Headhunter's Throwbacks, μέρος 2ο: Υπόθεση Ζαχόπουλου: Εκβιασμός ή... κάτι άλλο;

Ήταν Δεκέμβριος του 2007, όταν η πολιτική ζωή στην Ελλάδα χαρακτηρίστηκε από ένα σκάνδαλο σεξουαλικού χαρακτήρα, που ενέπλεκε την τότε κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή.

Ο τότε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού, Χρήστος Ζαχόπουλος, βρέθηκε να πρωταγωνιστεί σε ένα «ροζ» βίντεο, στο οποίο καταγραφόταν η συνεύρεση του με την τότε συμβασιούχο του Υπουργείου, Εύη Τσέκου. Σχεδόν όλα τα ΜΜΕ έσπευσαν να την κατηγορήσουν για εκβιασμό του Ζαχόπουλου. Όμως ποια ήταν η αλήθεια που έκρυβαν επιμελώς; 

Μία υπόθεση εργασιακής εκμετάλλευσης ανοίγεται μπροστά μας, όπως σωστά την αναφέρει η τέως συμβασιούχος στο βιβλίο της, «202» , όσες και οι μέρες που έμεινε στη φυλακή. 

(φώτο: το βιβλίο της Εύης Τσέκου, όπως κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2008, από την εφημερίδα Real News) 

Η πορεία Ζαχόπουλου προς τα υψηλά πατώματα της πολιτικής 

Ο Χρήστος Ζαχόπουλος δεν βρέθηκε τυχαία στη θέση αυτή, αν και η πορεία του στην αρχή δεν το προμήνυε.

Όντας απόφοιτος του Τμήματος Αρχαιολογίας και Ιστορίας Τέχνης του ΑΠΘ, το 1977 ξεκίνησε να διδάσκει στη μέση εκπαίδευση στη Θεσσαλονίκη, την πόλη όπου γεννήθηκε το 1953, κάτι που συνεχίστηκε ως το 1997.

Η προσωπική του γνωριμία με τον Κώστα Καραμανλή και τη σύζυγό του, Νατάσα Παζαΐτη, τον οδήγησε στην ανάδειξη του σε Γραμματέα Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας το 1997, όταν ο Καραμανλής είχε πλέον αναδειχθεί αρχηγός της παράταξης, ενώ τον Μάρτιο του 2004 - όταν ο τελευταίος έγινε Πρωθυπουργός - ο Ζαχόπουλος ανέλαβε τη θέση Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού, έχοντας πτυχίο που ανταποκρινόταν στις τυπικές απαιτήσεις της θέσης. 

(φώτο: Καραμανλής, Παζαΐτη και Ζαχόπουλος σε κοινή πολιτική εμφάνιση. Πίσω από τον Καραμανλή, Πέτρος Τατούλης και Γιάννης Ανδριανός) 

Ως αντάλλαγμα, ο μετέπειτα Γενικός μεσολάβησε ώστε η κύρια Παζαΐτη, η οποία διέθετε πτυχίο Παιδαγωγικών στην Προσχολική Ηλικία από το 2000, να ενταχθεί στην Ιατρική του ΑΠΘ (με το οποίο αυτός δεν έπαψε ποτέ, μετά την αποφοίτηση του, να διατηρεί σχέσεις), να πάρει πτυχίο, αλλά και διδακτορικό σε «χρόνο μηδέν». Επίσης φέρεται να επιμελήθηκε φιλολογικώς την διδακτορική της διατριβή, αλλά αυτό ακούγεται σε επίπεδο φημολογίας. 

Η γνωριμία και η σχέση με την Εύη Τσέκου

Καλοκαίρι του 2003. Η Εύη Τσέκου, πριν καν προσληφθεί στο Υπουργείο, αναζητά εργασία μέσω αγγελιών και κάποια στιγμή βλέπει αγγελία της εταιρείας Λάβρυς, η οποία αναζητεί συνεργάτες. Η εταιρεία ασχολείται με διοργανώσεις Πολιτιστικών Εκδηλώσεων και ανήκε τότε στην Γεωργία Ηλιοπούλου. Μετά τις απαιτούμενες συνεντεύξεις για την κατοχύρωση της θέσης, η Εύη Τσέκου προσλαμβάνεται με τα καθήκοντα της γραμματέως. 

Το 2004, η κυρία Ηλιοπούλου αναλαμβάνει καθήκοντα διευθύνουσας συμβούλου στον Οργανισμό Προώθησης Ελληνικού Πολιτισμού (ΟΠΕΠ). Ακολούθως, τον Ιούλιο του 2004 προσλαμβάνει την Εύη Τσέκου ως γραμματέα της στο προσωπικό της γραφείο, αφού διέθετε όλα τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα. Εκεί έγινε και η πρώτη, μοιραία κατά πολλούς, συνάντηση του Χρήστου Ζαχόπουλου με την Τσέκου... Είναι δύσκολο, ωστόσο, να προσδιοριστεί πότε ακριβώς το 2004 ξεκίνησε το ειδύλλιο μεταξύ τους, αλλά σίγουρα εντάθηκε μετά το 2005, όταν ξεκίνησε να εργάζεται στο ΥΠ.ΠΟ.

Και αυτό, όντας σε διάσταση με την σύζυγό του, Πέρσα. «Εκτός από την Τσέκου είχε άλλους δυο δεσμούς. Με μια αρχαιολόγο και μια από τις ιέρειες της Ολυμπιακής φλόγας του 2004», αποκαλύπτει άνθρωπος που συνεργαζόταν τότε μαζί του και συνεχίζει: «Η Τσέκου ζήλεψε. Από την άλλη, ο Χρήστος είχε ένα κόμπλεξ με την εμφάνισή του, καθότι ήταν πολύ παχύς. Η ανασφάλεια της εικόνας του ήταν κάτι που του αφαιρούσε πόντους από την αυτοπεποίθηση του. Μόλις πήγε στο υπουργείο, οι γυναίκες τον πλησίαζαν και το διασκέδαζε».

Πέρα από τη ζήλια, όμως, τη σχέση τους επηρέασε και ένας διαγωνισμός μονιμοποίησης υπαλλήλων του Υπουργείου, που δεν έληξε θετικά για την Τσέκου, αφού προκρίθηκαν πρόσωπα με ισχυρότερη σύνδεση με τη Νέα Δημοκρατία. Θεώρησε ότι ο Γενικός την εξαπάτησε, γιατί της είχε πει ότι ήταν βέβαιη η μονιμοποίηση της. Στο μεταξύ, είχε καταγράψει με κρυφή κάμερα την τελευταία τους... συνάντηση, στις 19 Οκτωβρίου 2007. 

Το DVD που τους «έκαψε» όλους

Έτσι, η πρώην συμβασιούχος αποφάσισε να κινηθεί σε διάφορα ΜΜΕ τον Νοέμβριο του 2007, συνοδεία του δικηγόρου της, Χρήστου Νικολουτσόπουλου, καταγγέλλοντας τον στημένο διαγωνισμό του Υπουργείου Πολιτισμού, ενώ είχε στην κατοχή της και το «ροζ» βίντεο. Το περιεχόμενο αυτού έμαθαν οι εργαζόμενοι του Mega, ιδίως οι παρουσιαστές ειδήσεων Όλγα Τρέμη και Βίκτωρ Βλαχογιάννης. Ωστόσο, δεν ενδιαφέρθηκαν περαιτέρω για τα όσα μαρτυρούσε η Τσέκου, πράγμα που έκανε μέρες αργότερα η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα». 

Στα μέσα Δεκεμβρίου 2007, και υπ'ευθύνη του τότε συνιδιοκτήτη της εφημερίδας Θέμου Αναστασιάδη και του διευθυντή της εφημερίδας, Γιάννη Μακρυγιάννη, φροντίζουν να φτάσει αντίγραφο του βίντεο, σε DVD, στον Γιάννη Ανδριανό, πολύ στενό συνεργάτη του Κώστα Καραμανλή. Στιγμιότυπα του βίντεο, δημοσιεύονται στην έκδοση της εφημερίδας στις 13 Ιανουαρίου 2008 (όπως βλέπετε παρακάτω). 

