτές τις δυσκολίες ούσα προσηλωμένη στον στόχο της, με τη στήριξη της οικογένειας της. 

Το Κράτος, όπως δήλωσε και η ίδια η Κορακάκη το 2019, στην Ελεονώρα Μελέτη, δεν βοήθησε. 

Πρόβλημα 2ο: εγκαταστάσεις και όργανα χωρίς κρατικό έλεγχο 

Πέρσι, συγκεκριμένα τον Απρίλιο του 2021, ο προπονητής των Ολυμπιονικών στους κρίκους Λευτέρη Πετρούνια και Βλάση Μάρα, Δημήτρης Ράφτης εξέφραζε την αγανάκτηση του για την κατάσταση των οργάνων στο προπονητικό κέντρο του Αγίου Κοσμά, στο Ελληνικό.

(φώτο: ο Δημήτρης Ράφτης με τον υπερ-αθλητή του, Λευτέρη Πετρούνια) 

Στη συνέντευξη που έδωσε στις 6 Απριλίου 2021, στην δημοσιογράφο Σπυριδούλα Σπανέα, δήλωνε ότι τα προβλήματα στις συγκεκριμένες εγκαταστάσεις, που όφειλαν η Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία και ο πρώην πρόεδρος - ήταν 14 χρόνια στη θέση - της Αθανάσιος Βασιλειάδης να αντιμετωπίσουν, παρέμεναν άλυτα, παρά τις καταγγελίες αθλητών και προπονητών στην ΕΓΟ.

Η συνέντευξη είχε δοθεί μόλις λίγες μέρες αφότου έσπασαν οι ασύμμετροι ζυγοί, κατά την προπόνηση αθλήτριας. Επιπλέον, ο διακεκριμένος προπονητής επεσήμανε ότι στην παραλαβή των νέων οργάνων οι προπονητές αναγκάστηκαν να επιληφθούν της τοποθέτησης αυτών, σε ένα προπονητήριο μάλιστα που δε διαθέτει κρατική άδεια, όπως τονίζει. Στο σκάμμα της γυμναστικής έχουν βρεθεί περιττώματα τρωκτικών, ενώ δημιουργούνται αρκετά τακτικά και ζητήματα με το ταπί στο κλειστό.

Πρόβλημα 3ο: εκδικητική πολιτική των κρατικών ομοσπονδιών

Η περίπτωση του Θοδωρή Ιακωβίδη, Ολυμπιονίκη στην άρση βαρών, στην κατηγορία των 96 κιλών, ειδικά όταν ολοκλήρωσε τη δράση του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, ήταν η πιο χαρακτηριστική. 

Εισέπραττε από την Ομοσπονδία Άρσης Βαρών μηνιαίως μόλις 250€ για τα οδοιπορικά του έξοδα, και αυτά ήταν όλα τα έσοδα του! Ήταν, μάλιστα, από τους αθλητές που είχαν καταγγείλει τη διοίκηση του Πύρρου Δήμα από το 2018, ότι είχε αποκλείσει αθλητές από τους ξενώνες του Αγίου Κοσμά και ότι αναγκάζονταν να τρώνε από συσσίτια ενορίας στην Καλλιθέα - τότε ο Ιακωβίδης είχε τιμωρηθεί με εξάμηνο αποκλεισμό με διετή αναστολή. 

Παραλίγο, μάλιστα, να μη συμμετάσχει στους περσινούς Ολυμπιακούς Αγώνες: ο δημοσιογράφος Λάμπρος Πάσχος επισημαίνει ότι απέσυραν τη συμμετοχή τους αθλητές άλλων χωρών και από σπόντα βρέθηκε στη λίστα της Ελλάδας για το Τόκιο (γεγονός το οποίο ο αθλητής πληροφορήθηκε τελευταία στιγμή). 

(το επίμαχο σημείο, στο 7:08 του βίντεο) 

Παρόμοια και η περίπτωση του Ολυμπιονίκη ιστιοπλόου μας, Βύρωνα Κοκκαλάνη, ο οποίος κατά την επιστροφή του από το Τόκιο άφησε αιχμές εναντίον της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας, που, όπως ο ίδιος ανέφερε:

«εκδίωκε τον προπονητή μου (σ.σ. τον Νίκο Κακλαμανάκη) ποινικά, είναι στα δικαστήρια. Έχουμε ανθρώπους που χλευάζουν την προετοιμασία μας και περιμένουν το κακό αποτέλεσμα για να βγουν και να μιλήσουν δημόσια και να πουν πράγματα για μας. Εγώ δεν μπόρεσα να αντέξω την πίεση και ψυχολογικά έπεσα πάρα πολύ, μου κόστισε. Περίμενα να φέρω το καλύτερο αποτέλεσμα, αλλά δυστυχώς αυτό δεν ήρθε».

Για την ιστορία, ο Κοκκαλάνης τερμάτισε στην 11η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, στο αγώνισμα της ιστιοπλοΐας, κατηγορία RS:X.

Η Πολιτεία... ευγνωμονούσα;

Όταν κάποιος στον χώρο του κλασικού αθλητισμού γίνεται γνωστός στο ευρύ κοινό, ή οι δυσκολίες που βιώνει παρουσιάζονται από τα Μέσα Ενημέρωσης, μόνο τότε η Πολιτεία - διαχρονικά, εδώ και δεκαετίες - βγάζει συγχαρητήριες ανακοινώσεις και επευφημίες, ή ανακοινώσεις ότι στέκεται δίπλα στους αθλητές που βρίσκονται σε ανάγκη. 

Υπάρχουν άνθρωποι στον χώρο της πολιτικής που έχουν παρατηρήσει πόσο άσχημο είναι αυτό, αλλά οι περισσότεροι, όπως ο Πρόεδρος της Βουλής, Κωνσταντίνος Τασούλας, αρκούνται στο να δηλώσουν ότι αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει... χωρίς να παρουσιάζουν κάποιον τρόπο.

Ως συντονιστής αυτού του blog, εγώ ο Αποστόλης Λάλος, παίρνω ξεκάθαρη θέση.

Πιστεύω ότι ορθώς έπραξε ο χρυσός Ολυμπιονίκης Κωπηλασίας στο Τόκιο, Στέφανος Ντούσκος, και δεν αναφέρθηκε ούτε μια στιγμή στην συνεισφορά του ελληνικού κράτους στην εξέλιξη του.

Και πιστεύω ότι ορθώς και η Κατερίνα Στεφανίδη και πολλοί άλλοι Έλληνες αθλητές έπραξαν και προπονούνται σε άλλες χώρες, αφού η Ελλάδα κατορθώνει κυρίως να τους περιορίσει, ηθικά και αγωνιστικά. 

Και αυτή είναι η πραγματικότητα, δυστυχώς ή ευτυχώς. Η Πολιτεία θα έπρεπε να έχει αναλάβει δράση δεκαετίες τώρα, και να μένει πιστή κάθε μέρα, στο πλευρό των αθλητών μας. Όχι να παριστάνει την ευγνωμονούσα... 

Headhunter's Throwbacks, μέρος 3ο: Η ιστορία της Νατάσα Κάμπους

Αν και το Headhunter δεν έχει ασχοληθεί ως τώρα με υποθέσεις από το εξωτερικό, μάλλον ήρθε η ώρα να γίνει κι αυτό. Και μαζί του, και η επαναφορά στο αστυνομικό δελτίο. 

Στις 23 Αυγούστου έκλεισαν 16 χρόνια από την απελευθέρωση της Νατάσα Κάμπους, μιας γυναίκας από το προάστιο Ρένμπαν της Βιέννης. Μία από τις μεγαλύτερες σε διάρκεια απαγωγές στην παγκόσμια ιστορία, καθώς η 18χρονη - τότε - Κάμπους είχε ζήσει οκτώ χρόνια σ' ένα υπόγειο μπουντρούμι. Η αλήθεια, όμως, γύρω από την απαγωγή, δεν έχει λάβει την δέουσα προβολή από τα ΜΜΕ στο Εξωτερικό και στην Ελλάδα: καιρός να τη φωτίσουμε εμείς.

Μία πρώτη εικόνα της απαχθείσας

Η Νατάσα Κάμπους γεννήθηκε το 1988 και μεγάλωσε σε μία οικογένεια που την αντιμετώπιζε σαν τον τελευταίο τροχό της αμάξης λίγα χρόνια μετά τη γέννηση της, καθώς η προσοχή των γονιών εστιαζόταν στις δύο μεγαλύτερες αδελφές της, οι οποίες πλέον είχαν ενηλικιωθεί.

Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τον χωρισμό των γονιών της λίγο πριν το τέλος του Δημοτικού (στην Αυστρία είναι τετρατάξιο), την οδήγησε σε κατάθλιψη - την οποία αντιμετώπιζε με την κατανάλωση σημαντικών ποσοτήτων φαγητού - καθώς και σε σειρά άλλων ψυχολογικών ζητημάτων, εξαιτίας των οποίων δεχόταν bullying από συμμαθητές της.

Ένα τέτοιο πρόσωπο, λοιπόν, που όμως αναζητούσε την απαγκίστρωση από το πρόσωπο της μητέρας της, κρίθηκε από τον - τότε 36χρονο - Βόλφγκανγκ Πρίκλοπιλ (φώτο) , έναν πρώην εργαζόμενο της εταιρίας ηλεκτρικών ειδών Siemens που ήταν ψυχολογικά ασταθής, ως ιδανικό υποψήφιο θύμα, στο οποίο θα επιχειρούσε να κυριαρχήσει με πάσης φύσεως βία - με εξαίρεση τη σεξουαλική.

Η απαγωγή

Ήταν 2 Μαρτίου του 1998 όταν η 10χρονη Νατάσα πήγαινε για πρώτη φορά μόνη της στο σχολείο της. Στη διαδρομή προς το σχολείο, αντίκρισε ένα λευκό βαν και κάποιον να βγαίνει εκτός. Στην προσπάθεια της να τον προσπεράσει, ο Πρίκλοπιλ την αρπάζει και την κλείνει στην καρότσα του οχήματος. 

Την οδηγεί στο σπίτι του, περίπου μισή ώρα μετά την απαγωγή φτάνουν στην ήμι - έρημη πόλη Στράσοφ. Το υπόγειο μικρό δωμάτιο του μικροαστικού σπιτιού που αυτός έμενε, θα εγκλώβιζε για οκτώμισι χρόνια την απαχθείσα σε πέντε τετραγωνικά μέτρα. 

(φώτο: το εξωτερικό της οικίας Πρίκλοπιλ) 

Από την πρώτη στιγμή, ο δράστης προσπαθούσε να της εμπεδώσει ότι αυτός ήταν κυρίαρχος πάνω της... αυτό, μάλιστα, ήταν και το νόημα της απαγωγής για τον απαγωγέα: ήθελε να νιώθει κυρίαρχος έναντι κάποιου προσώπου, θέλοντας να καλύψει την απώλεια του πατέρα του, με την παρουσία ενός ατόμου που δεν θα τον εγκατέλειπε ποτέ - ακόμα κι αν χρειαζόταν η βία κι ο εκφοβισμός για να επιτευχθεί αυτό.