(φώτο: από το επίμαχο πρωτοσέλιδο της 13ης Ιανουαρίου 2008)

Η γνωστοποίηση του βίντεο στους ανθρώπους της Κυβέρνησης ανάγκασε τον Ζαχόπουλο να υποβάλει την παραίτηση του στις 19 Δεκεμβρίου, ενώ στις 20 αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει από το μπαλκόνι του διαμερίσματος του, στην οδό Καρνεάδου, στο Κολωνάκι, επειδή δεν άντεχε το σκηνικό διαπόμπευσής του.

Για την κατοχή του παράνομου - βάσει νόμου - υλικού, Τσέκου και Νικολουτσόπουλος οδηγήθηκαν στη φυλακή (ο δεύτερος για συνέργεια στη γνωστοποίηση του υλικού σε Μέσα Ενημέρωσης: αργότερα, στις 26 Δεκεμβρίου 2007, επιχείρησε να αυτοκτονήσει στη λεωφόρο Ποσειδώνος αλλά αποτυχημένα), αλλά αποφυλακίστηκαν τον Ιούλιο του 2008. Μάλιστα η πρώτη δηλώνει μετανιωμένη συγκεκριμένα για την πράξη της βιντεοσκόπησης. 

Η ιστορία με το περιεχόμενο του DVD είχε κι άλλες συνέπειες: Μάκης Τριανταφυλλόπουλος και Θέμος Αναστασιάδης, που ήταν συνιδιοκτήτες της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» έλυσαν τη συνεργασία τους στις 14 Ιανουαρίου 2008, με τον πρώτο να αποχωρεί επικαλούμενος προδοσία και καταπάτηση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, με την μη ενημέρωση του Ζαχόπουλου από τον Θέμο για το υλικό που αυτός σκόπευε να μοιράσει στην Κυβέρνηση.

Επιπλέον προκάλεσε και την προσωρινή διακοπή σχέσεων της Όλγας Τρέμη με τον δημοσιογράφο Δημήτρη Καμπουράκη, ο οποίος σε συνομιλία του με τον Στέφανο Χίο - που μαγνητοφώνησε ο Χίος - ανέφερε μετά παρρησίας ότι η Τρέμη γνώριζε το υλικό του DVD, ενώ έκανε λεπτομερή περιγραφή των όσων έλεγε και έκανε - εκτός της συνουσίας - ο Ζαχόπουλος σε αυτό.

Η κατάληξη ενός απίστευτου σκανδάλου

Μπορεί να θεωρήθηκε από πολλούς εκβιασμός η κίνηση της Εύης Τσέκου να βιντεοσκοπήσει την συνεύρεση της με τον τέως Γενικό. Ωστόσο, όχι απλώς αθωώθηκε οριστικά το 2014 για την κατηγορία της κατοχής ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων (κοινώς, του περιβόητου DVD), αλλά έπεσε θύμα εκμετάλλευσης και από τον Ζαχόπουλο, ο οποίος σαφώς υπέπεσε σε κατάχρηση εξουσίας, καθώς και από σύσσωμη τη Νέα Δημοκρατία, αλλά και από τον - εκλιπόντα - Θέμο Αναστασιάδη, ο οποίος σε πλήρη συνεννόηση με τον Νικολουτσόπουλο, έβγαλε αμέσως αντίγραφο του DVD, με την Τσέκου να μη γνωρίζει τίποτα.

Ήταν η πιο ζημιωμένη (ηθικά) από όλους τους εμπλεκομένους στην υπόθεση. 

Γιατί ο Χρήστος Ζαχόπουλος κυκλοφορεί και πάλι με σχετική άνεση, έστω κι αν μετά την απόπειρα αυτοκτονίας έζησε δύσκολα χρόνια... μάλιστα τον Νοέμβριο του 2021, όπως θα δείτε και στο παρακάτω βίντεο, ήταν προσκεκλημένος του Δημάρχου Ευόσμου, για να μιλήσει για τον πολιτισμό της περιοχής. Παράλληλα, ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, μαζί με τη σύζυγό του, Πέρσα, με την οποία δε χώρισε ποτέ τελικά. 

Ο Χρήστος Νικολουτσόπουλος ανέκαμψε, μετά την απόπειρα αυτοκτονίας και την προσωρινή φυλάκιση του, και στις αρχές του 2009 εξεβίασε 120 καθαρίστριες σε Μαγνησία και Λάρισα, των οποίων την νομική κάλυψη και μονιμοποίηση είχε αναλάβει το γραφείο του, να τού καταβάλλουν 4.400 περίπου Ευρώ ως νομικά έξοδα. 

Ο Θέμος Αναστασιάδης συνέχισε, ως τον θάνατο του, το 2019, να εκδίδει την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», έστω κι αν από το 2014 ζούσε μόνιμα στην Ελβετία με την οικογένειά του. Χωρίς τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, φυσικά, του οποίου η εξέλιξη στα Μέσα Ενημέρωσης ακολούθησε πτωτική πορεία. 

Ο Δημήτρης Καμπουράκης εξακολουθεί να παρουσιάζει πρωινές εκπομπές, από τη φετινή σεζόν (2022-23) θα είναι στον Τ/Σ Open.

ΥΓ. Αν η υπόθεση αυτή ξεσπούσε εν έτει 2022, και με το κίνημα #me_too να είναι σε εξέλιξη, σίγουρα η Εύη Τσέκου θα έβρισκε ευκολότερα και συντομότερα δικαίωση, τουλάχιστον στη συνείδηση του κόσμου. 

Headhunter's Throwbacks, μέρος 1ο: Ποια η αλήθεια για τον Σταύρο Βρέντζο;

Το Headhunter, μετά από μία καλοκαιρινή παύση, επιστρέφει για τον Αύγουστο, με μια σειρά από αναδρομές σε υποθέσεις που απασχόλησαν τη δικαιοσύνη και την κοινή γνώμη, αλλά η αλήθεια δεν αποκαλύφθηκε επί της ουσίας ποτέ.

Στο σημερινό μας άρθρο: ήταν ο τέως (και εκλιπών, από το 2017) βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στο Ηράκλειο Κρήτης, Σταύρος Βρέντζος, συμμέτοχος στη διεξαγωγή βασανιστηρίων επί δικτατορίας Παπαδόπουλου; Ήταν βάσιμες οι κατηγορίες 7 αντιστασιακών εκείνης της περιόδου, καθώς και του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, ή υπήρχε πολιτική σκοπιμότητα πίσω από αυτές, εις βάρος του βουλευτή; Ευθύς αμέσως οι απαντήσεις...

Η κατηγορία από τους πρώην πολιτικούς κρατουμένους

Ας θέσουμε επί τάπητος την όλη κατάσταση... 

Ήταν βράδυ Πέμπτης 4ης Μαρτίου 2004, λίγες μέρες πριν από τις εθνικές εκλογές της 7ης Μαρτίου, και ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος παρουσίαζε θέμα για τον τότε βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Σταύρο Βρέντζο, στην εκπομπή του στον Τ/Σ Alter, «Ζούγκλα». Αφορμή, η καταγγελία 7 αντιστασιακών επί Χούντας ότι ο πρώην βουλευτής ήταν ένας εκ των βασανιστών τους. Μια καταγγελία που είχε αποσταλεί και στα κόμματα της τότε Βουλής (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ, Συνασπισμός) και στο εξωκοινοβουλευτικό ΔΗΚΚΙ, του Δημήτρη Τσοβόλα. Περιττό να αναφέρουμε πόσο απασχόλησε τα κόμματα... 

Οι εν λόγω αντιστασιακοί της περιόδου 1967-1974, Στέλιος Καλαϊτζής, Παναγιώτης Πουλόπουλος, Κώστας Χριστόπουλος, Γιάννης Αλεξάκης, Δημήτρης Προβατάς, Βασίλης Γκόγκογλου και Λεωνίδας Ψεμματίκας, στα τέλη του 1967 είχαν οδηγηθεί, μετά από σύντομο χρονικό διάστημα κράτησης στη Νέα Σάντα Κιλκίς, στις Στρατιωτικές Φυλακές Θεσσαλονίκης (Επταπύργιο ή Κάστρα, όπως αποκαλούνται σήμερα). 