Συνθήκες διαβίωσης 

Μέσα σε 3096 μέρες, ήτοι περίπου 8,5 έτη, η Νατάσα Κάμπους εξελίχθηκε απότομα από παιδί σε ενήλικη, αναπτύσσοντας άμυνες και αντιδράσεις που ούτε η ίδια περίμενε, προκειμένου να επιζήσει και η ζωή της στο μπουντρούμι να αποκτήσει μία επίφαση φυσιολογικότητας. 

Μέσα σε αυτό το διάστημα, ζούσε τις απότομες αλλαγές συμπεριφοράς του Πρίκλοπιλ, από τη στοργή στον έντονο θυμό και τα βίαια ξεσπάσματα - τα οποία άλλες φορές μετουσιώνονταν σε πολύ βαριά χτυπήματα, κατάγματα και μώλωπες από το κεφάλι ως τα πόδια, άλλες φορές σε εξαντλητική εργασία εντός του σπιτιού (αυτό μετά τα πρώτα τέσσερα χρόνια της απαγωγής), άλλες φορές σε μαρτύριο δια της πείνας. 

Και αυτό γιατί; Για να μην έχει δυνάμεις όχι απλώς να δραπετεύσει, αλλά ούτε καν να το σκέφτεται, αλλά στην ουσία ποτέ δεν το έβαλε κάτω... και ήρθε η κατάλληλη στιγμή, την 23η Αυγούστου 2006!

Η απελευθέρωση 

Η διαφυγή της από το σπίτι του δράστη και η μεταφορά της στην Αστυνομία, αφού εισέβαλε στον κήπο παρακείμενου σπιτιού, ζητώντας απεγνωσμένα βοήθεια από τους ιδιοκτήτες, ήταν οι τελευταίες στιγμές μίας περίεργης οκταετίας. Μαζί με την αυτοκτονία του απαγωγέα της, όταν διαπίστωσε ότι έπαψε να έχει τον έλεγχο της Νατάσα. 

Ωστόσο άνοιγε ένας νέος κύκλος, που για την Κάμπους ήταν δυσβάσταχτος. Η αποκάλυψη ότι ζούσε ένα θύμα απαγωγής που ανεζητείτο για οκτώ χρόνια, την έφερε αντιμέτωπη με τη λύσσα του Τύπου της Αυστρίας και άλλων κρατών της Κεντρικής Ευρώπης για μία δήλωση, μία φωτογραφία ή μία συνέντευξη. Καταστάσεις που καθιστούσαν δυσκολότερη ακόμα και την πρώτη δια ζώσης επικοινωνία με τους γονείς και τις αδελφές της. 

(απόσπασμα από μία εκ των τριών συνεντεύξεων της Κάμπους, στο γερμανικό δίκτυο RTL, Σεπτέμβριος του 2006) 

Ως το 2008, ακόμα και οι πιο απλές κοινωνικές διεργασίες έμοιαζαν δύσκολες στην ενήλικη, πλέον, Νατάσα, η οποία προσπαθούσε να θέσει τη ζωή της σε πραγματικές βάσεις...  

Η στάση των ΜΜΕ: σωρεία ανακριβειών και ψεμάτων 

Τα Μέσα Ενημέρωσης της Αυστρίας δημιούργησαν σάλο γύρω από την εν λόγω υπόθεση απαγωγής, και στην προσπάθεια τους να κερδίσουν κοινό, διέδιδαν πολλές ψευδείς αναφορές και ειδήσεις, κάποιες μάλιστα, υποστηριζόμενες και από την Αστυνομία! 

Α) μιλούσαν για ύπαρξη συνεργών του Πρίκλοπιλ, τους οποίους μάλιστα μέσω των τριών συνεντεύξεων που έδωσε για την απαγωγή της, η Κάμπους φέρεται να συγκάλυπτε. Η μόνη αλήθεια είναι ότι ο δράστης έδρασε μόνος του, όπως και δικαστικά αποδείχθηκε το 2010, ενώ είχε ελάχιστους φίλους και γνωστούς. Επίσης αυτός ανέφερε το ψευδοεπιχείρημα περί ύπαρξης συνεργών το πρώτο διάστημα της απαγωγής στη Νατάσα, καθαρά για εκφοβισμό. 

Β) ακόμα και σε ελληνικά ΜΜΕ (προεξάρχοντος μέχρι και σήμερα του «Πρώτου Θέματος») γίνεται αναφορά στο φαινόμενο ως παράδειγμα του «Συνδρόμου της Στοκχόλμης». Έτσι, σύμφωνα με αυτά, η απαχθείσα ένιωθε ότι ήταν ευχάριστη η ζωή της με τον δράστη και την αναπολούσε μετά την απελευθέρωση της... Δηλαδή δεν μπορεί να προτιμούσε η Κάμπους να παλέψει για να ζήσει όσο γίνεται πιο ανώδυνα την απαγωγή της, από το να προκαλέσει την καταδίκη της εξαιτίας σπασμωδικών κινήσεων και σχεδίων διαφυγής;

Να σημειωθεί εδώ ότι ουδέποτε έπεσε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης από τον δράστη, όπως ισχυριζόταν ΜΜΕ της εποχής... που παρουσίαζαν την νεαρή ως «σκλάβα του σεξ». Υπέστη, όμως, κάθε άλλη μορφή βίας, σε υπερβολικο βαθμό. 