(φώτο: θέαση του Επταπυργίου Θεσσαλονίκης από ψηλά, πηγή: voria.gr) 

Στο πρόσωπο του Σταύρου Βρέντζου, ο οποίος είχε ανέβει στη Θεσσαλονίκη για σπουδές στην Στρατιωτική Ιατρική, αλλά βρέθηκε κρατούμενος από τη Χούντα για εξύβριση του Βασιλιά Κωνσταντίνου, οι καταγγέλλοντες αναγνωρίζουν έναν από τους ανθρώπους που, αν και κρατούμενοι, έδιναν διαταγές για βασανισμό άλλων πολιτικών κρατουμένων, που δεν είχαν προνομιακή μεταχείριση και σχέσεις με τη Διεύθυνση των Φυλακών ή κάποιο «αξίωμα» εντός των φυλακών, όπως αυτό του γραφιά (σ.σ. γραφιάς ήταν, σύμφωνα με πληροφορίες, ο Βρέντζος). 

Επίσης τον χαρακτηρίζουν σαδιστή, καθώς απολάμβανε, όπως αναφέρουν, το θέαμα των βασανισμών, που όμως γίνονταν συγκεκριμένες μέρες και ώρες, για να μην αντιληφθούν τις πληγές των κρατουμένων οι συγγενείς τους στο επισκεπτήριο, που γινόταν δις ανά εβδομάδα. (περισσότερα από την καταγγελία, ΕΔΩ) 

Η ουσία, λοιπόν, είναι αυτή: ακόμα και αν ο εκλιπών οδηγήθηκε στη φυλακή, άρα είχε ένα θεωρητικό άλλοθι αντίστασης στο καθεστώς των Συνταγματαρχών, αυτό δεν αναιρεί την ενεργό συμμετοχή του στον συντονισμό των βασανιστηρίων... γεγονός που πληροφορήθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1974 από πρωτοσέλιδο της μεταπολιτευτικής έκδοσης της εφημερίδας «Αυγή» και τον έθεσε εκτός ψηφοδελτίων ΠΑΣΟΚ, κάτι που δεν έπραξε ο Κώστας Σημίτης το 1996 και το 2000.

Προς επίρρωσιν: το άρθρο του Στυλιανού Παττακού 

Την Κυριακή 7 Μαρτίου του 2004, ανήμερα των εθνικών εκλογών, ο Στυλιανός Παττακός, αντιπρόεδρος της δικτατορικής κυβέρνησης Παπαδόπουλου, έγραψε ένα άρθρο στο φύλλο «Ελεύθερος Κόσμος», που ανήκε στη Χρυσή Αυγή, με το οποίο επιβεβαίωνε τη συμμετοχή του Βρέντζου στην οργάνωση των βασανιστηρίων, αλλά και την επίκληση - από τον εκλιπόντα- της φυλάκισης ως δείγματος αντιστασιακής δράσης. 

Η απάντηση Βρέντζου και οι αντιφάσεις των δικαστηρίων 

Ο κατηγορηθείς, στις πρώτες του δηλώσεις μετά την ανάδειξη της υπόθεσης από την εκπομπή του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, τόνισε πως έχει «στηθεί μια σκευωρία σε βάρος μου σε στόχο την πολιτική και ηθική μου εξόντωση αλλά και με στόχο το ΠΑΣΟΚ για να υποστεί ζημιά στις εκλογές και να ωφεληθούν άλλα κόμματα» κι ότι προέρχεται από οικογένεια αριστερών πολιτικών πεποιθήσεων.

Προς αυτή την κατεύθυνση, μήνυσε τον γνωστό παρουσιαστή και ιδιαίτερα τους δύο από τους 7 αγωνιστές, Πουλόπουλο και Αλεξάκη, αξιώνοντας από καθέναν 2 εκατομμύρια ευρώ. 

Η μήνυση εκδικάστηκε τόσο σε ποινικά, όσο και σε αστικά δικαστήρια. Τα ποινικά αθώωσαν δις την πλευρά των κρατουμένων αγωνιστών: πρώτα το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθήνας, το 2007, και στη συνέχεια, κατόπιν έφεσης του βουλευτή, η υπόθεση εκδικάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2011 στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθήνας, όπου αθωώθηκαν αυτή τη φορά και οι 7 πρώην κρατούμενοι επί Χούντας, και ο Τριανταφυλλόπουλος. 

Στα αστικά δικαστήρια, όμως, υπήρξε διαφορετική αντιμετώπιση της υπόθεσης. Στο Δικαστικό Μέγαρο Ηρακλείου εκδικάστηκε η υπόθεση τον Οκτώβριο του 2005, όπου μέσα σε ένα καθεστώς πρωτόγνωρης βίας - οι αντιστασιακοί Χριστόπουλος και Πουλόπουλος δέχθηκαν σωματική επίθεση από άνδρες που φρουρούσαν τον Σταύρο Βρέντζο και χρειάστηκε να οδηγηθούν επειγόντως σε νοσοκομείο - αποφασίστηκε η αθώωση του τέως βουλευτή και η καταβολή προστίμου 700.000€ από τον σταθμό και τους εναγομένους.

(από σχόλιο του αντιστασιακού Γιάννη Αλεξάκη, σχετικά με τη δίκη του Οκτωβρίου του 2005, στο ιστολόγιο «Αξιολόγηση Βουλευτών» του Κ. Δρανδάκη) 

Μετά από αυτή την μεγάλη αντίφαση των δικαστηρίων, προέκυψε άλλη μία: στο Εφετείο Πειραιά, όπου εκδικάστηκε για τελευταία φορά αυτή η δικαστική διαμάχη το 2012, είχαμε εκ νέου αθώωση των εναγομένων στο ποινικό σκέλος, αλλά αποφασίστηκε ταυτόχρονα η επιβολή προστίμου 100.000€ από τους εναγομένους: τα 80.000€ θα τα κάλυπτε το Alter Channel, που όμως... είχε σταματήσει τη λειτουργία του! 

Μια υπόθεση που έχει γράψει ιστορία... για τελείως διαφορετικό λόγο 

Συνήγορος του καταγγελλόμενου ήταν ο Αλέξης Κούγιας, ο οποίος εξακολουθεί ως σήμερα να μένει στην επικαιρότητα. Ο γνωστός ποινικολόγος (όπως και η τότε σύζυγος του, Εύη Βατίδου, που μάθαινε τότε πώς καλούν το 100: αυτό αποτέλεσε αφορμή σάτιρας για τον Γιώργο Μητσικώστα) αποτελεί την αιτία που θυμούνται οι περισσότεροι τη συγκεκριμένη υπόθεση: είχε εισβάλει στο Alter πηδώντας τα κάγκελα της εξωτερικής πόρτας του σταθμού, ενώ λίγο αργότερα διαπληκτίστηκε με τον διευθυντή ενημέρωσης του σταθμού, Κοσμά Σφαέλο, και με τον υπάλληλο ασφαλείας που φύλασσε την είσοδο του στούντιο της «Ζούγκλας», γιατί δεν τον άφηναν να εισέλθει. 

Αφορμή για αυτό το σκηνικό, σύμφωνα με τον δικηγόρο, ήταν το γεγονός ότι δεν τον άφηναν να υπερασπιστεί τηλεφωνικά τον εντολέα του στην εκπομπή. Σίγουρα, όμως, αυτό δεν ήταν λόγος να επιτίθεται λεκτικά σε πολλούς από τους καλεσμένους αυτής, όταν εισήλθε με τη βία στο πλατό. 

Η στάση της ελληνικής πολιτικής σκηνής 

Θα κλείσουμε το αποψινό μας άρθρο με κάποιες σκέψεις που έχουν δημιουργηθεί, κατόπιν ενός περίπου μήνα έρευνας:

Μόνο εκνευρισμό προκαλεί η στάση στελεχών της Αριστεράς, το 1974, που είχαν ζητήσει από πολλά θύματα του τέως βουλευτή να αποσύρουν τις καταγγελίες τους για να «μη βγει η Δεξιά». Με όποιο κόστος στην πολιτική ζωή της Ελλάδας, έπρεπε να υπερασπιστούν το δημοσίευμα της εφημερίδας «Αυγή» και τους καταγγέλλοντες τα βασανιστήρια, αν ήθελαν την κάθαρση της Ελλάδας από το πρότερο καθεστώς της, όπως ευαγγελίζονταν. 

Επίσης αν ήθελε να προσφέρει πραγματικά έργο στην κοινωνία ο Σταύρος Βρέντζος, αποδεικνύοντας μεταμέλεια για τις κολάσιμες πράξεις του στις φυλακές του Επταπυργίου, θα μπορούσε να το προσφέρει αποκλειστικά υπηρετώντας την επιστήμη του: ας μην ξεχνάμε ότι ήταν ιατρός. Δεν ήταν απαραίτητο να διεκδικήσει την ψήφο των Ηρακλειωτών, επικαλούμενος μάλιστα «αγωνιστικές περγαμηνές».

Μέσα από όλα τα παραπάνω, λοιπόν, προκύπτει η αλήθεια για τη συγκεκριμένη υπόθεση, κατόπιν κοπιώδους έρευνας και πολύωρης συναλήθευσης στοιχείων... όσο δύσκολο κι αν είναι να την πιστέψουμε, αυτή είναι. 

Το Headhunter στη Βαρυμπόμπη: Zoom στα καμένα της 3ης Αυγούστου 2021

Σε τρεις ημέρες, την ερχόμενη Τετάρτη (3/8), κλείνει ένας χρόνος από την καταστροφική πυρκαγιά στη Βόρεια Αττική, η οποία είχε ξεκινήσει από την περιοχή της Βαρυμπόμπης. Το Headhunter βρέθηκε εκεί το πρωί της περασμένης (29/7) Παρασκευής, για να καταγράψει εικόνες από την περιοχή, καθώς και να παρατηρήσει αν έχει αλλάξει κάτι σε αυτή μετά από μία ολόκληρη χρονιά.

Ας θυμηθούμε τι είχε συμβεί...

Ήταν περίπου τέσσερις το απόγευμα της Τρίτης, 3ης Αυγούστου του 2021, όταν οι φλόγες άρχισαν να καλύπτουν τη Βαρυμπόμπη, μία κοινότητα της Βόρειας Αττικής. Όπως καταγράφηκε στο πόρισμα των πραγματογνωμόνων της Πυροσβεστικής, τον Μάιο του 2022, η πύρινη λαίλαπα ξεκίνησε από έναν πυλώνα υψηλής τάσης του ΑΔΜΗΕ, στον οποίον υπήρχαν προβλήματα στη συντήρηση των μονωτήρων. Αυτός βρισκόταν 500 μέτρα από ένα γνωστό εστιατόριο της περιοχής, τον «Λεωνίδα». 

Αυτό, σε συνδυασμό με τις πολύ υψηλές θερμοκρασίες που επικρατούσαν εκείνη την ημέρα (40 βαθμοί Κελσίου), οδήγησε σε ταχεία ανάπτυξη το μέτωπο της φωτιάς, το οποίο κάλυψε στη συνέχεια το Ολυμπιακό Χωριό και τους Θρακομακεδόνες από δυτικά, ενώ κινήθηκε τόσο νοτιότερα, προς τις Αδάμες Κηφισίας, όσο και ανατολικότερα, προς Κρυονέρι και Άγιο Στέφανο.

(φώτο 2: και από την οδό Πυρακάνθου, που φαίνεται στη φωτογραφία, η φωτιά κατευθύνθηκε προς Θρακομακεδόνες)

Παρά το σχέδιο εκκένωσης της κοινότητας και τη μη ύπαρξη νεκρών, 100.000 στρέμματα πευκοδάσους στη Βαρυμπόμπη και γύρω από αυτήν παραδόθηκαν στις φλόγες. Επιπλέον, κάηκαν κατά το ήμισυ, κατά περιπτώσεις όμως και ολοσχερώς δεκάδες σπίτια και επιχειρήσεις. Ελάχιστες εκτάσεις, σαν από... θαύμα, ενώ είχε καεί καθετί ολόγυρά τους, έμειναν άθικτες (θα μιλήσουμε αργότερα στο άρθρο για αυτές).

Η ευθύνη για την απώλεια του ελέγχου της πύρινης λαίλαπας αποδόθηκε στις 3 Ιουνίου 2022, κατόπιν εισαγγελικής έρευνας, σε 107 (πρωτοφανής αριθμός κληθέντων, σύμφωνα με τον έμπειρο αστυνομικό συντάκτη, Βασίλη Λαμπρόπουλο) αξιωματικούς της Πυροσβεστικής, για λάθη και παραλείψεις τους. Τώρα, το αν η ευθύνη για την ανυπαρξία εναέριας επιτήρησης την 3η Αυγούστου 2021 αφορά την ίδια την ηγεσία της Πυροσβεστικής ή σχετίζεται με την έλλειψη εξοπλισμού, δεν είμαστε σε θέση να το γνωρίζουμε.

Τι κατέγραψε η κάμερα του «Η»

Στη Διασταύρωση Βαρυμπόμπης - διασταύρωση των λεωφόρων Ερυθραίας και Τατοΐου, που συνδέουν με Κηφισιά και Αχαρνές αντίστοιχα, όπως μπορείτε να παρατηρήσετε στο βίντεο, υπήρξε τους τελευταίους μήνες μία προσπάθεια αναδάσωσης από πλευράς του δήμου Αχαρνών, ωστόσο αυτή αφορά μόνο ένα πολύ μικρό τμήμα της καμένης γης.

Στις επιχειρήσεις που υπέστησαν σοβαρές ζημιές από την πυρκαγιά, ανήκουν και ο Ιππικός Όμιλος της Βαρυμπόμπης, ενώ το Κτήμα Δεξιώσεων Cavallari κάηκε ολότελα. Στα παράλογα της έρευνας, το γεγονός ότι το «Τατόι Club», χώρος αναψυχής για οικονομικά πολύ εύρωστες οικογένειες, καθώς και 2 επαύλεις επί της λεωφόρου Ερυθραίας, φαίνονται εντελώς απείραχτες από τη φωτιά, ενώ οτιδήποτε υπάρχει περιμετρικά αυτών, έχει μετατραπεί σε στάχτη.

Καίριο ερώτημα: μήπως υπήρξε ειδική μέριμνα για τις συγκεκριμένες εκτάσεις και για την προστασία τους διατέθηκαν, κατόπιν εντολής, μέσα πυρόσβεσης που θα μπορούσαν να διατεθούν στην κάλυψη της υπόλοιπης κοινότητας; Υπάρχει απάντηση σε αυτό;

Να σημειωθεί, επίσης, ότι η κατάσταση στο Κέντρο της Βαρυμπόμπης, από την οδό Χλόης και εφεξής, συγκριτικά με το πιο αραιοκατοικημένο υπόλοιπό της, φαντάζει καλύτερη. Συνομιλώντας με κατοίκους του Κέντρου, μάς δήλωσαν ότι έχουν προσπαθήσει πολύ να επαναφέρουν την εικόνα της περιοχής στα προ 2021 επίπεδα, και η αλήθεια είναι ότι η εικόνα της Πλατείας τούς δικαιώνει σε σημαντικό βαθμό.

(φώτο 3: από την κάτω πλευρά της Πλατείας Βαρυμπόμπης)

Σε γενικές γραμμές, όμως, δεν φαίνεται ότι έχει αλλάξει η κατάσταση προς το καλύτερο... Γιατί;

Υπάρχει ελπίδα στον ορίζοντα;

                                   

Αν και υπάρχει μία συγκρατημένη αισιοδοξία, αυτή ταυτίζεται με την πίστη για μία -όσο γίνεται- γρήγορη καταβολή αποζημιώσεων. Αυτό που καταγγέλλουν, όμως, οι περισσότεροι κάτοικοι είναι το γεγονός ότι χρειάζεται να περάσουν υπερβολικά πολλά στάδια για την είσπραξή τους.

Να δούμε, όμως, ποια είναι αυτά: αφού οι πυρόπληκτοι καταθέσουν οικοδομική μελέτη της καμένης έκτασης στο Ταμείο Αντιμετώπισης Φυσικών Καταστροφών, πρέπει μία ομάδα μηχανικών να επιθεωρήσει την έκταση.