Γ) τα Μέσα Ενημέρωσης προσπάθησαν να αποδώσουν τα εύσημα στους αστυνομικούς για την εύρεση της Νατάσα Κάμπους! Η οποία, στην πραγματικότητα, μόνη της ξέφυγε από το σπίτι του απαγωγέα της. Θα πρέπει να προστεθεί, επίσης, ότι μέσα στο διάστημα που η Κάμπους ήταν έγκλειστη στο σπίτι του Στράσχοφ, υπήρξαν δύο καταγγελίες που «φωτογράφιζαν» τον Πρίκλοπιλ και το σπίτι του, ωστόσο οι αστυνομικοί που ανέλαβαν την έρευνα δεν έψαξαν περαιτέρω το ζήτημα και αρκέστηκαν σε απλές διερευνητικές ερωτήσεις στον δράστη!

Ωστόσο τα ψεύδη αυτά γίνονταν πιστευτά στο ευρύ κοινό... Ξέρετε γιατί;

Όπως πολύ σωστά γράφει η ίδια η Κάμπους στο βιβλίο της «3096 μέρες» (που είναι η εξιστόρηση των βιωμάτων της περιόδου της απαγωγής), στην κοινωνία επικρατεί μία συγκεκριμένη αντίληψη για το καλό και μια αντίστοιχη για το κακό.

(φώτο: η Κάμπους, κατά την παρουσίαση του βιβλίου της, το 2010)

Και επειδή έκανε το «λάθος» να μην χαρακτηρίσει αρνητικά τον απαγωγέα της, αλλά να τον κρίνει ως ψυχιατρικά ασθενή, στοχοποιήθηκε και αυτή: επειδή δεν επιβεβαίωσε την άποψη της κοινωνίας για το κακό στην περίπτωση του Πρίκλοπιλ... 

Headhunter's Throwbacks, μέρος 2ο: Υπόθεση Ζαχόπουλου: Εκβιασμός ή... κάτι άλλο;

Ήταν Δεκέμβριος του 2007, όταν η πολιτική ζωή στην Ελλάδα χαρακτηρίστηκε από ένα σκάνδαλο σεξουαλικού χαρακτήρα, που ενέπλεκε την τότε κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή.

Ο τότε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού, Χρήστος Ζαχόπουλος, βρέθηκε να πρωταγωνιστεί σε ένα «ροζ» βίντεο, στο οποίο καταγραφόταν η συνεύρεση του με την τότε συμβασιούχο του Υπουργείου, Εύη Τσέκου. Σχεδόν όλα τα ΜΜΕ έσπευσαν να την κατηγορήσουν για εκβιασμό του Ζαχόπουλου. Όμως ποια ήταν η αλήθεια που έκρυβαν επιμελώς; 

Μία υπόθεση εργασιακής εκμετάλλευσης ανοίγεται μπροστά μας, όπως σωστά την αναφέρει η τέως συμβασιούχος στο βιβλίο της, «202» , όσες και οι μέρες που έμεινε στη φυλακή. 

(φώτο: το βιβλίο της Εύης Τσέκου, όπως κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2008, από την εφημερίδα Real News) 

Η πορεία Ζαχόπουλου προς τα υψηλά πατώματα της πολιτικής 

Ο Χρήστος Ζαχόπουλος δεν βρέθηκε τυχαία στη θέση αυτή, αν και η πορεία του στην αρχή δεν το προμήνυε.

Όντας απόφοιτος του Τμήματος Αρχαιολογίας και Ιστορίας Τέχνης του ΑΠΘ, το 1977 ξεκίνησε να διδάσκει στη μέση εκπαίδευση στη Θεσσαλονίκη, την πόλη όπου γεννήθηκε το 1953, κάτι που συνεχίστηκε ως το 1997.

Η προσωπική του γνωριμία με τον Κώστα Καραμανλή και τη σύζυγό του, Νατάσα Παζαΐτη, τον οδήγησε στην ανάδειξη του σε Γραμματέα Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας το 1997, όταν ο Καραμανλής είχε πλέον αναδειχθεί αρχηγός της παράταξης, ενώ τον Μάρτιο του 2004 - όταν ο τελευταίος έγινε Πρωθυπουργός - ο Ζαχόπουλος ανέλαβε τη θέση Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού, έχοντας πτυχίο που ανταποκρινόταν στις τυπικές απαιτήσεις της θέσης. 

(φώτο: Καραμανλής, Παζαΐτη και Ζαχόπουλος σε κοινή πολιτική εμφάνιση. Πίσω από τον Καραμανλή, Πέτρος Τατούλης και Γιάννης Ανδριανός) 

Ως αντάλλαγμα, ο μετέπειτα Γενικός μεσολάβησε ώστε η κύρια Παζαΐτη, η οποία διέθετε πτυχίο Παιδαγωγικών στην Προσχολική Ηλικία από το 2000, να ενταχθεί στην Ιατρική του ΑΠΘ (με το οποίο αυτός δεν έπαψε ποτέ, μετά την αποφοίτηση του, να διατηρεί σχέσεις), να πάρει πτυχίο, αλλά και διδακτορικό σε «χρόνο μηδέν». Επίσης φέρεται να επιμελήθηκε φιλολογικώς την διδακτορική της διατριβή, αλλά αυτό ακούγεται σε επίπεδο φημολογίας. 