Μετά χρειάζεται επίσκεψη μηχανικού για υδραυλική μελέτη αυτής, λόγω γειτνίασης του ρέματος Χελιδονούς με τη Βαρυμπόμπη, με την μελέτη να παραδίδεται στην Περιφέρεια. Χρειάζεται, βέβαια, επιπλέον έγκριση της Πολεοδομίας Αχαρνών και του Αρχιτεκτονικού Συμβουλίου, ούτως ώστε να εκδοθεί αποζημίωση στους πυροπαθείς, η οποία καλύπτεται κατά 8/10 από το Κράτος.

Το αν υπάρχει, λοιπόν, ελπίδα για τους πληγέντες, είναι πολύ σχετικό... όπως και το αν θα εισπράξουν την αποζημίωση. Προσέξτε: δεν έχει καταβληθεί ούτε σε έναν συμπολίτη μας αποζημίωση... έναν χρόνο μετά!

Ευχαριστίες

Το Headhunter ευχαριστεί τον Ραφαήλ Κλαριδόπουλο, φοιτητή του τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του ΕΚΠΑ, για τη στήριξη της αυτοψίας, τη σκηνοθεσία στα περισσότερα εκ των βίντεο και για την υπομονή που επέδειξε σε δύσκολες καιρικά συνθήκες για ρεπορτάζ. Η συμβολή του στην ολοκλήρωση της διαδικασίας ήταν πολύ σημαντική.

Υπόθεση Άρτικ: πίσω από ένα καλοδομημένο status

(φώτο 1: η Πλατεία του Νέου Κόσμου)

Η αποψινή (24/7) υπόθεση του Headhunter είχε εμφανιστεί στην επικαιρότητα φέτος, περί τα τέλη Φεβρουαρίου, καθώς συλλογικότητες του αντιεξουσιαστικού χώρου κόλλησαν φέιγ βολάν σε κεντρικούς δρόμους και πεζοδρόμους της περιοχής του Νέου Κόσμου σχετικά, όπως θα δείτε παρακάτω, με τα ατιμώρητα ατοπήματα ενός καθηγητή εικαστικών και διευθυντή καλλιτεχνικού φροντιστηρίου, που εκτείνονται σε διάστημα τουλάχιστον δύο ετών πίσω.

Το ρεπορτάζ αυτό θα αναδεικνυόταν από εδώ τον Μάρτιο, αλλά ελλείψει επαρκών στοιχείων αυτό δεν ήταν εφικτό. 

Στον τόπο... του μαρτυρίου

Αν και τα φέιγ βολάν έχουν πλέον ξηλωθεί, το blog μας πρόλαβε να καταγράψει ένα εξ αυτών.

(φώτο 2: φέιγ βολάν από τη γωνία των οδών Μάχης Αναλάτου και Οβρένοβιτς) 

Αναφερόμαστε στο καλλιτεχνικό φροντιστήριο Άρτικ, που βρισκόταν απέναντι από την Πλατεία Νέου Κόσμου, και έχει κλείσει από το 2020. Ήταν ένα από τα λίγα καλλιτεχνικά φροντιστήρια στην Αττική, ίσως και στην Ελλάδα. Στους βασικούς σκοπούς του ήταν η προετοιμασία μαθητών και μαθητριών για τις εξετάσεις των Πανελληνίων, στα μαθήματα του ελεύθερου και του γραμμικού σχεδίου. 

Πρόσωπο υπεράνω υποψίας 

Ο διευθυντής του Άρτικ; Ο Ευάγγελος Παπαποστόλου, πρόσωπο με εξαιρετικό βιογραφικό στον χώρο της ζωγραφικής και με σπουδές, μεταξύ άλλων, τόσο στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όσο και στο βρετανικό Middlesex University.

Εκατοντάδες έργα του έχουν γίνει και εξακολουθούν να γίνονται γνωστά στους εικαστικούς κύκλους αλλά και εκτός αυτών, μέσω του διαδικτύου.

Μαζί του, μάλιστα, έχουν συνεργαστεί και πολύ γνωστοί καλλιτέχνες. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η παραχώρηση των χώρων του Άρτικ στον Σωκράτη Μάλαμα και την Κλέλια Ρένεση, για τα γυρίσματα του βίντεο κλιπ του τραγουδιού τους «Έγια Έγια», το 2019. Θα γινόταν ποτέ αυτό, αν Ρένεση και Μάλαμας γνώριζαν τι συνέβαινε «πίσω από κλειστές πόρτες»; 

Η τακτική που φαίνεται ότι ακολουθείτο

Ο καταγγελλόμενος, σύμφωνα με μαρτυρίες θυμάτων, εκμεταλλευόταν τη θέση εξουσίας του ως καθηγητή και επεκαλείτο την ιδέα της απελευθέρωσης, ώστε να βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να παρενοχλεί σεξουαλικά, αρκετές φορές κατ΄εξακολούθηση, μαθήτριες του. Κατόρθωνε να συγχέει τα όρια εκπαιδευτικής - φιλικής σχέσης, οικοδομώντας σχέσεις εμπιστοσύνης με αυτές. 

Η υπέρβαση των ορίων ξεκινούσε με χυδαία φρασεολογία και ανοίκεια αγγίγματα. Η πρακτική που εφάρμοζε, ωστόσο, δεν περιοριζόταν σ΄αυτά: φέρεται να επινοούσε ασκήσεις κατά τις οποίες απομόνωνε μαθήτριές του, για να ζωγραφίζουν γυμνές σε αίθουσες όπου μόνο εκείνος είχε πρόσβαση. 

Την πρακτική του αυτή συμπλήρωνε με ψυχολογική κακοποίηση -να αναφέρουμε εδώ ότι ένα από τα μαθήματα με τα οποία εξασφάλισε εκπαιδευτική επάρκεια ο Ε.Π. ήταν η Ψυχολογία της Εκπαίδευσης, την οποία φαίνεται πως γνώριζε αρτίως- κάνοντάς τις να προσκολλώνται πάνω του σε κάθε πτυχή της ζωής τους, ακόμα και στην πιο προσωπική. Κύριο σημείο των λεγόμενων του ήταν ότι μόνο μαζί του μπορούσαν να αποδώσουν καλλιτεχνικά. 

(φώτο 3: το έργο του Παπαποστόλου, Dreams Are Stupid. Τι γίνεται, όμως, όταν τα όνειρα ξεφεύγουν από τον χαρακτηρισμό αυτόν, κι αποκτούν άλλες διαστάσεις;) 

Η πιο αποκρουστική καταγγελία 

Μια εκ των πρώην μαθητριών του, τον κατήγγειλε στις Αρχές για παιδεραστία που λάμβανε χώρα για πέντε συναπτά έτη, πριν κλείσει το Άρτικ.

Βάσει των όσων δήλωσε - και που, δυστυχώς, μόνο το Athens Indymedia έχει αναδείξει την υπόθεση της στο Διαδίκτυο, όπως συνάγεται από ενδελεχή έρευνα του γράφοντος - ο καταγγελλόμενος επέβαλε μυστικότητα της σχέσης, στο πλαίσιο της οποίας απαγόρευε στην κοπέλα να μιλά για τη σχέση που διατηρούσαν, ενώ η κοπέλα μπορούσε να χρησιμοποιεί μόνον ένα, διαφορετικό από το δικό της, κινητό και συγκεκριμένες εφαρμογές, ώστε να ελέγχει κι ότι τα μηνύματά τους διαγράφονταν (λειτουργία κρυπτογράφησης μηνυμάτων). 

Την είχε εγκλωβίσει έτσι σε μια σχέση στην οποία ο ίδιος φαίνεται πως είχε τον απόλυτο έλεγχο: την έκανε να νιώθει απόλυτα εξαρτημένη απ΄αυτόν οικονομικά, κοινωνικά - δεσμεύοντας την να δουλεύει και να μένει μαζί του κι αποκλείοντας την κοινωνικοποίησή της, ενώ όταν η κοπέλα προσπάθησε να απεμπλακεί, την απείλησε ότι θα τη διώξει απ΄το φροντιστήριό του, δύο μήνες πριν δώσει τις εξετάσεις της. 

Κι όλα αυτά, ενώ για τη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχουν φήμες περί ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης και συνακόλουθης έκτρωσης της πρώην μαθήτριας. Αν αληθεύει αυτό, τότε δεν μιλάμε απλώς για απάνθρωπη, κτηνώδη συμπεριφορά, αλλά για κάτι πολύ πιο ανατριχιαστικό. 

Αναγνωρίζουμε πραγματικά τους ανθρώπους γύρω μας; 

Δεν γίνεται να απαντήσουμε με τρόπο απόλυτο σε αυτό το ερώτημα. 

Ο εν λόγω καθηγητής (και τέως διευθυντής φροντιστηρίου) είχε μία καταξίωση στον χώρο του, κάτι που έκανε πολλούς συμπολίτες μας να εμπιστευτούν το μέλλον των παιδιών τους, που είχαν κλίση στη ζωγραφική και το σχέδιο, σε αυτόν. Και αρκετοί εξ αυτών εξαπατήθηκαν από την πρώτη εντύπωση.

Υπήρξαν άνθρωποι που παραξενεύτηκαν όταν είδαν το Άρτικ να κλείνει οριστικά. Εμείς δεν αντιμετωπίζουμε πλέον αυτό το γεγονός με περιέργεια. 

Αντιμετώπιζουμε με περιέργεια το ότι ο Ε.Π. συνεχίζει μέχρι και σήμερα να παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα σε υποψήφιους για την ΑΣΚΤ. Και η πιθανότητα να έχει αλλάξει η στάση του από το 2020 ως σήμερα, φαντάζει πολύ μικρή... 

Στιγμές τρόμου πίσω απ' τον Λόφο Στρέφη

Αίσθηση προκαλούν ορισμένες καταγγελίες γυναικών, τόσο κατοίκων της Νεάπολης της Αθήνας, όσο και περαστικών, ότι έπεσαν θύματα σεξουαλικών επιθέσεων την προηγούμενη εβδομάδα (μεταξύ 10 και 15 Ιουλίου), στη διασταύρωση των οδών Ιουστινιανού και Μιχαήλ Ψελλού. 

Σύμφωνα με πληροφορίες του Headhunter, τα περιστατικά λάμβαναν χώρα κατά κύριο λόγο τις μεσημβρινές ώρες, ενώ οι υπεύθυνοι για αυτή τη σειρά επιθέσεων, σύμφωνα με ένα από τα τρία - μέχρι τώρα γνωστά - θύματα, είναι τουλάχιστον τρεις.

Οι δράστες, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, είναι αλλοδαποί, ενώ είχαν πολύ καλή γνώση της ευρύτερης περιοχής, καθώς φαίνεται ότι διέμεναν σε σπίτι κοντά σε κατάληψη, στη βόρεια πλευρά των Εξαρχείων. 

Το σχέδιο δράσης 

Η επιλογή του σημείου δράσης δεν ήταν, όπως φαίνεται, τυχαία. Αρκετά κοντά σε αυτό βρίσκεται ο Λόφος του Στρέφη, ένα μέρος το οποίο, λόγω των πολλών μονοπατιών εντός του, καθώς και της μεγάλης έκτασης του, προσφέρει τη δυνατότητα εύκολης διαφυγής. Εκεί, οι φερόμενοι ως βιαστές έφταναν αφού πρώτα ανέβαιναν τα σκαλοπάτια της οδού Ψελλού. 

(φώτο: τα σκαλιά της οδού Μιχαήλ Ψελλού) 

Δύο από τις τρεις γυναίκες ανέφεραν ότι τα περιστατικά συνέβησαν την Παρασκευή 15 Ιουλίου. Το πρώτο, γύρω στις 4 το απόγευμα και το δεύτερο, λίγες ώρες αργότερα, περί τις 7 το απόγευμα. Υπήρξε, ωστόσο, κι ένα περιστατικό την Πέμπτη 14 Ιουλίου. 

Ο τρόπος με τον οποίον κινήθηκαν οι δράστες ήταν ίδιος: πρόκληση πνιγμού στο θύμα, από το λαιμό, μέχρι απώλειας των αισθήσεων. Η συνέχεια περιελάμβανε σύρσιμο της λιπόθυμης σε μία πυλωτή, επί της οδού Ιουστινιανού. Τον ξυλοδαρμό ακολουθούσε απόπειρα βιασμού, αλλά οι γυναίκες ανακτούσαν τις αισθήσεις τους, φώναζαν και ο ξεσηκωμός των γειτόνων από τις φωνές ανάγκαζε τους δράστες να τραπούν σε φυγή. 

Η στάση της Αστυνομίας - Το μαρτύριο των θυμάτων 

Ένα στοιχείο, ωστόσο, που προκαλεί εντύπωση, είναι η στάση της Αστυνομίας απέναντι στα σοκαριστικά συμβάντα. 

Στο συμβάν της 14ης Ιουλίου που αναφέρθηκε προηγουμένως... στον Λόφο Στρέφη, όπου είχαν καταφύγει οι επιτιθέμενοι, έφτασε η Αστυνομία, της οποίας η άρνηση να τους καταδιώξει εκεί ελλείψει δυνάμεων μοιάζει οξύμωρη, καθώς η περιοχή των Εξαρχείων κατατάσσεται στις πιο καλά επανδρωμένες από αστυνομικό προσωπικό (λόγω και των πολλαπλών αναφορών που υπάρχουν επί αρκετά χρόνια, για ταραχές στην περιοχή). 

Στο Αστυνομικό Τμήμα Εξαρχείων, όπου οδηγήθηκε η επιζώσα και ο ένας δράστης της επίθεσης, ο οποίος συνελήφθη ύστερα από αναγνώριση της γυναίκας με τη βοήθεια περαστικού, οι αστυνομικοί φαίνεται να την αντιμετώπισαν με απαξιωτικό τρόπο, όπως αυτή κατήγγειλε στο Athens Indymedia. 

Και δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά που αντιδρούν έτσι εκπρόσωποι του Σώματος...  

Κατόπιν αυτού, το μαρτύριο της επιζώσας συνεχίστηκε στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, όπου στη βάρδια δεν βρισκόταν ιατροδικαστής, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να περιμένει μία ολόκληρη ημέρα, ώστε να εξεταστεί η πιθανότητα βιασμού.

Τι μπορεί να αλλάξει; Υπάρχει περιθώριο αλλαγής; 

Το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα δεν μπορούν να κινηθούν όλοι οι πολίτες στους δρόμους της πόλης τους με ασφάλεια, είναι από μόνο του άσχημο για μία χώρα που θέλει να αποκαλείται προηγμένη. Αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ανισότητα; 

Η πραγματικότητα, ωστόσο, μάς αφήνει με μία άλλη εικόνα, που μάς γεμίζει πίκρα... 

Οι κρατικές υπηρεσίες, στις οποίες κατέφυγε ένα από τα τρία θύματα, δεν στάθηκαν στο πλευρό της καταγγέλλουσας, ενώ κανονικά θα έπρεπε να διερευνήσουν εγκαίρως την πιθανότητα να υπήρξε γενετήσια πράξη από πλευράς των βιαστών, στο διάστημα κατά το οποίο αυτή είχε χάσει τις αισθήσεις της.

Φυσικά και πρέπει να σταθούμε στο πλευρό των θυμάτων βιασμών και παρενοχλήσεων, ανεξαρτήτως καταγωγής, ηλικίας και λοιπών κριτηρίων των βιαστών. 