Η γνωριμία και η σχέση με την Εύη Τσέκου

Καλοκαίρι του 2003. Η Εύη Τσέκου, πριν καν προσληφθεί στο Υπουργείο, αναζητά εργασία μέσω αγγελιών και κάποια στιγμή βλέπει αγγελία της εταιρείας Λάβρυς, η οποία αναζητεί συνεργάτες. Η εταιρεία ασχολείται με διοργανώσεις Πολιτιστικών Εκδηλώσεων και ανήκε τότε στην Γεωργία Ηλιοπούλου. Μετά τις απαιτούμενες συνεντεύξεις για την κατοχύρωση της θέσης, η Εύη Τσέκου προσλαμβάνεται με τα καθήκοντα της γραμματέως. 

Το 2004, η κυρία Ηλιοπούλου αναλαμβάνει καθήκοντα διευθύνουσας συμβούλου στον Οργανισμό Προώθησης Ελληνικού Πολιτισμού (ΟΠΕΠ). Ακολούθως, τον Ιούλιο του 2004 προσλαμβάνει την Εύη Τσέκου ως γραμματέα της στο προσωπικό της γραφείο, αφού διέθετε όλα τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα. Εκεί έγινε και η πρώτη, μοιραία κατά πολλούς, συνάντηση του Χρήστου Ζαχόπουλου με την Τσέκου... Είναι δύσκολο, ωστόσο, να προσδιοριστεί πότε ακριβώς το 2004 ξεκίνησε το ειδύλλιο μεταξύ τους, αλλά σίγουρα εντάθηκε μετά το 2005, όταν ξεκίνησε να εργάζεται στο ΥΠ.ΠΟ.

Και αυτό, όντας σε διάσταση με την σύζυγό του, Πέρσα. «Εκτός από την Τσέκου είχε άλλους δυο δεσμούς. Με μια αρχαιολόγο και μια από τις ιέρειες της Ολυμπιακής φλόγας του 2004», αποκαλύπτει άνθρωπος που συνεργαζόταν τότε μαζί του και συνεχίζει: «Η Τσέκου ζήλεψε. Από την άλλη, ο Χρήστος είχε ένα κόμπλεξ με την εμφάνισή του, καθότι ήταν πολύ παχύς. Η ανασφάλεια της εικόνας του ήταν κάτι που του αφαιρούσε πόντους από την αυτοπεποίθηση του. Μόλις πήγε στο υπουργείο, οι γυναίκες τον πλησίαζαν και το διασκέδαζε».

Πέρα από τη ζήλια, όμως, τη σχέση τους επηρέασε και ένας διαγωνισμός μονιμοποίησης υπαλλήλων του Υπουργείου, που δεν έληξε θετικά για την Τσέκου, αφού προκρίθηκαν πρόσωπα με ισχυρότερη σύνδεση με τη Νέα Δημοκρατία. Θεώρησε ότι ο Γενικός την εξαπάτησε, γιατί της είχε πει ότι ήταν βέβαιη η μονιμοποίηση της. Στο μεταξύ, είχε καταγράψει με κρυφή κάμερα την τελευταία τους... συνάντηση, στις 19 Οκτωβρίου 2007. 

Το DVD που τους «έκαψε» όλους

Έτσι, η πρώην συμβασιούχος αποφάσισε να κινηθεί σε διάφορα ΜΜΕ τον Νοέμβριο του 2007, συνοδεία του δικηγόρου της, Χρήστου Νικολουτσόπουλου, καταγγέλλοντας τον στημένο διαγωνισμό του Υπουργείου Πολιτισμού, ενώ είχε στην κατοχή της και το «ροζ» βίντεο. Το περιεχόμενο αυτού έμαθαν οι εργαζόμενοι του Mega, ιδίως οι παρουσιαστές ειδήσεων Όλγα Τρέμη και Βίκτωρ Βλαχογιάννης. Ωστόσο, δεν ενδιαφέρθηκαν περαιτέρω για τα όσα μαρτυρούσε η Τσέκου, πράγμα που έκανε μέρες αργότερα η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα». 

Στα μέσα Δεκεμβρίου 2007, και υπ'ευθύνη του τότε συνιδιοκτήτη της εφημερίδας Θέμου Αναστασιάδη και του διευθυντή της εφημερίδας, Γιάννη Μακρυγιάννη, φροντίζουν να φτάσει αντίγραφο του βίντεο, σε DVD, στον Γιάννη Ανδριανό, πολύ στενό συνεργάτη του Κώστα Καραμανλή. Στιγμιότυπα του βίντεο, δημοσιεύονται στην έκδοση της εφημερίδας στις 13 Ιανουαρίου 2008 (όπως βλέπετε παρακάτω). 

(φώτο: από το επίμαχο πρωτοσέλιδο της 13ης Ιανουαρίου 2008)

Η γνωστοποίηση του βίντεο στους ανθρώπους της Κυβέρνησης ανάγκασε τον Ζαχόπουλο να υποβάλει την παραίτηση του στις 19 Δεκεμβρίου, ενώ στις 20 αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει από το μπαλκόνι του διαμερίσματος του, στην οδό Καρνεάδου, στο Κολωνάκι, επειδή δεν άντεχε το σκηνικό διαπόμπευσής του.

Για την κατοχή του παράνομου - βάσει νόμου - υλικού, Τσέκου και Νικολουτσόπουλος οδηγήθηκαν στη φυλακή (ο δεύτερος για συνέργεια στη γνωστοποίηση του υλικού σε Μέσα Ενημέρωσης: αργότερα, στις 26 Δεκεμβρίου 2007, επιχείρησε να αυτοκτονήσει στη λεωφόρο Ποσειδώνος αλλά αποτυχημένα), αλλά αποφυλακίστηκαν τον Ιούλιο του 2008. Μάλιστα η πρώτη δηλώνει μετανιωμένη συγκεκριμένα για την πράξη της βιντεοσκόπησης. 