Το ερώτημα που μένει, όμως, είναι το εξής: αρκεί μόνο αυτό; Ή πρέπει να υπάρξει αλλαγή νοοτροπίας, καθώς και τρόπου αντιμετώπισης του συγκεκριμένου εγκλήματος, σε φορείς όπως η Ελληνική Αστυνομία; Και αυτή με τη σειρά της, αυτή η εξέλιξη γίνεται να συμβεί βραχυπρόθεσμα; 

Απέναντι στη μεγαλύτερη (ως τώρα) υπόθεση παιδικής πορνογραφίας στην Ελλάδα

Ίσως είναι η σημαντικότερη είδηση του αστυνομικού δελτίου των τελευταίων ημερών στην Ελλάδα, μια και άπτεται ενός πολύ ευαίσθητου θέματος για την κοινωνία: της παιδικής πορνογραφίας, κατ' επέκταση και της παιδοφιλίας. Πριν μερικές ημέρες, την Παρασκευή 3 Ιουνίου, συνελήφθη στη Δράμα ένας 43χρονος ημεδαπός, για κατοχή 2,5 εκατομμυρίων αρχείων (εικόνες και βίντεο), μεγέθους 3,5 TerraBytes, σχετιζόμενων με πορνογραφία παιδιών 6 ως 15 ετών. 

Το προφίλ του κατηγορουμένου 

Σύμφωνα με πληροφορίες του iefimerida.gr, εργαζόταν σε σούπερ μάρκετ της πόλης εδώ και 18 χρόνια και ζούσε με την ηλικιωμένη μητέρα του, καθώς είχε χάσει τον πατέρα του, ενώ ήταν ανύπαντρος. Γείτονας της οικογένειας μίλησε την Κυριακή (12/6) στην εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι», του Τ/Σ Mega για έναν κλειστό χαρακτήρα, για έναν άνθρωπο που δεν είχε παρέες, αλλά χαιρετούσε και μιλούσε με παιδιά της γειτονιάς, όταν αυτά έρχονταν στο μέρος που εργαζόταν. 

Ο 43χρονος φέρεται να συγκέντρωνε επί χρόνια το σκληρό υλικό παιδικής πορνογραφίας, στο οποίο απεικονίζονται μικρά παιδιά και έφηβοι, ενώ στη συνέχεια το μοίραζε μέσω διαφόρων ιστοσελίδων και διαδικτυακών υπηρεσιών, μέσω του dark web.

Οι έρευνες Europol και ΕΛ.ΑΣ, η σύλληψη και η κράτηση 

Εντός του 2021, οι γαλλικές αρχές ξεκίνησαν εκτεταμένη έρευνα, με την ονομασία «Tor’s hammer», κατά την οποία σκάναραν όλο το dark web για άτομα που δραστηριοποιούνται εκεί και διακινούν υλικό παιδικής πορνογραφίας. Μέσα από αυτή την επιχείρηση προέκυψαν στοιχεία, για τα οποία ενημέρωσαν την Europol και ακολούθησε συνεργασία με την Ελληνική Αστυνομία, την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών και διατάχθηκε η διενέργεια Προκαταρκτικής Εξέτασης για την περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης.

Από την ψηφιακή ανάλυση των στοιχείων και των ψηφιακών ιχνών του κατηγορουμένου και κατόπιν σχετικής αλληλογραφίας με τους εμπλεκόμενους παρόχους υπηρεσιών διαδικτύου, προέκυψαν τα στοιχεία του ατόμου, ενώ εξακριβώθηκε και ο τόπος κατοικίας του. Αστυνομικοί της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος Βορείου Ελλάδος μετέβησαν για έρευνα στην οικία του, όπου και επιβεβαιώθηκε η εμπλοκή του στην υπόθεση, ενώ βρέθηκαν και κατασχέθηκαν 4 σκληροί δίσκοι, συνολικής χωρητικότητας 15 Terrabytes.

Ο συλληφθείς κρίθηκε προσωρινά κρατούμενος στις 6 Ιουνίου και οδηγήθηκε στις φυλακές Γρεβενών, ενώ οι Αρχές ανακοίνωσαν ότι χρησιμοποιούν ειδικό λογισμικό για την ταχεία ανίχνευση δεδομένων αναφορικά με το ποια είναι τα παιδιά - θύματα της πορνογραφίας και με το ποιοι είναι οι κακοποιητές ή βιαστές τους. 

Η ξεχασμένη υπόθεση της Καβάλας, η πρώτη μεγάλη στα ελληνικά χρονικά 

Ήταν 21 Σεπτεμβρίου του 2006, όταν η Καβάλα έγινε το επίκεντρο της προσοχής. Ένας φοιτητής Ιατρικής, 25 ετών, που χρωστούσε μόλις ένα μάθημα για το πτυχίο του, συνελήφθη και οδηγήθηκε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Καβάλας. Ο λόγος; Η κορυφαία, ως εκείνη τη χρονιά, υπόθεση παιδικής πορνογραφίας. 

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Τάσου Τεργιάκη, ο 25χρονος κατείχε χιλιάδες βιντεοκασέτες, αλλά και υλικό στον ηλεκτρονικό του υπολογιστή (εικόνες και βίντεο) με ξυλοδαρμούς και βιασμούς βρεφών - από 2 μηνών, άρα μιλάμε για υλικό βρεφοφιλίας- και παιδιών ως 10 ετών. Το υλικό προέρχεται κατά κύριο λόγο από ορφανοτροφεία χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά και από τα Βαλκάνια, όπως διαπίστωσε η τότε πρόεδρος της ΕΚΠΟΙΖΩ, Τάνια Κυριακίδη.

(η αναφορά στο θέμα, από το 1:31:47 του βίντεο) 

Εκείνη την ημέρα είχαν συγκεντρωθεί εκατοντάδες πολίτες έξω από την Εισαγγελία, όπως καταγράφηκε από πλάνα του Τ/Σ Alter και τη δημοσιογράφο Μαρία Κλουντζού. Φαίνεται, ωστόσο, ότι δεν δόθηκε συνέχεια στην υπόθεση από την τοπική κοινωνία, ενώ στοιχεία για την ποινή που δέχτηκε και για το μέλλον του τότε φοιτητή δεν είναι εύκολο να βρεθούν.

Τι γίνεται μόλις «ξεθωριάζουν» τέτοιες υποθέσεις;

Πρόκειται για μία εύλογη απορία. Κάθε φορά που έρχεται στο φως μία βαρυσήμαντη περίπτωση παιδικής πορνογραφίας, τα Media αναφέρονται σε αυτήν ως «η μεγαλύτερη υπόθεση», μέχρι να έρθει η επόμενη: τα δημοσιογραφικά κλισέ έχουν την τιμητική τους στα ρεπορτάζ. Η ουσία, όμως, που βρίσκεται; 

Κάποια στιγμή, οι συγκεκριμένες υποθέσεις μένουν εκτός δημοσιότητας. Από τη στιγμή που κάτοχος πορνογραφικού υλικού δεν μπορεί να τιμωρηθεί με ποινή άνω των 5 ετών, έχει τη δυνατότητα να αποφυλακιστεί σύντομα και να επαναλάβει (ίσως) τη δραστηριότητα του, ακόμα κι αν αλλάξει τελείως τόπο διαμονής.

Με τον φοιτητή από την Καβάλα φαίνεται πως έγινε έτσι. Πολύς κόσμος δεν γνωρίζει αν και που ζει ο 25χρονος, αν έγινε πτυχιούχος Ιατρικής και αν εξασκεί το επάγγελμα του. Κι αν αποτελεί ακόμη (σε περίπτωση που ζει) και σήμερα κίνδυνο για τα παιδιά;

Επίσης και μόνο στη σκέψη ότι ο 43χρονος από τη Δράμα μπορεί να αφεθεί ελεύθερος σε λίγους μήνες ή σε κάποια χρόνια, ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας αντιδρά, τουλάχιστον τώρα. Αλλά η ελληνική κοινή γνώμη μπορεί πολύ εύκολα να ξεχάσει... 

Μιλάμε για αυτές τις υποθέσεις, επειδή συνέβησαν. Κάποιοι παραμέλησαν τα άτομα αυτά, δεν αναγνώρισαν τα ψυχικά τραύματα που μπορεί να είχαν (και να έχουν) από την οικογένεια τους, από φίλους, γνωστούς, ήδη από τα παιδικά τους χρόνια και τους ώθησαν, έστω άθελα, στην αγάπη για την παιδική πορνογραφία, όσο αρρωστημένη κι αν ακούγεται. Μια «αγάπη» που τους καταδίκασε για το υπόλοιπο της ζωής τους, όπως καταδίκασε και τα θύματα τους. 