Η ιστορία με το περιεχόμενο του DVD είχε κι άλλες συνέπειες: Μάκης Τριανταφυλλόπουλος και Θέμος Αναστασιάδης, που ήταν συνιδιοκτήτες της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» έλυσαν τη συνεργασία τους στις 14 Ιανουαρίου 2008, με τον πρώτο να αποχωρεί επικαλούμενος προδοσία και καταπάτηση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, με την μη ενημέρωση του Ζαχόπουλου από τον Θέμο για το υλικό που αυτός σκόπευε να μοιράσει στην Κυβέρνηση.

Επιπλέον προκάλεσε και την προσωρινή διακοπή σχέσεων της Όλγας Τρέμη με τον δημοσιογράφο Δημήτρη Καμπουράκη, ο οποίος σε συνομιλία του με τον Στέφανο Χίο - που μαγνητοφώνησε ο Χίος - ανέφερε μετά παρρησίας ότι η Τρέμη γνώριζε το υλικό του DVD, ενώ έκανε λεπτομερή περιγραφή των όσων έλεγε και έκανε - εκτός της συνουσίας - ο Ζαχόπουλος σε αυτό.

Η κατάληξη ενός απίστευτου σκανδάλου

Μπορεί να θεωρήθηκε από πολλούς εκβιασμός η κίνηση της Εύης Τσέκου να βιντεοσκοπήσει την συνεύρεση της με τον τέως Γενικό. Ωστόσο, όχι απλώς αθωώθηκε οριστικά το 2014 για την κατηγορία της κατοχής ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων (κοινώς, του περιβόητου DVD), αλλά έπεσε θύμα εκμετάλλευσης και από τον Ζαχόπουλο, ο οποίος σαφώς υπέπεσε σε κατάχρηση εξουσίας, καθώς και από σύσσωμη τη Νέα Δημοκρατία, αλλά και από τον - εκλιπόντα - Θέμο Αναστασιάδη, ο οποίος σε πλήρη συνεννόηση με τον Νικολουτσόπουλο, έβγαλε αμέσως αντίγραφο του DVD, με την Τσέκου να μη γνωρίζει τίποτα.

Ήταν η πιο ζημιωμένη (ηθικά) από όλους τους εμπλεκομένους στην υπόθεση. 

Γιατί ο Χρήστος Ζαχόπουλος κυκλοφορεί και πάλι με σχετική άνεση, έστω κι αν μετά την απόπειρα αυτοκτονίας έζησε δύσκολα χρόνια... μάλιστα τον Νοέμβριο του 2021, όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο, ήταν προσκεκλημένος του Δημάρχου Ευόσμου, για να μιλήσει για τον πολιτισμό της περιοχής. Παράλληλα, ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, μαζί με τη σύζυγό του, Πέρσα, με την οποία δε χώρισε ποτέ τελικά. 

Ο Χρήστος Νικολουτσόπουλος ανέκαμψε, μετά την απόπειρα αυτοκτονίας και την προσωρινή φυλάκιση του, και στις αρχές του 2009 εξεβίασε 120 καθαρίστριες σε Μαγνησία και Λάρισα, των οποίων την νομική κάλυψη και μονιμοποίηση είχε αναλάβει το γραφείο του, να τού καταβάλλουν 4.400 περίπου Ευρώ ως νομικά έξοδα. 

Ο Θέμος Αναστασιάδης συνέχισε, ως τον θάνατο του, το 2019, να εκδίδει την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», έστω κι αν από το 2014 ζούσε μόνιμα στην Ελβετία με την οικογένειά του. Χωρίς τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, φυσικά, του οποίου η εξέλιξη στα Μέσα Ενημέρωσης ακολούθησε πτωτική πορεία. 

Ο Δημήτρης Καμπουράκης εξακολουθεί να παρουσιάζει πρωινές εκπομπές, από τη φετινή σεζόν (2022-23) θα είναι στον Τ/Σ Open.

ΥΓ. Αν η υπόθεση αυτή ξεσπούσε εν έτει 2022, και με το κίνημα #me_too να είναι σε εξέλιξη, σίγουρα η Εύη Τσέκου θα έβρισκε ευκολότερα και συντομότερα δικαίωση, τουλάχιστον στη συνείδηση του κόσμου. 

Headhunter's Throwbacks, μέρος 1ο: Ποια η αλήθεια για τον Σταύρο Βρέντζο;

Το Headhunter, μετά από μία καλοκαιρινή παύση, επιστρέφει για τον Αύγουστο, με μια σειρά από αναδρομές σε υποθέσεις που απασχόλησαν τη δικαιοσύνη και την κοινή γνώμη, αλλά η αλήθεια δεν αποκαλύφθηκε επί της ουσίας ποτέ.

Στο σημερινό μας άρθρο: ήταν ο τέως (και εκλιπών, από το 2017) βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στο Ηράκλειο Κρήτης, Σταύρος Βρέντζος, συμμέτοχος στη διεξαγωγή βασανιστηρίων επί δικτατορίας Παπαδόπουλου; Ήταν βάσιμες οι κατηγορίες 7 αντιστασιακών εκείνης της περιόδου, καθώς και του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, ή υπήρχε πολιτική σκοπιμότητα πίσω από αυτές, εις βάρος του βουλευτή; Ευθύς αμέσως οι απαντήσεις...

Η κατηγορία από τους πρώην πολιτικούς κρατουμένους

Ας θέσουμε επί τάπητος την όλη κατάσταση... 

Ήταν βράδυ Πέμπτης 4ης Μαρτίου 2004, λίγες μέρες πριν από τις εθνικές εκλογές της 7ης Μαρτίου, και ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος παρουσίαζε θέμα για τον τότε βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Σταύρο Βρέντζο, στην εκπομπή του στον Τ/Σ Alter, «Ζούγκλα». Αφορμή, η καταγγελία 7 αντιστασιακών επί Χούντας ότι ο πρώην βουλευτής ήταν ένας εκ των βασανιστών τους. Μια καταγγελία που είχε αποσταλεί και στα κόμματα της τότε Βουλής (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ, Συνασπισμός) και στο εξωκοινοβουλευτικό ΔΗΚΚΙ, του Δημήτρη Τσοβόλα. Περιττό να αναφέρουμε πόσο απασχόλησε τα κόμματα... 

Οι εν λόγω αντιστασιακοί της περιόδου 1967-1974, Στέλιος Καλαϊτζής, Παναγιώτης Πουλόπουλος, Κώστας Χριστόπουλος, Γιάννης Αλεξάκης, Δημήτρης Προβατάς, Βασίλης Γκόγκογλου και Λεωνίδας Ψεμματίκας, στα τέλη του 1967 είχαν οδηγηθεί, μετά από σύντομο χρονικό διάστημα κράτησης στη Νέα Σάντα Κιλκίς, στις Στρατιωτικές Φυλακές Θεσσαλονίκης (Επταπύργιο ή Κάστρα, όπως αποκαλούνται σήμερα). 

(φώτο: θέαση του Επταπυργίου Θεσσαλονίκης από ψηλά, πηγή: voria.gr) 

Στο πρόσωπο του Σταύρου Βρέντζου, ο οποίος είχε ανέβει στη Θεσσαλονίκη για σπουδές στην Στρατιωτική Ιατρική, αλλά βρέθηκε κρατούμενος από τη Χούντα για εξύβριση του Βασιλιά Κωνσταντίνου, οι καταγγέλλοντες αναγνωρίζουν έναν από τους ανθρώπους που, αν και κρατούμενοι, έδιναν διαταγές για βασανισμό άλλων πολιτικών κρατουμένων, που δεν είχαν προνομιακή μεταχείριση και σχέσεις με τη Διεύθυνση των Φυλακών ή κάποιο «αξίωμα» εντός των φυλακών, όπως αυτό του γραφιά (σ.σ. γραφιάς ήταν, σύμφωνα με πληροφορίες, ο Βρέντζος). 

Επίσης τον χαρακτηρίζουν σαδιστή, καθώς απολάμβανε, όπως αναφέρουν, το θέαμα των βασανισμών, που όμως γίνονταν συγκεκριμένες μέρες και ώρες, για να μην αντιληφθούν τις πληγές των κρατουμένων οι συγγενείς τους στο επισκεπτήριο, που γινόταν δις ανά εβδομάδα. (περισσότερα από την καταγγελία, ΕΔΩ) 

Η ουσία, λοιπόν, είναι αυτή: ακόμα και αν ο εκλιπών οδηγήθηκε στη φυλακή, άρα είχε ένα θεωρητικό άλλοθι αντίστασης στο καθεστώς των Συνταγματαρχών, αυτό δεν αναιρεί την ενεργό συμμετοχή του στον συντονισμό των βασανιστηρίων... γεγονός που πληροφορήθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1974 από πρωτοσέλιδο της μεταπολιτευτικής έκδοσης της εφημερίδας «Αυγή» και τον έθεσε εκτός ψηφοδελτίων ΠΑΣΟΚ, κάτι που δεν έπραξε ο Κώστας Σημίτης το 1996 και το 2000.

Προς επίρρωσιν: το άρθρο του Στυλιανού Παττακού 

Την Κυριακή 7 Μαρτίου του 2004, ανήμερα των εθνικών εκλογών, ο Στυλιανός Παττακός, αντιπρόεδρος της δικτατορικής κυβέρνησης Παπαδόπουλου, έγραψε ένα άρθρο στο φύλλο «Ελεύθερος Κόσμος», που ανήκε στη Χρυσή Αυγή, με το οποίο επιβεβαίωνε τη συμμετοχή του Βρέντζου στην οργάνωση των βασανιστηρίων, αλλά και την επίκληση - από τον εκλιπόντα- της φυλάκισης ως δείγματος αντιστασιακής δράσης. 

Η απάντηση Βρέντζου και οι αντιφάσεις των δικαστηρίων 

Ο κατηγορηθείς, στις πρώτες του δηλώσεις μετά την ανάδειξη της υπόθεσης από την εκπομπή του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, τόνισε πως έχει «στηθεί μια σκευωρία σε βάρος μου σε στόχο την πολιτική και ηθική μου εξόντωση αλλά και με στόχο το ΠΑΣΟΚ για να υποστεί ζημιά στις εκλογές και να ωφεληθούν άλλα κόμματα» κι ότι προέρχεται από οικογένεια αριστερών πολιτικών πεποιθήσεων.

Προς αυτή την κατεύθυνση, μήνυσε τον γνωστό παρουσιαστή και ιδιαίτερα τους δύο από τους 7 αγωνιστές, Πουλόπουλο και Αλεξάκη, αξιώνοντας από καθέναν 2 εκατομμύρια ευρώ. 