Τα Ελευσίνια (νοσοκομειακά) Μυστήρια

Δεν είναι η πρώτη φορά που το Θριάσιο Νοσοκομείο, στην Ελευσίνα, εμφανίζεται στην επικαιρότητα με αφορμή κάποιο τραγικό περιστατικό που να σχετίζεται με γιατρό του. Ο θάνατος της 38χρονης νοσηλεύτριας Ελένης Γερακάρη το περασμένο Σάββατο (28/5), ωστόσο, φέρνει (ξανά) στο φως ένα τραγικό χρονικό ανεξιχνίαστων θανάτων εν ενεργεία ιατρών, που βαραίνει το εν λόγω νοσοκομείο.

Ελένη Γερακάρη: πώς φτάσαμε στον θάνατο της; 

Ήταν νοσηλεύτρια στη Μονάδα Καρδιοαναπνευστικής Ανάνηψης - Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Θριασίου Νοσοκομείου, στο οποίο εργαζόταν από το 2007 - ως ειδικευόμενη τότε - και μητέρα ενός παιδιού.

Λίγες ώρες πριν την - χαρακτηριζόμενη ως - αυτοκτονία, το μοιραίο Σάββατο, 28 Μαΐου, η αδικοχαμένη γιατρός κανόνιζε να πάει για μπάνιο με τους συναδέλφους της. Κι όμως, λίγες ώρες μετά, βρέθηκε κρεμασμένη σε πόμολο πόρτας, με κορδόνι από μπουρνούζι.

Η φερόμενη ως αυτοκτονία της 38χρονης νοσηλεύτριας φαίνεται πως έχει ως αιτία το γεγονός ότι εξετέθη - από πρόσωπο μέχρι στιγμής άγνωστο - η προσωπική της ζωή στον χώρο εργασίας της, με αποτέλεσμα τον διασυρμό της. Πάντως το θέμα έχει προβληματίσει και τον πρόεδρο της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλη Γιαννάκο, ο οποίος σε δηλώσεις του ανέφερε: «Έκανε σχέδια και κρεμάστηκε με τη ζώνη από το πόμολο; Δεν το πιστεύει κανείς. Κάτι άλλο συμβαίνει…»

Η κηδεία της έγινε δύο μέρες αργότερα, στην ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Νεάπολη Λακωνίας.

Η αλήθεια πίσω από τον χαμό του Παρασκευά Ελευθεριάδη

Τα... Μυστήρια του Θριασίου, ωστόσο, φαίνεται ότι έχουν την αφετηρία τους πολλά χρόνια πίσω. Ήταν 15 Ιουνίου του 2000 όταν ο διευθυντής της Μαιευτικής Κλινικής του Θριασίου, Παρασκευάς Ελευθεριάδης, εντοπίστηκε νεκρός μέσα στο γραφείο του, μετά από αναφορά που είχε κάνει προς τα όργανα της διοίκησης του νοσοκομείου, λόγω του θανάτου της 37χρονης Κλημεντίνης Μακρή, η οποία έχασε την ζωή της κατά τον τοκετό, την 1η Δεκεμβρίου του 1999.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της τότε δημοσιογράφου Υγείας της εφημερίδας «Τα Νέα», Δέσποινας Κουκλάκη, ο Μιχάλης Μπέλτσιος, μέλος του Δ.Σ. του νοσοκομείου το 2000, υπογράμμιζε ότι «είναι αντιδεοντολογικό και απαράδεκτο, πριν καν ταφεί ο άτυχος συνάδελφός μας, κάποιοι να σπεύσουν να τον «βαφτίσουν» ψυχοπαθή και με έντονα ψυχολογικά προβλήματα», καθώς ακουγόταν από άλλες πηγές της Αστυνομίας ότι «αυτοκτόνησε για προσωπικούς λόγους, με γεωργικό φάρμακο και δύο σύριγγες».

Η εκδοχή της αυτοκτονίας απορρίφθηκε και δικαστικά, μετά τις αιτιάσεις του δικηγόρου της οικογένειας Μακρή, του γνωστού μέχρι και σήμερα ποινικολόγου Σταύρου Γεωργίου (τις οποίες μπορείτε να δείτε ΕΔΩ).

Ήταν ένας άνθρωπος που δεχόταν πιέσεις από τη διοίκηση του νοσοκομείου, προκειμένου να μη μπορεί να ασκήσει το λειτούργημά του. Προσέβαλαν τη μνήμη του, αλλά δικαιώθηκε σε έναν βαθμό τρία χρόνια μετά τον θάνατο του, όταν στοιχειοθετήθηκε η ενοχή του γυναικολόγου Μιχαήλ Αβαταγγέλου για τον θάνατο της Κλημεντίνης Μακρή. Η ενοχή την οποία ο Ελευθεριάδης είχε αποκαλύψει, γεγονός που έμελλε να του κοστίσει τη ζωή.

Και ένας νοσηλευόμενος γιατρός... επί πανδημίας

Το συγκεκριμένο τραγικό συμβάν σημειώθηκε το πρωί της Κυριακής 21 Μαρτίου 2021. Ο άνδρας, ηλικίας 41 ετών και γιατρός στο επάγγελμα νοσηλευόταν στην Β' Παθολογική Κλινική στο Θριάσιο. 

Όταν οι νοσηλευτές δεν τον βρήκαν στον θάλαμο, άρχισαν να τον αναζητούν. Η σορός του βρέθηκε λίγο μετά τις 09.30 στο προαύλιο του νοσοκομείου, αφού πρώτα φαίνεται ότι χτύπησε σε μπάρα κατά την πτώση από τον 4ο όροφο του Νοσοκομείου. Ο γιατρός εργαζόταν σε άλλο νοσοκομείο του ΕΣΥ και αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας.

Η αυτοκτονία του είχε αποδοθεί στην κακή πρόγνωση της ασθενείας του, ωστόσο τα ακριβή αίτια που τον οδήγησαν στο απονενοημένο διάβημα δεν έχουν αποσαφηνιστεί μέχρι σήμερα... φήμες, πάντως, λένε ότι οι σκληρές συνθήκες που επικρατούσαν στα νοσοκομεία την περίοδο της καραντίνας έφτασαν στα όρια των ψυχικών αντοχών του τον νοσηλευόμενο γιατρό. 

Γιατί δεν ανέφερε τότε κάποιο Μέσο Ενημέρωσης αυτό το ενδεχόμενο, κατά την μελέτη της αυτοκτονίας του 41χρονου;

Τρία περιστατικά, δύο τρόποι θανάτου, μια σκέψη 

Η διοίκηση του Θριασίου, σε κάθε μία από τις τρεις περιπτώσεις, αναφερόταν εξ αρχής σε αυτοκτονία λόγω ψυχολογικών προβλημάτων, χωρίς τη διάθεση να δώσει συνέχεια στις έρευνες. Το κρίσιμο ερώτημα είναι το γιατί συμβαίνει αυτό: μήπως έχει να κρύψει κάτι η διεύθυνση του Νοσοκομείου και χρεώνει τις αυτοκτονίες σε ψυχολογικά προβλήματα ή σε κάτι το ασαφές;

Η δικαιοσύνη μπορεί να δικαίωσε εν μέρει (γιατί η ενοχή Αβαταγγέλου αποδείχθηκε, η δολοφονία όμως έμεινε ανεξιχνίαστη) τη μνήμη του Παρασκευά Ελευθεριάδη, ωστόσο ο ίδιος δεν μπορεί να επανέλθει στη ζωή. 

Τουλάχιστον μπορεί και οφείλει να δικαιώσει τη μνήμη της Ελένης Γερακάρη, αλλά από εκεί και ύστερα να ακούει τις καταγγελίες γιατρών για ατασθαλίες συναδέλφων τους, καθώς και να τους προστατεύει όταν βρίσκονται σε ανάγκη, ούτως ώστε να μην έχουμε άλλους δολοφονημένους ή αυτόχειρες γιατρούς του καθήκοντος. Πόσω μάλλον στο «χιλιοτραυματισμένο» ηθικά Θριάσιο. 

Αν και είναι δύσκολο, εμείς εδώ στο Headhunter εξακολουθούμε να ελπίζουμε...