Η μήνυση εκδικάστηκε τόσο σε ποινικά, όσο και σε αστικά δικαστήρια. Τα ποινικά αθώωσαν δις την πλευρά των κρατουμένων αγωνιστών: πρώτα το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθήνας, το 2007, και στη συνέχεια, κατόπιν έφεσης του βουλευτή, η υπόθεση εκδικάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2011 στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθήνας, όπου αθωώθηκαν αυτή τη φορά και οι 7 πρώην κρατούμενοι επί Χούντας, και ο Τριανταφυλλόπουλος. 

Στα αστικά δικαστήρια, όμως, υπήρξε διαφορετική αντιμετώπιση της υπόθεσης. Στο Δικαστικό Μέγαρο Ηρακλείου εκδικάστηκε η υπόθεση τον Οκτώβριο του 2005, όπου μέσα σε ένα καθεστώς πρωτόγνωρης βίας - οι αντιστασιακοί Χριστόπουλος και Πουλόπουλος δέχθηκαν σωματική επίθεση από άνδρες που φρουρούσαν τον Σταύρο Βρέντζο και χρειάστηκε να οδηγηθούν επειγόντως σε νοσοκομείο - αποφασίστηκε η αθώωση του τέως βουλευτή και η καταβολή προστίμου 700.000€ από τον σταθμό και τους εναγομένους.

(από σχόλιο του αντιστασιακού Γιάννη Αλεξάκη, σχετικά με τη δίκη του Οκτωβρίου του 2005, στο ιστολόγιο «Αξιολόγηση Βουλευτών» του Κ. Δρανδάκη) 

Μετά από αυτή την μεγάλη αντίφαση των δικαστηρίων, προέκυψε άλλη μία: στο Εφετείο Πειραιά, όπου εκδικάστηκε για τελευταία φορά αυτή η δικαστική διαμάχη το 2012, είχαμε εκ νέου αθώωση των εναγομένων στο ποινικό σκέλος, αλλά αποφασίστηκε ταυτόχρονα η επιβολή προστίμου 100.000€ από τους εναγομένους: τα 80.000€ θα τα κάλυπτε το Alter Channel, που όμως... είχε σταματήσει τη λειτουργία του! 

Μια υπόθεση που έχει γράψει ιστορία... για τελείως διαφορετικό λόγο 

Συνήγορος του καταγγελλόμενου ήταν ο Αλέξης Κούγιας, ο οποίος εξακολουθεί ως σήμερα να μένει στην επικαιρότητα. Ο γνωστός ποινικολόγος (όπως και η τότε σύζυγος του, Εύη Βατίδου, που μάθαινε τότε πώς καλούν το 100: αυτό αποτέλεσε αφορμή σάτιρας για τον Γιώργο Μητσικώστα) αποτελεί την αιτία που θυμούνται οι περισσότεροι τη συγκεκριμένη υπόθεση: είχε εισβάλει στο Alter πηδώντας τα κάγκελα της εξωτερικής πόρτας του σταθμού, ενώ λίγο αργότερα διαπληκτίστηκε με τον διευθυντή ενημέρωσης του σταθμού, Κοσμά Σφαέλο, και με τον υπάλληλο ασφαλείας που φύλασσε την είσοδο του στούντιο της «Ζούγκλας», γιατί δεν τον άφηναν να εισέλθει. 

Αφορμή για αυτό το σκηνικό, σύμφωνα με τον δικηγόρο, ήταν το γεγονός ότι δεν τον άφηναν να υπερασπιστεί τηλεφωνικά τον εντολέα του στην εκπομπή. Σίγουρα, όμως, αυτό δεν ήταν λόγος να επιτίθεται λεκτικά σε πολλούς από τους καλεσμένους αυτής, όταν εισήλθε με τη βία στο πλατό. 

Η στάση της ελληνικής πολιτικής σκηνής 

Θα κλείσουμε το αποψινό μας άρθρο με κάποιες σκέψεις που έχουν δημιουργηθεί, κατόπιν ενός περίπου μήνα έρευνας:

Μόνο εκνευρισμό προκαλεί η στάση στελεχών της Αριστεράς, το 1974, που είχαν ζητήσει από πολλά θύματα του τέως βουλευτή να αποσύρουν τις καταγγελίες τους για να «μη βγει η Δεξιά». Με όποιο κόστος στην πολιτική ζωή της Ελλάδας, έπρεπε να υπερασπιστούν το δημοσίευμα της εφημερίδας «Αυγή» και τους καταγγέλλοντες τα βασανιστήρια, αν ήθελαν την κάθαρση της Ελλάδας από το πρότερο καθεστώς της, όπως ευαγγελίζονταν. 

Επίσης αν ήθελε να προσφέρει πραγματικά έργο στην κοινωνία ο Σταύρος Βρέντζος, αποδεικνύοντας μεταμέλεια για τις κολάσιμες πράξεις του στις φυλακές του Επταπυργίου, θα μπορούσε να το προσφέρει αποκλειστικά υπηρετώντας την επιστήμη του: ας μην ξεχνάμε ότι ήταν ιατρός. Δεν ήταν απαραίτητο να διεκδικήσει την ψήφο των Ηρακλειωτών, επικαλούμενος μάλιστα «αγωνιστικές περγαμηνές».

Μέσα από όλα τα παραπάνω, λοιπόν, προκύπτει η αλήθεια για τη συγκεκριμένη υπόθεση, κατόπιν κοπιώδους έρευνας και πολύωρης συναλήθευσης στοιχείων... όσο δύσκολο κι αν είναι να την πιστέψουμε, αυτή είναι.